เมื่อเช้านี้ได้อ่านบันทึกของท่าน...อ.อาลัม เรื่อง เกี่ยวกับการเชื่อฟัง และความศรัทธา เลยนำมาเขียนบันทึกที่เกี่ยวกับความรู้สึกของตนเอง หากท่านไม่ได้อ่านเรียนเชิญอ่านที่นี่.. ความว่า "การเชื่อฟัง" เป็นเรื่องที่สำคัญอย่างที่สุดและเป็นสิ่งที่เกิดมีขึ้นพร้อมๆกับ "ความศรัทธา"ในหัวใจของมนุษย์ มีศรัทธาก็มีการเชื่อฟังและไม่มีผู้ใดเชื่อฟังเว้นแต่เป็นผู้ที่ม ีศรัทธาอย่างบริสุทธิ์และจริงใจเท่านั้น คุณภาพของความศรัทธาส่งผลโดยตรงต่อคุณภาพของการเชื่อฟัง และความศรัทธาที่เกิดจากความรู้ที่กว้างขวางครอบคลุม และเป็นความรู้ที่ถูกต้องย่อมหนุนหนำให้เกิดการเชื่อฟังที่ดี และเปี่ยมไปด้วยความเข้าใจในเจตนารมณ์ของการเชื่อฟังนั้นๆ และแน่นอนว่ามันดีกว่าการเชื่อฟังอย่างมืดบอดและหรือเชื่อฟังอย่างดื้อรั้น.... การเชื่อฟัง ที่เห็นโดยทั่วไป คือ เด็กๆ จะเชื่อฟังผู้ใหญ่ นักเรียนเชื่อฟังครู ลูกๆ เชื่อฟังพ่อแม่ น้องๆเชื่อฟังพี่ๆ ส่วนความศรัทธานั้น มักจะเกิดขึ้นที่ชัดเจนก็คือ ศรัทธาในสิ่งที่ดีงาม หากเป็นบุคคลก็ต้องเป็นผู้มีความประพฤติดีงาม จนก่อให้เกิดความศรัทธาขึ้นมา มองในมุมตรงกันข้าม..การไม่เชื่อฟัง เพราะขาดความศรัทธา หมดความศรัทธาที่เคยมีอยู่ เพราะเหตุ 2 อย่างก็คือ คนนั้นทำความศรัทธาให้เลือนหายไป กับอีกคนหนึ่งปรับเปลี่ยนนิสัยที่ไม่เชื่อฟัง จึงไม่มีความศรัทธา อีกต่อไป... ทั้งหมดที่กล่าวมาอาจจะเกิดกับใครได้ทั้งนั้น ก็ขอให้รู้ว่า..จะเกิดหรือกลายพันธุ์แห่งศรัทธา ไปอย่างไรนั้น..ก็ขึ้นอยู่กับความคิดเห็น และคิดอ่านของบุคคลนั้นด้วยความเป็นตัวของตัวเอง..... บังคับกันไม่ได้..ที่จะให้ใคร..มาเชื่อฟัง หรือศรัทธา
