ถีบจักรยานไปทำงาน การลงทุนที่ทำง่ายๆ ได้ผลจริงเพื่อแม่

ใกล้วันแม่ อยากเขียนอะไรที่เป็นแรงบันดาลใจให้ตัวเองและคนอื่นที่ได้อ่านได้ทำเรื่องง่ายๆ แต่ยิ่งใหญ่เพื่อแม่บ้าง

นักศึกษาในโครงการมหาวิทยาลัยชีวิตคนหนึ่ง ชื่อ ด.ต.เชาวฤทธิ์ สุคนธา ได้ทำสิ่งหนึ่งที่ผมเห็นว่าเขาได้“ใช้เงินลงทุน”กับสิ่งที่“สำคัญ”และ“ไม่เร่งด่วน”ในชีวิต (ค่อยทำค่อยไป – ทำอย่างสบายๆ ให้ผลตอบแทนกลับมามากกว่าสิ่งที่เป็นตัวเงิน) ที่“ฉลาด”และ“คุ้มค่า” ตามที่บรรดาผู้รู้หรือ “กูรู” (ครู) ทางการเงินและการลงทุนทั้งโลกแนะนำไว้(การสอนวิชาการวางเป้าหมายและแผนพัฒนาคุณภาพชีวิต ทำให้ผมต้องอ่านหนังสือแนวการจัดการการเงิน การจัดการเวลา การจัดระบบระเบียบชีวิต ของกูรูทั้งหลายมากเป็นพิเศษ เพิ่งสังเกตบนโต๊ะว่า ตอนนี้มีหนังสือแนวนี้มากขนาดเวลาวางเรียงซ้อนกันแล้วสูงท่วมหัว - เป็นการพยายามเรียนรู้จากประสบการณ์ของคนอื่นด้วย)

เมื่อเดือนที่แล้ว ผมไปสอนที่ จ.พะเยา ด.ต.เชาวฤทธิ์ สุคนธา นักศึกษาศูนย์เรียนรู้มหาวิทยาลัยชีวิต อ.เชียงคำ-ภูซาง เล่าว่า เขาซื้อรถจักรยานอย่างดีมีเกียร์ด้วยมาคันหนึ่ง ราคา ๓.๐๐๐ บาท เพื่อถีบไปทำงานแทนที่จะขับรถกระบะไปอย่างที่เคยทำมา

ด.ต.เชาวฤทธิ์ สุคนธา กับจักรยานที่ขี่ไปทำงาน

ระยะทางจากบ้านถึงกองร้อย ตชด.๓๒๖ ที่ทำงาน ๓ กิโลเมตร รวมไปกลับ ๖ กิโลเมตร วันไหนกลับมากินข้าวเที่ยงที่บ้านก็ ๑๒ กม. โดยรถก็ยังใช้อยู่ แต่ใช้เฉพาะเท่าที่จำเป็น เช่น ใช้ขนของ หรือพาภรรยาและลูกไปโรงพยาบาล หรือต้องไปไหนไกลๆ

ผลก็คือ

ประหยัดค่าน้ำมันรถไปได้เดือนละพันกว่าบาท
ได้ออกกำลังเพื่อสุขภาพไปในตัว

ด.ต.เชาวฤทธิ์ เล่าว่า เขาได้ให้เงินแม่เดือนละ ๑,๐๐๐ บาท

ผมตีความเอาว่า เขาได้มอบดอกผลจาก “การลงทุน” ในจักรยานคันนั้นให้กับคนที่เขารัก คนที่มีพระคุณให้กำเนิดชีวิตและเลี้ยงดูเขามา คนที่มีความ “สำคัญ” ที่สุดคนหนี่งในชีวิตเขา จากสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาได้ทำทุกวันอย่าง “ไม่เร่งรีบ” (ทำสบายๆ)

นี่เท่ากับว่าเขาได้ทำดีเพื่อแม่ทุกวัน ไม่ใช่ปีหนึ่งทำวันเดียว

และเมื่อทำแล้วก็ได้ผลดีกับตัวเองด้วย คือได้สุขภาพ

และเงินที่หามาได้นั้นก็ไม่ได้มาจากการไปหางานพิเศษอะไรทำเพื่อ “เพิ่มรายได้” หรือ “ลดรายจ่าย” (ลดการบริโภค) ในระดับที่ต้องรัดเข็มขัดอะไรมากมาย

สิ่งที่ต้อง “ลงทุน” เป็นตัวเงินก็มีเพียงค่าจักรยาน ๓,๐๐๐ บาท

นี่คือสิ่งที่ทำให้ “คุณภาพชีวิต” เขาดีขึ้น จากการได้ทำสิ่งที่สำคัญที่มีความหมาย มีคุณภาพต่อทั้งชีวิตตนเองและผู้อื่น

เรื่องไม่ได้จบแค่นั้น เมื่อ ด.ต.ศักดิ์ สบบง เพื่อน ตชด.ที่เป็นนักศึกษาในโครงการนี้ด้วยคนหนึ่งเล่าขึ้นมาว่า ตอนนี้ในกองร้อยมีคนทำอย่าง ด.ต.เชาวฤทธิ์ หลายคนแล้ว เขาบอกว่าขณะนี้เจ้าหน้าที่ประมาณครึ่งหนึ่งที่อยู่ฝ่ายอำนวยการถีบจักรยานไปทำงาน

นี่เท่ากับว่าเขาเป็น “แรงบันดาลใจ” ให้คนรอบข้างด้วย ด.ต.เชาวฤทธิ์ ไม่ได้ตั้งเป้าหมายไม่ได้คิดว่าการถีบจักรยานไปทำงานของตนจะเป็นตัวอย่างเป็นแรงบันดาลใจให้ใคร คิดทำเพื่อตัวเองล้วนๆ เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่ยืนยันความเชื่ออันหนึ่งของผมว่า

ไม่ว่าใครทำอะไรจะดีหรือร้ายจะส่งผลต่อคนรอบข้างด้วยเสมอ และจะมีผลกระทบที่เราคาดไม่ถึงอยู่ด้วยเสมอ

ผมจึงมักใจจดใจจ่อกับการฟังเรื่องผลกระทบที่ “คาดไม่ถึง” นี้ด้วยความตื่นเต้นเมื่อได้ฟังนักศึกษาเล่าผลการทำโครงงานต่างๆ ที่จะทำให้ชีวิตเขาดีขึ้น

ทำให้ชีวิตผมมีเรื่องตื่นเต้นมีชีวิตชีวาอยู่เสมอ

และก็ทำให้คิดถึงภาษิตจีนโบราณอันหนึ่งที่อาจารย์เสรี พงศ์พิศ ต้องพูดกับนักศึกษาทุกครั้งที่ไปสอนวิชากระบวนทัศน์พัฒนาว่า

“เด็ดดอกไม้ดอกหนึ่งกระเทือนถึงดวงดาว”

*** ชมเรื่องราวการเปลี่ยนแปลงชีวิตของ ด.ต.เชาวฤทธิ์ สุคนธา ในรายการมหาวิทยาลัยชีวิต เรียนรู้เพื่ออยู่อย่างพอเพียง ได้ในวันเสาร์ที่ ๑๑ สิงหาคม ๒๕๕๐ เวลา ๑๖.๐๐ – ๑๘.๐๐ น.ทางเคเบิลทีวี MCOT1 หรือ UBC (True) ช่อง ๒๖ หรือเคเบิลท้องถิ่นที่ถ่ายถอดการออกอากาศเคเบิลทีวีของช่อง ๙ อสมท. ***