ฝึกลำเลียงผู้ป่วยทางอากาศ , สถาบันวิจัยฝนหลวง , ศูนย์ฝึกการบินพลเรือน

ในสัปดาห์นี้  เป็นสัปดาห์แรกที่พวกเราเหล่าแพทย์เวชศาสตร์การบินทั้ง 20 คน

จะได้ขึ้นเครื่องบินของทหารอากาศเป็นครั้งแรก  หลังจากเรียนมาเกือบสามเดือน

โดยภารกิจที่เราจะขึ้นบินครั้งนี้  คือ  ให้พวกเราทำตัวเหมือน Flight nurse

คือ พยาบาลเวชศาสตร์การบิน  ซึ่งมีหน้าที่ลำเลียงผู้ป่วยทางอากาศ

สาเหตุที่พวกเราแพทย์เวชศาสตร์การบินต้องแปลงกายเป็นพยาบาลเวชศาสตร์การบินนั้น

เพราะหน้าที่และความรับผิดชอบจะต่างกัน

โดยแพทย์จะมีหน้าที่วางแผนและดูแลผู้ป่วยทั้งหมด

ส่วนพยาบาลมีหน้าที่รับคำสั่งและทำตามแผนที่แพทย์วางไว้ในการดูแลผู้ป่วยอย่างใกล้ชิด

(งงมะ  ถ้างงอ่านต่อ)

จะขยายความให้ฟัง  ดังนี้

ก่อนที่พวกเราจะขึ้นบินนั้น  อาจารย์ได้กำหนดให้พวกเราแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม ๆ ละ 10 คน

โดยให้กลุ่มแรกเป็นพยาบาลเวชศาสตร์การบินก่อน  และอีกกลุ่มเป็นคนไข้

โดยก่อนที่จะเริ่มฝึกบินลำเลียงนั้น  ต้องมีการวางแผนก่อน

กล่าวคือ  อาจารย์จะให้ case ผู้ป่วยสมมติมาสิบคน  อาการต่าง ๆ กันตั้งแต่เบาไปหนัก

มีทุกโรคให้เลย  ตั้งแต่โรคทางกายต่าง ๆ ทุกระบบ  ยันไปถึงโรคทางจิตเวช (คนบ้าน่ะ)

ซึ่งพวกเราจะต้องวางแผนก่อนว่า  จะให้คนไข้คนไหน  อยู่ตรงไหนของเครื่องบิน

คนไข้คนไหนนั่งได้  และคนไข้คนไหนต้องนอนไปบนเครื่องบิน

และจัดว่าพยาบาลคนไหนดูแลคนไข้คนไหน

นอกจากนี้ยังต้องเตรียมแผนสำรองเผื่อไว้ด้วย  หากมีเหตุฉุกเฉินขึ้น

เช่น  หากมีผู้ป่วยหัวใจวาย  ใครจะเป็นทีมงานปั๊มหัวใจ  ใครจะดูแลผู้ป่วยที่เหลือ 

และยังต้องเตรียมแผนสำรองไว้  เผื่อมีเครื่องบินตกด้วยว่า  จะจัดการเตรียมพร้อมรับสถานการณ์เครื่องตกอย่างไร

และหากรอดชีวิตจากเครื่องตก  จะออกทางออกฉุกเฉินใดบ้าง  และออกยังไง 

ซึ่งสนุกมากเกี่ยวกับการวางแผนนี้  เพราะได้คิดแก้ปัญหาต่าง ๆ

แต่พอมาถึงวันที่ต้องเดินทางจริง  ได้มีคำสั่งเปลี่ยนแปลงเครื่องบิน

โดยตอนแรกพวกเราจะฝึกลำเลียงโดยเครื่อง C-130

แต่ภายหลัง  เครื่องนี้มีภารกิจอื่นที่ต้องปฏิบัติแทน

พวกเราเลยได้โยกมาฝึกเครื่อง G-222 แทน (อ่านว่า จีตองสอง นะ)

