คิดเรื่องงาน (14) : "เอาจริง" (ในวันที่มีรอยยิ้มกลางแสงแดด)

แทบไม่น่าเชื่อว่าผมจะมีโอกาสได้รับมอบหมายให้เคลื่อนกิจกรรมรณรงค์เรื่องวินัยจราจรในมหาวิทยาลัยอีกครั้ง หลังจากก่อนหน้านี้เมื่อประมาณสัก 2 ปีให้หลัง ผมก็ได้จัดกิจกรรมถนนสีขาวขึ้นมาแล้วระยะหนึ่ง แต่หลังจากย้ายมาทำงานอีกจุดหนึ่ง กิจกรรมนั้นก็ยุติลง .. ไม่มีการ “ต่อยอด” กันเลยก็ว่าได้ ทั้ง ๆ ที่สิ่งเหล่านั้นกำลังเคลื่อนตัวไปได้ด้วยดี –

ครั้งนั้น, กำหนดโซนนิ่งถนนสีขาวในมหาวิทยาลัย ใครไม่สวมหมวกนิรภัย, ไม่คาดเข็มขัด, ไม่อนุญาตให้สัญจรเข้าไปในเส้นทางสายนั้น ซึ่งก็รวมความถึงเรื่องวินัยจราจรอื่น ๆ เราก็นำมาบังคับใช้ด้วยเช่นกัน โดยทั้งนิสิตและบุคลากรทุกคนได้รับการปฏิบัติอย่างเสมอภาค .. ไม่เพียงแต่การกวดขันเท่านั้น เรายังรณรงค์หลากหลายและต่อเนื่อง เช่น สติ๊กเกอร์, จำหน่ายหมวกนิรภัยในราคาแสนถูก, บริการถ่ายน้ำมันเครื่องและตรวจสภาพรถจักรยานยนต์ฟรี, บริการต่อทะเบียนรถและ พ.ร.บ. ประกันภัย, การสำรวจจำนวนรถจักรยานยนต์ รวมถึงกิจกรรมรณรงค์ทั้งในมหาวิทยาลัยและนอกมหาวิทยาลัย จากนั้นล่วงมา 2 ปีกิจกรรมด้านนี้ก็ดูซบเซาอยู่ไม่ใช่น้อย ป้ายรณรงค์แทบไม่พบเจอตามท้องถนน, ไม่มีการสอบใบอนุญาตขับขี่ให้นิสิต … เสมือนหนึ่งราวกับว่า “คนเคลื่อน – งานจบ!” มาปีนี้, กลับกลายเป็นว่ากิจกรรมดังกล่าว “วิ่งตาม” ผมมาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว ผมได้รับมอบหมายให้ทำงานนี้อีกครั้ง, ทำทั้งที่ไม่เกี่ยวกับสายงานตนเอง ทำทั้งที่ภายในยังวิตกว่า “ข้ามสายงาน” หรือแม้แต่สงสารลูกน้องที่ต้องมีงานเพิ่ม … นี่อาจไม่ใช่การบริหารจัดการที่ถูกต้องนัก .. แต่ผมก็ไม่มีแรงพอที่จะทานทัดว่า “ไม่เกี่ยวข้อง” .. และควรให้งานที่เกี่ยวข้อง “เคลื่อนงาน” นี้อย่างจริงจัง มากกว่าจะให้กิจกรรมเหล่านี้ไหลเลื่อนมาตามสภาวะเช่นนี้ กระนั้น, ผมก็ใช่ว่าจะไม่มีความสุขที่จะทำเสียทั้งหมด เพราะเมื่อชั่งวัดดูแล้ว “ได้ มากกว่า เสีย” ! แต่ก็อดที่จะมองในระบบการบริหารจัดการไม่ได้ว่า นี่คือความยั่งยืนของการสร้างคนและสร้างงานหรือไม่ .. มาบัดนี้, ผมได้รณรงค์ให้ “วินัยจราจร” เป็นหนึ่งใน “วัฒนธรรมมหาวิทยาลัย” ที่ทุกคนต้องร่วมกันยึดถือปฏิบัติ ไม่มีการแบ่งแยกและเลือกปฏิบัติระหว่างนิสิตและบุคลากร … เราประกาศกวดขัน “ตรวจจับตัดคะแนนความประพฤติ” ตั้งแต่วันที่ 14 สิงหาคมนี้เป็นต้นไป … พร้อมทยอยเคลื่อนการประชาสัมพันธ์รณรงค์ออกมาเป็นระยะ ๆ …และวันนี้, ภาคเช้าผมลงไปยืนปฏิบัติงานร่วมกับนิสิต, เจ้าหน้าที่และ รปภ. มหาวิทยาลัย เพื่อโบกรถที่ฝ่าฝืนวินัยจราจรเพื่อทำความเข้าใจและแจกจ่ายเอกสารรณรงค์ ซึ่งไม่ลืมที่จะย้ำว่าเรา “เอาจริง… !” และขอให้นิสิตได้ “เอาจริง” (เอาใจใส่) เสียที แดดร้อน .. ลมไม่ค่อยโบกพัด .. คณะทำงานยืนตระหง่านอยู่บริเวณถนนภายในมหาวิทยาลัย เอกสารแผ่นเล็ก ๆ ถูกแจกจ่ายไปสู่มือของนิสิตและบุคลากร หรือแม้แต่ประชาชน … ผมพานพบรอยยิ้มและอัธยาศัยของนิสิตจำนวนมากที่ยิ้ม, ทักทาย … ยกมือไหว้ และซักถามถึงรายละเอียดอย่างถี่ยิบ แดดร้อน … บางครั้งผมเห็นเปลวทอตัวส่องประกายระยิบยับ … กระนั้น ผมก็มีความสุขกับงานเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา