• วันนี้ (17 สิงหาคม 2550) ผมมีประชุมที่มหาวิทยาลัยอิสลามยะลา บ้านปารามีแต อำเภอเมือง จังหวัดยะลา เป็นการประชุมสมาชิกสหกรณ์บีนา ซึ่งผมเป็นสมาชิกอยู่ครับ
  • ช่วงพักเที่ยงก่อนละหมาดญุมอัตพอมีเวลาผมเลยแวะไปที่ทำงานเดิมคือโรงเรียนศานติธรรม เป็นโรงเรียนเอกชนที่เปิดตั้งแต่ระดับอนุบาล ประถม และมัธยมต้น ตั้งไจว่าจะไปแวะถามไถ่ครูเก่าๆที่เคยทำงานด้วยกัน แต่ก็ผิดคาด เพราะครูเก่าออกไปเกือบหมดแล้ว ส่วนใหญ่ได้รับการบรรจุเป็นข้าราชการครูเกือบหมดครับ
  • ผมเดินสำรวจห้องเรียนเริ่มตั้งแต่ระดับอนุบาล ประถม และมัธยม โรงอาหาร และร้าน กบศ. ซึ่งตอนนี้สร้างเป็นอาคารใหญ่โต ร้าน กบศ.นี่ย่อมาจาก ร้าน"กองทุนบุคลากรทางการศึกษา" เป็นกองทุนที่บุคลากรของโรงเรียนริเริ่มจัดตั้งขึ้นจากเงินเริ่มต้นเพียง 10,000 บาทและเติบโตมีเงินหมุนเวียเป็นหลายล้านบาทในปัจจุบัน สอบถามผู้รับผิดชอบซึ่งยังเป็นคนเดิมว่าขณะนี้กำลังจะเปลี่ยนเป็นสหกรณ์โรงเรียนศานติธรรม
  • มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ทำให้ผมดีใจนั่นคือ ครูยังคงสอนนักเรียนตั้งแต่ระดับอนุบาล-ประถมละหมาดตามวิธีที่สอนในช่วงที่ผมยังอยู่ รวมถึงการนำนักเรียนประถมปลายและมัธยมต้นไปละหมาดญุมอัตที่มัสยิดหน้าโรงเรียนอันเป็นการให้นักเรียนปฏิบัติศาสนกิจ ณ มัสยิดที่มีการละหมาดญุมอัตจริง ตามแนวคิด "Learning by Doing" ครับ
  • สุดท้ายก็แวะเข้าเยี่ยมครูใหญ่และน้องๆเจ้าหน้าที่ธุรการ-การเงิน ซึ่งทักทายอย่างดีใจ และได้ทราบข่าวดีว่าในวันอังคารที่จะถึงนี้เจ้าหน้าที่คนหนึ่งจะแต่งงาน เธอเขียนที่การ์ดเชิญแต่งงานซึ่งทำให้ผมต้องอมยิ้มก็คือ "และแล้ววันที่ถูกถามบ่อยๆ...ก็มาถึง" นี่ถ้าใครจะเอาไปใช้คิดว่าเจ้าของเธอคงไม่สงวนลิขสิทธิ์
  • แต่เสียดายผมอยู่ได้ไม่นานเสียงอาซานดังขึ้นก็เลยต้องอำลาไปละหมาดที่มัสยิด