วันนี้ฉันมีโอกาสได้คุยกับผู้ป่วยที่ทำร้ายตัวเองด้วยการกรีดข้อมือมา จากการสังเกตที่ข้อมือทั้งสองข้างของเขามีรอยแผลเป็นที่เกิดจากการกรีดแบบนี้จำนวนมาก ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำร้ายตนเองฉันจึงนั่งคุยหาสาเหตุและหาแนวทางการช่วยเหลือและสิ่งที่ได้ยินจากปากของผู้ป่วยรายนี้ทำให้ฉันเศร้าใจไม่น้อย “มีหลายๆคนว่าผมว่า ผมเป็นคนอ่อนแอ คนขี้แพ้หนีปัญหา ตัวเองยังไม่รักตัวเองเลยแล้วจะเรียกร้องให้ใครมารัก พวกชอบทำประชดคนอื่นเรียกร้องความสนใจ" เขาพูดพร้อมกับน้ำตาลูกผู้ชาย ทำให้ฉันต้องกลับมาคิดว่าหลายๆประโยคเหล่านี้เราเคยได้ยินจากผู้ที่พบเห็นคนทำร้ายตนเอง หลากหลายความรู้สึกและนานาทัศนะที่มีต่อผู้ที่ทำร้ายตนเอง จะมีใครคิดบ้างว่าสิ่งที่คนเหล่านั้นทำลงไปด้วยความเจ็บปวดที่มีอย่างมากในใจจนเกินจะทนไหว จนต้องมาทำร้ายร่างกายตนเองให้เจ็บปวด ถ่ายโอนความรู้สึกที่เจ็บปวดในใจมาที่ร่างกาย เพื่อให้ความเจ็บปวดที่มีอยู่ในใจลดลง ถ้อยคำเหล่านั้นทำให้เขาต้องเจ็บปวดมากขึ้นหลังการทำร้ายตนเองทั้งโดยบังเอิญและเจตนา ฉันได้แต่หวังและพยายามทำความเข้าใจกับคนอื่นทุกครั้งที่มีโอกาส และหวังว่าซักวันหนึ่งเขาเหล่านั้นจะหลุดพ้นจากตราบาปที่ผู้คนในสังคมประทับให้ <p> </p>
ได้อ่านแล้วก็ฉุกคิดมาหลายเรืองว่า
ขอบคุณค่ะที่เข้ามาร่วมแบ่งปันความคิดเห็น ที่คุณบอกว่ามีการรณรงค์ลดตราบาปในคนไข้จิตเวช แบบปูพรมทั่วประเทศ ถ้าถามว่าได้ทำไหม คำตอบคือได้ทำ แต่ถ้าถามถึงผลที่ได้ คงยังได้ผลไม่ดี และคิดว่าต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะเปลี่ยนทัศนคติเรื่องนี้ได้