ซึ่งเครื่องนี้เป็นเครื่องบินลำเลียงที่หน้าตาเหมือน C-130 แต่มีขนาดเล็กกว่า

มีสองใบพัด และมีที่นั่งแค่สามแถว (C-130 มีสี่แถว)

โดยเครื่องนี้ไทยซื้อจากอิตาลี (ประเทศที่กระผมมีเชื้อสายอยู่ครึ่งนึง สังเกตได้จากหน้าตาลูกครึ่งของกระผม)

ก้อไม่เป็นไร  พวกเราเปลี่ยนเครื่องก้อเลยต้องปรับเปลี่ยนแผนนิดหน่อย

พอถึงเวลา  พวกเราก้อจัดเพื่อนกลุ่มสองอีกสิบคน  แต่งแผลให้เหมือนผู้ป่วยที่กำหนดไว้

แล้วจัดลงเปล  แล้วหามขึ้นเครื่องบินไป  ซึ่งค่อนข้างทุลักทุเล

เพราะหมอส่วนมากอ้วน ทำให้แบกยาก  และหมอแรงน้อย  จึงแบกไม่ค่อยขึ้น

กว่าจะหามผู้ป่วยสมมติขึ้นได้หมด  ก้อหมดแรงพอดี

แล้วเครื่องก้อบินขึ้นไป

เนื่องจากแพทย์ทุกคนเหนื่อยกับการแบก  เมื่อเครื่องขึ้น  ทุกคนจึงหลับหมด

แล้วพออาจารย์สมมติว่าคนไข้หัวใจวาย  ปรากฎว่าไม่มีหมอคนไหนได้ยินเสียงเครื่องตรวจหัวใจร้องเลย

อาจเป็นเพราะเสียงเครื่องบินดังกลบจนหมด  และพวกเราก้อหลับกันหมดด้วย

หุหุ  น่าอายมาก  กว่าจะเสด็จตื่นมาปั๊มคนไข้ได้  สงสัยของจริงคงเดี้ยงไปแย้ว

น่านแหละ  แต่ก้อสนุกดี  หลายคนเพิ่งเกิดมาได้นอนราบบนเครื่องบินขณะบิน  ดีเหมือนกัน

การเดินทางครั้งนี้ไปหัวหิน  ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง

และขณะบินมีการซ้อมเครื่องตกด้วย

โดยกัปตันจะกดกริ่งสัญญาณลงฉุกเฉินหกครั้ง

พวกเราก้อรีบย้ายคนไข้ที่นั่งได้มานั่งเตรียมพร้อม  ผูกมัดรัดตึง  แล้วอยู่ในท่าที่ปลอดภัย

เตรียมรอรับแรงกระแทกกัน  แล้วก้อสมมติว่าตก  ก้อไม่มีอะไร 

ถ้าตกจริงก้อหวังว่าจะรอดเนอะ

จากนั้นพอลงที่สนามบินหัวหินแล้ว 

พวกเราก้อได้ไปดูงานที่สถาบันวิจัยฝนหลวงด้วย

โดยสถาบันวิจัยฝนหลวงนี้  เป็นที่หลักของสถาบันทั่วประเทศซึ่งในหลวงเราเป็นคนก่อตั้งมา

โดยเขาบรรยายสรุปให้ฟัง  ประมาณหนึ่งชั่วโมง

(ก็ตามสูตร  แพทย์ไทยหลับไปเกินครึ่งห้อง แต่กระผมไม่หลับนะ  ตาค้าง)

จะขอเล่าสั้น ๆ ให้ฟังนะ  เกี่ยวกะเรื่องฝนหลวงที่ไปฟังมา

โดยแรกเริ่ม  โครงการนี้เกิดขึ้นตั้งนานแล้ว  สมัยที่ในหลวงเสด็จไปต่างจังหวัด

แล้วเห็นประเทศเราแห้งแล้ง 

ในหลวงทรงคิดได้ว่า  ทำไมเราไม่ใช้ทรัพยากรน้ำที่มีอยู่ในท้องฟ้า  มาทำให้เกิดความชุ่มชื้นล่ะ

