ใครก็ตาม...ต้องมียามโกรธกันบ้างนะ  จะมากหรือน้อย  ขึ้นอยู่กับบริบท เหตุและผลที่เกิดขึ้นก่อนและติดตามมา 

หากได้เขียนบันทึกยามที่โกรธ  ข้อความหรือสำนวนอาจจะถึงอรรถรส 

ผู้อ่านจะรับรู้ได้เลยว่า...ผู้เขียนมีอารมณ์และความรู้สึกเป็นเช่นไร   

แต่อย่างไรก็ตาม  ก็ขอเขียนบันทึกไว้ว่า...ข้อควรคิด..เมื่อยามโกรธ  ก็คือ....การให้อภัย... 

เพราะการได้พกพา..อภัย...ไปติดกับตัว  ย่อมไม่มีเหตุร้ายเกิดขึ้นกับผู้นั้นเลย 

ดังเช่น  เรื่องที่ครูอ้อยจะเล่านี้  

จากการให้อภัย  จะคิดอย่างไร  จะพูดอย่างไร  ก็ไม่ได้ทำให้ท่านเสื่อมเสียไปได้เลย   ขอให้มีข้อคิด  ข้อควรคำนึงอยู่เสมอ 

ในทุกๆอิริยาบถของการดำเนินชีวิต  ทั้งการพูด  การกระทำ  เชื่อได้ว่า..ท่านจะปลอดภัย  เพราะท่านจะมีเกราะแห่งความดีคุ้มกันตัวท่านอยู่เสมอ..

อย่างที่ครูอ้อยพบมา   ครูอ้อยเสียเวลากับการอยู่กับตัวเอง   ค้นหาความต้องการของตัวเองให้พบ   เมื่อพบแล้ว  ก็อย่าได้ไปตัดพ้อต่อว่า....ในสิ่งที่ได้เลือกไปแล้ว   จงยอมยิ้มรับในโชคและวาสนาของตนเอง 

พึงกระทำในสิ่งต่อไปให้ดีที่สุด   ให้อภัยเสมอกับสิ่งที่มากระทบทั้งจิตใจภายในและกายภายนอก....

ไม่มีความโกรธ  ความแค้น  จงตั้งหน้าตั้งตา  ประกอบกิจในสิ่งที่ดีงาม..คิดเสียว่า...ท่านได้ประกอบกิจในสิ่งที่ดีงามในชีวิตของท่านแล้ว..

ให้อภัยในสิ่งที่คนนั้นเขาทำด้วย..ไม่รู้     

ให้อภัยในสิ่งที่คนนั้นเขาทำโดยที่เขา..ไม่ตั้งใจ      

ให้อภัยในสิ่งที่คนนั้นเขาทำไปด้วย..ความโฉดเขลาเบาปัญญา  

ให้อภัยในสิ่งที่คนนั้นเขาทำไปด้วย..อะไรก็ตามเถิด