สองวันนี้  ครูอ้อยมีโอกาสได้อยู่กับ GotoKnow นานเหลือเกิน 

ครูอ้อยเฝ้าสังเกตที่หน้าจอ  พบว่า.....มีสมาชิกใหม่มากมาย  เวียนกันเขียนบันทึกเข้ามา 

ต่อจากนี้ไป  เป็นความเห็นส่วนตัว  จากความรู้สึกของครูอ้อย...ที่อ่านพบ   ส่วนใหญ่เป็นสมาชิกใหม่  ที่มุ่งหวังในการเขียน blog เท่านั้น  ไม่มีการได้สนทนาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ 

ครูอ้อยจึง  อยากจะเขียนบันทึกถึงจุดนี้   ที่ครูอ้อยเคยผ่านมาแล้ว  คือ  ความเป็นชุมชนในบล็อกที่เขียน  

หมายความว่า....นอกจากจะเขียนบันทึกที่มีหลายแนวแล้ว   ต้องเข้ามาแสดงความคิดเห็น หรือ ทักทาย   

ซึ่ง blogger หลายท่านก็ปฏิบัติแบบนี้  อย่างเสมอมา   ยิ่งเข้าไปอ่านและทิ้งร่องรอยไว้  เพื่อมิตรภาพและแลกเปลี่ยนทั้งความรู้ 

ส่วนลึกๆที่ได้คือ....ความสุขใจ  ที่จะมีพลังในการสร้างสรรค์ผลงานการเขียนอีกต่อไป 

blogger ใหม่หลายท่าน  ถามครูอ้อยว่า...ทำไมมีเรื่องราวที่จะเขียนมากมาย   นี่ล่ะค่ะ  คือส่วนหนึ่งของการเขียนได้มากมาย  ก็คือ  การอ่านมาก   เข้าไปอ่านบันทึกไหนที่ถูกใจ  ก็เก็บไว้ในแพลนเน็ต  เมื่อมีเวลา  ก็อ่านอย่างเมามัน  เพราะตรงจริตของการอ่าน   จะทำให้เกิดการงอกเงยทางความคิด...ผสมกับการแลกเปลี่ยนเรียนรู้   จึงออกมาเป็นบันทึกของตัวเอง 

ทำให้ครูอ้อยคิดถึง.....การจัดการเรียนรู้  ก็ต้องเริ่มที่  ความรู้  กระบวนการ  และ  การนำไปใช้  ยิ่งได้เรียนรู้การจัดการเรียนรู้ของครูท่านอื่นๆ  ก็จะนำ  สิ่งที่ได้นั้นมา  จัดการเรียนรู้ตามแบบฉบับของตนเอง   นี่คือ...ไม่ใช่เลียนแบบ  แต่นำมาใช้เพื่อความเหมาะสมในบริบทของตนเอง   

เรื่องแบบนี้  ก็ทำให้ครูอ้อยคิดถึงอดีตเมื่อเข้ามาเขียนบล็อกใหม่ๆ   แนวการเขียนของครูอ้อย  จะไม่ค่อยเหมือนใคร  เพราะชีวิตของครูอ้อยก็ไม่เหมือนใครอยู่แล้ว  

ในปัจจุบัน..ครูอ้อยก็ยังยืนหยัดความเป็นครูอ้อยอย่างไม่เสื่อมคลาย   จนกระทั่งคนที่เขียนเลียนแบบครูอ้อยถอยห่างไป   และไม่เขียนในที่สุด 

ที่ครูอ้อยยกตัวอย่างแบบนี้  เพื่อให้รู้ว่า.....การเขียนบล็อกนั้น  ต้องเขียนด้วยความรัก  ความเป็นตัวของตัวเอง  จากความรู้ภายในตัวตน 

ของแบบนี้....ลอกเลียนแบบกันไม่ได้   อาจจะแค่นออกมา  ก็เพียงระยะหนึ่งเท่านั้น  

ดังนั้น  blogger ใหม่ๆ  ที่จะนำความรู้ จากการอ่านมาแล้ว  มาเขียนเป็นความรู้ของตนเอง  จากการทำงาน  หรือประสบการณ์ในการคิด 

หากอ่านแบบมีวิจารณญาณแล้ว  จะพบว่า...เราสามารถนำความคิด  นั้นๆมาเขียนบันทึกได้มากมาย....

รูปแบบของการเขียนก็เช่นกัน    มีหลากหลายที่จะเขียน  ยิ่งอ่านมาก  ก็จะรู้ว่า...รูปแบบของการเขียนของตนเองนั้นจะเป็นอย่างไร   จึงจะเป็นเรื่องที่น่าสนใจ  ชวนอ่าน  ชวนคิด  และแลกเปลี่ยนความรู้กันและกัน  

และยิ่งไปกว่านั้น  การเขียน  การอ่าน  และการแลกเปลี่ยนเรียนรู้  เลยตลอดไปจนถึงการเขียนแสดงความคิดเห็นซึ่งกันและกัน  จะนำมาซึ่ง...มิตรภาพ และความสุข.... อย่างไม่ลืมเลือน