หลายครั้งในเดือนนี้ฉันเพิ่งรับรู้ด้วยใจอย่างจริงจังว่า การสัมผัส การพูดเล่นหยอกล้อกับเด็ก ๆ ไร้เดียงสา แม้เพียงไม่กี่นาที ก็ทำให้สาวที่ไม่เคยรู้สึกอยากเป็นนางสาวไทย..รักเด็กอย่างฉัน ได้รู้สึกว่าชีวิตนี้มีสีสันสดใส แว่บเดียวก็ยังดี
ก่อนหน้านี้ฉันเล่นกับพวกเค้าเหมือนกัน แบบกล้า ๆ กลัว ๆ บอกตัวเองมาตลอดว่า ฉันรักพวกเค้านะ แต่เล่นกับเค้าไม่เป็น ฉันรู้ เที่ยวบอกใครต่อใครว่า ฉันชอบดูคนอื่นเล่นกับเด็ก ฉันมีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็น ได้ยินเสียงหัวเราะ
มองย้อนกลับไป ฉันเป็นลูกสาวคนโตที่ถูกเลี้ยงดูแบบเข้มงวด สลับกับโอ๋เอาใจ บางครั้งก็เกินเหตุ ทำให้ฉันไม่กล้าที่จะรัก พร้อม ๆ กับฉันกลัวที่จะถูกรัก
ฉันผ่านการลองผิดลองถูกกับความรักมาซ้ำ ๆ มีคนเคยบอกคล้าย ๆ ว่า ฉันรักไม่เป็น แต่ฉันไม่เชื่อ กว่าจะรู้...ฉันทดลองด้วยตัวเองจนเกือบแย่เหมือนกัน ความเข้าใจของฉันวันนี้ คือ ฉันเชื่อว่า ฉันเริ่มรักเป็น
โชคดีฉันได้เห็นความรักของหลายคนที่เข้าใจว่าตัวเองรักเป็น แล้วมารู้ตัวว่ารักไม่ใช่อย่างที่คิด อย่างที่เข้าใจ เลยต้องเลิกรัก แล้วเริ่มถามตัวเองใหม่ จริง ๆ แล้วฉันมีเพื่อนมากมายที่ยังไม่รู้จักรัก
ถ้ามีโอกาสฉันอยากถาม อยากเล่าเพื่อแลกเปลี่ยนการเรียนรู้ที่จะรักของพวกเค้าว่า เค้าทำยังไงกันบ้างนะ
สวัสดีค่ะ
ยินดีที่ได้รู้จักคุณผ่านบันทึกของ microcosm ค่ะ
วันก่อนฉันเพิ่งคุยกับลูกศิษย์คนหนึ่งที่บอกฉันว่า "หนูกำลังสับสนกับตัวเอง" พร้อมทั้งพูดถึงเรื่องราวที่เป็นเรื่องความสัมพันธ์กับผู้คน
ฉันบอกเขาไปว่า "อย่ากลัวความรักสิ"
ถึงแม้ฉันจะยังไม่ทันได้อธิบายความหมายคำพูดของตัวเอง แต่ฉันก็เห็นนัยน์ตาเขาเปล่งประกายวูบหนึ่งออกมา เขาพูดขึ้นว่า"จริงหรือคะ อาจารย์"
เรื่องจริงก็คือ...ความรักไม่ได้น่ากลัว แต่น่ารื่นรมย์
คุณเห็นด้วยกับฉันหรือเปล่าคะ?