อ่านเรื่องที่โพสท์ไว้ในเว็ปบอร์ดฝ่ายวิชาการรู้สึกตื่นเต้นไปด้วย ก็เลยอยากกระจายความตื่นเต้นตื้นตันนี้ออกไปในวงกว้าง

              

               หลายวันก่อนไถเหล่าซือโทรมาหาด้วยความตื่นเต้นว่าอยากขอพบ มีของจะให้ดู และโทรมาอีก 1-2 ครั้งด้วยความตื่นเต้นว่าอยากพบจริงๆ อยากเอาของมาให้ดู ชักจะสงสัยแล้วซิว่าของอะไร??? แต่เราก็ไม่ว่างพบเสียที

              จนกระทั่งวันนี้มีธุระต้องคุยกับไถเหล่าซือ หลังจากคุยธุระเสร็จ ไถเหล่าซือหยิบของ 2 ชิ้นออกมาด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข

              ชิ้นแรกเป็นภาพถ่ายในกรอบไม้สีส้มขนาดเหมาะมือ ภาพหมู่ของนักศึกษาปริญญาโทถ่ายที่หน้าป้ายคณะพาณิชย์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ภาพนศ.หญิงชายเบียดกันเพื่อถ่ายภาพ...แน่นอน...มีไถเหล่าซือยืนอยู่ในวงล้อมของนักศึกษาเหล่านั้น ใบหน้าทุกคนอาบด้วยรอยยิ้ม

               ไถเหล่าซือเล่าว่า นักศึกษารุ่นนี้มีทั้งหมด 21 คน แต่วันนั้นมีเพียงคนเดียวที่ไม่ปรากฎในภาพเพราะไม่สบาย

               เมื่อเราพลิกดูหลังกรอบรูปเรียบๆ นั้น ใจเริ่มเต้นรัว ด้วยความประทับและตื้นตันใจ 

นักศึกษาทั้งหมด เขียนอวยพรและลงชื่อเป็นภาษาจีน
    ....ขอให้เหล่าซือสุขภาพแข็งแรง
    ....เหล่าซือเป็นเหล่าซือที่ดีที่สุดของหนู
    ....หนูจะไม่มีวันลืมเหล่าซือเลย
    .... ....

              ของชิ้นที่สอง เป็นของขวัญที่นักศึกษาทั้งกลุ่มรวมเงินกันซื้อให้ เพื่อเป็นของที่ระลึกแทนคำขอบคุณจากพวกเขา

              สำหรับคนวัย 60 อย่างไถเหล่าซือ ไม่มีอะไรต้องกล่าว แต่เราก็สัมผัสได้ถึงความปีติในใจท่าน