เพราะประเทศเรา  ถ้าแห้งแล้งจะแล้งมาก  ถ้าฝนตกก้อน้ำท่วม

จึงคิดได้ว่าจะทำสองโครงการหลัก ๆ

คือ  สร้างเขื่อนเพื่อเก็บกักน้ำ  เวลาที่มีฝนตกมาก ๆ

และทำฝนหลวง  เพื่อบรรเทาการขาดแคลนน้ำ 

จากนั้นจึงให้ทีมนักวิจัยของ มรว.เทวฤทธิ์  เทวกุล (จำชื่อได้ไม่น่าผิดนะ)ไปทำการวิจัยฝนหลวง

โดยเริ่มแรกนั้น  มรว.เทวฤทธิ์ฯ ได้เริ่มจากไปฝึกเป็นนักบินก่อนเลย

โดยไปเรียนการบิน  และหลังจากที่ท่านบินเป็นแล้ว

ได้เริ่มทดลองโดยใช้น้ำแข็งแห้งโปรยใส่เมฆก่อนเป็นอันดับแรก

โดยขณะนั้นยังไม่มีเครื่องบินที่พ่นสารเคมีได้  ท่านจึงต้องใช้วิธีเปิดหน้าต่างห้องนักบิน 

แล้วโปรยน้ำแข็งแห้งที่เหนือเมฆ  ซึ่งน้ำแข็งแห้งบางส่วนได้ปลิวกลับเข้าห้องนักบิน

ทำให้หูของท่านหนวกตลอดมา  แต่ท่านก้อไม่ย่อท้อ  ทำการวิจัยต่อจนสำเร็จ

แต่ขณะนี้ท่านเสียชีวิตไปแล้ว  แต่งานของท่านก้อได้รับการพัฒนาต่อมา

จนในที่สุดในหลวงได้เขียนตำราออกมาเรียกว่า  ตำราวิจัยฝนหลวง

ซึ่งได้จดลิขสิทธิ์เป็นของไทยแล้วในขณะนี้

โดยมีสูตรการทำฝนเรียกว่า สูตร sandwich และสูตร super sandwich

นั่งคือ  ใช้เครื่องบินบินพ่นสารเคมีต่างชนิดกัน  ทั้งเหนือ กลาง ล่างเมฆ

เพื่อกระตุ้นให้เมฆตกลงมาเป็นฝน  โดยฝนนี้ได้ผ่านมาตรฐานวิจัยแล้วพบว่าสามารถดื่มได้

โดยในหลวงได้ทดลองให้นานาประเทศได้ชม  โดยสามารถทำให้ฝนตกได้ในเวลา 5 ชม.

สุดยอดมะ  น่าภูมิใจจริง ๆ

ล่าสุดประเทศเราได้เป็นตัวแทนจัดประชุมในการทำฝนเทียมโลกด้วยนะ

เจ๋งป่าว  อ้อ...ลืมบอก  ต่างประเทศเขาไม่ได้ใช้สูตรนี้เหมือนกับเราหรอกนะ

เพราะว่าเขามีบรรยากาศและภูมิอากาศที่ไม่เหมือนกับเรา  ของเขามีหิมะด้วยอ่ะ

จากนั้นหลังจากชมสำนักวิจัยฝนหลวงจบแล้ว

พวกเราก้อได้ไปชมศูนย์ฝีกการบินพลเรือนอีก

นั่นคือ  ใครก้อตามที่เป็นประชาชนทั่วไป  แต่ดันอยากเป็นนักบิน

ก้อสามารถมาสมัครเรียนได้ที่นี่  แต่ต้องมีทุนหนาหน่อย  (สืบทราบมาว่าประมาณสองล้านบาท)

