คนฉลาดนอกจากจะมีสมองปราดเปรื่องแล้ว ยังต้องเป็นคนช่างสังเกตด้วย
            วันนี้เล่าเรื่องจี้ใจให้แง่คิดสักเรื่อง...
     คนที่มาเรียนเป็นแพทย์  นอกจากจะเรียนหนังสือเก่งแล้ว  ยังต้องมีคุณธรรมจริยธรรม

มีจรรยาบรรณทางการแพทย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งต้องไม่รังเกียจคนไข้ไม่ว่าคนไข้จะเป็นใคร  หรืออยู่ในสภาพใดก็ตาม             
     ดังนั้น   ในการเรียนและการฝึกงานของนิสิตแพทย์นั้น    อาจารย์ที่สอนนิสิตแพทย์ซึ่งบางทีก็เรียกอาจารย์หมอ จะต้องเอาใจใส่ปลูกฝังสิ่งเหล่านี้เป็นพิเศษ            
     อาจารย์  น.พ.คมสัน    เป็นอาจารย์หมอที่สอนวิชาทางด้านศัลยกรรม     ซึ่งวันนี้จะสอนเกี่ยวกับการผ่าตัดช่องท้อง  โดยฝึกปฏิบัติจริง กับ “อาจารย์ใหญ่”  (อาจารย์ใหญ่คือศพของผู้อุทิศให้กับโรงพยาบาลเพื่อประโยชน์ทางการแพทย์  ซึ่งนิสิตแพทย์ต้องเคารพดุจดังอาจารย์ใหญ่ของเขา)
       ก่อนฝึกปฏิบัติอาจารย์หมอก็พยายามอบรมให้นิสิตแพทย์คุ้นชินกับศพ ไม่รังเกียจศพ   โดยอาจารย์หมอได้แสดงให้นิสิตแพทย์ดูเป็นตัวอย่าง ด้วยการใช้นิ้วของตนแยงเข้าไปในรูทวารหนักของอาจารย์ใหญ่แล้วดึงออกมาและเอานิ้วมาดูดให้นิสิตแพทย์ดู  และบอกให้นิสิตแพทย์แต่ละคนทำตาม          
      นิสิตแพทย์เห็นตัวอย่างและได้ฟังคำสั่งอาจารย์หมอ แล้วลมแทบจับ แต่เมื่อตัดสินใจจะเป็นหมอและลงทุนมามาก จะถอยคงไม่ได้แล้ว  จึงบังคับใจให้กล้าทำ  แต่ก็ยังเกี่ยงกันว่าใครจะเริ่มก่อน       
     ในที่สุดนิสิตแพทย์ชายก็ต้องเสียสละเริ่มก่อนนิสิตแพทย์หญิง  เรียงลำดับการจิ้ม…ดูด  จิ้ม…ดูด..จนครบทั้ง 5 คน  เมื่อทำเสร็จแต่ละคนก็วิ่งเข้าห้องน้ำไปอาเจียร  ล้างปาก ล้างมือกันยกใหญ่          
     เมื่อทุกคนกลับมาที่ห้องปฏิบัติการใหม่  เห็นอาจารย์หมอยังไม่เข้าห้องน้ำหรือรู้สึกขยะแขยงเหมือนที่แต่ละคนเป็น  ก็รู้สึกศรัทธาและแปลกใจ  นิสิตแพทย์คนหนึ่งทนเก็บความสงสัยไว้ไม่ได้จึงกล่าวกับอาจารย์หมอว่า  “อาจารย์เก่งจังเลยนะครับ ที่ทำได้โดยไม่รู้สึกอะไร”          
    อาจารย์หมอยิ้มให้ทุกคนอย่างพอใจและพูดว่า    
  “ก็อาจารย์ใช้นิ้วกลางจิ้ม  แต่ดูดที่นิ้วชี้ จะรู้สึกอะไรเล่า”  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left" class="MsoBodyText" align="left">                                </p>