โอ้โห  เยอะมาก  โดยที่นี่มีหลักสูตรทั้งระยะสั้น  เพื่อจบมาขับเครื่องบินส่วนตัว 

เรียนกับเฉพาะวันเสาร์อาทิตย์ เท่านั้น 

และมีหลักสูตรระยะยาวประมาณสองปีมั้ง  เรียนทุกวัน  มีที่พักที่กินให้ตลอด

เพื่อจบไปขับเครื่องบินโดยสารให้สายการบินต่าง ๆ

และยังมีหลักสูตรขับเฮลิคอปเตอร์ด้วย

โดยนักเรียนที่นี่มีทั้งคนไทยและคนต่างประเทศ

เช่น ภูฎานส่งมาเรียนตั้งสี่คนแน่ะ  พูดไทยไม่ได้เลย  แต่ไหว้สวยเหมือนเดิม

โดยเราได้ไปชมตั้งแต่เริ่ม  คือ  ฝึกในเครื่อง simulator คือเครื่องจำลองขับเครื่องบินอ่ะ

หนุกดี  หน้าตาเหมือนเกมส์ตู้ใหญ่ ๆ ตามห้างอ่ะ  แต่ปุ่มบังคับเยอะกว่ามาก ๆ

จากนั้นก้อได้ไปชมเครื่องบินเล็กชนิดต่าง ๆ

ซึ่งที่สถาบันนี้มีเครื่องบินเล็กเยอะมาก 

ทั้งที่ความจริงไม่ถูกหลัก  เพราะนักบินควรฝึกเครื่องใดเครื่องหนึ่งแค่ชนิดเดียว

เพื่อการไม่สับสนเวลาที่เกิดเหตุฉุกเฉิน  จะได้แก้ไขอย่างอัตโนมัติตามที่ฝึกมา

แต่ที่นี่ดันมีเครื่องหลายแบบมาก  ตั้งแต่เก่ายันทันสมัยสุด ๆ

สอบถามได้ความว่า  ขึ้นกับนักการเมืองครับท่าน !! ตัวอย่างเช่น

เครื่องบิน A มีราคา 34 ล้านบาท  เก่ากว่า  สมรรถนะน้อยกว่า

เครื่องบิน B มีราคา 22 ล้านบาท  ใหม่กว่า  สมรรถนะดีกว่า  ซ่อมง่ายกว่า

ต่างประเทศเช่น จีน สั่งซื้อเครื่อง B 150 ลำ และ มาเลเซียสั่งซื้อเครื่อง B 60 ลำ

แล้วทายสิครับว่า  พี่ไทยสั่งเครื่อง B กี่ลำ 

เฉลย ....แต่น แต๊น  สองลำครับท่าน  แค่สองลำเท่านั้น

ไม่เข้าใจจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่ครูการบินทุกคนต่างอยากได้เครื่องนี้

แต่ท่านรัฐมนตรี  (สมแศกดิ์  รักตพงษ์ไพศ...) ดันเรียกครูการบินไปสอบถาม

แล้วบอกว่าท่านอยากได้เครื่อง Cesna มากกว่า  น่าน  อนาถไหม

ถามว่า  ท่านรู้จักเครื่องบินอะไรบ้าง  ท่านบอกว่าไม่รู้จัก  ท่านรู้จักแต่เครื่อง Cesna

ก้อแน่ละสิครับ  ก้อบริษัท Cesna เพิ่งเข้ามาหาท่านเมื่อวานนี้นิ 

เฮ้อ ...น่าอายแทนจริง ๆ ผมไม่เข้าใจเล้ยจริง ๆ

เลิกดีกว่า  เริ่มเข้าเรื่องการเมืองแล้ว

วันนี้พอแค่นี้แหละ  เด๋วจะติดคุกซะก่อน  เนอะ