บันทึกระลึกถึง "ลุงเลี่ยม" ผู้ให้ความบันเทิง...ตอนเด็กๆ


ผมมารู้ทีหลังว่านิทานทุกเรื่อง ประกอบกับปริศนา ที่ลุงเลี่ยม เล่าและทายพวกเรานั้นเหมือนกับฝึกให้พวกเราเป็นตนตั้งใจฟัง รู้จักคิดวิเคราะห์ เนื้อหา และรู้จักสรุปประเด็น ที่สำคัญคือการหาเหตุผลมาตอบปัญหา.... ตอนนี้ผมรู้แล้วครับว่า...ผมได้อะไรเยอะแยะ... กว่าการได้ฟังนิทานสนุกสนานเพียงอย่างเดียว....

บันทึกระลึกถึง "ลุงเลี่ยม" ผู้ให้ความบันเทิง...ตอนเด็กๆ

         ลุงเลี่ยม  เป็นญาติผู้พี่ของแม่ครับ... รั้วบ้านติดกัน  ลุงเลี่ยมเป็นคนอารมณ์ดี ใจดีกับเด็กๆ เป็นคนที่มอบความสนุกสนานให้กับพวกเรายามค่ำคืน...

         ตอนที่ผมเข้าโรงเรียนระดับประถม  ตั้งแต่ ป. 1 ถึง ป. 5 จำได้ว่าที่หมู่บ้านผมยังไม่มีไฟฟ้าใช้ ที่บ้านเราจะใช้ตะเกียวน้ำมันก๊าซ (เกียงขลุก) ไม่มีทีวีให้ดู มีแต่วิทยุทรานซิสเตอร์ที่แม่เอาไว้ฟังละคร และลิเก แต่ผมกับพ่อชอบฟังหนังตะลุง...

         แต่สำหรับผมกับ น้องๆ และเพื่อนๆ  เป็นสิบคน คงจะไม่ลืม ความบันเทิง ความสนุกสนาน จากฝีปากการเล่านิทานของ "ลุงเลี่ยม" ทุกคืนหลังจากที่พวกเด็กๆ อาบน้ำกินข้าวมื้อเย็น ทำการบ้านเสร็จ ก็จะพากันถือ "เกียงขลุก" ส่องทางออกจากบ้านมาที่บ้านของลุงเลี่ยม ยอดนักเล่านิทานของเด็กๆ ตั้งตะเกียงไว้ตรงกลางวงนั่งฟังนิทานที่ใต้ถุนบ้าน

         นิทานที่ลุงเลี่ยมเล่าคือนิทานพื้นบ้านที่เล่าต่อกันมา แต่ของลุงเลี่ยม จะแทรกด้วยปริศนาคำทายให้พวกเราได้ทายกันหลังนิทานจบทุกคืนก่อนแยกย้ายกันกลับบ้านไปนอน...ใครทายไม่ถูกก็จะต้องเสียค่าเฉลย คือต้องตักน้ำมาใส่กะออมสำหรับไว้กินที่หน้าบ้านของลุงเลี่ยมนั่นเอง...ซึ่งจริงแล้วถึงตอบปัญหาหรือไม่ตอบพวกเราทุกคนก็เต็มใจที่จะทำให้ลุงอยู่แล้วครับ...

         ผมมารู้ทีหลังว่านิทานทุกเรื่อง ประกอบกับปริศนา ที่ลุงเลี่ยม เล่าและทายพวกเรานั้นเหมือนกับฝึกให้พวกเราเป็นตนตั้งใจฟัง รู้จักคิดวิเคราะห์ เนื้อหา  และรู้จักสรุปประเด็น ที่สำคัญคือการหาเหตุผลมาตอบปัญหา...      ตอนนี้ผมรู้แล้วครับว่า...        ผมได้อะไรเยอะแยะ...กว่าการได้ฟังนิทานสนุกสนานเพียง อย่างเดียว...

         ทุกครั้งที่ผมกลับบ้านที่จังหวัดสงขลา.... บ้านหลังที่ 2 ที่ผมไปนั่งก็คือบ้านของลุงเลี่ยม.... ใต้ถุนบ้านทุกอย่างสภาพเหมือนเดิมหมด...เว้นอย่างเดียวคือไม่มีลุงเลี่ยมของหลานๆ ที่ให้คอยเล่านิทานให้ความบันเทิง ทุกครั้งที่มีงานเทศกาลต่างๆ พวกเราจะไปนั่งที่บ้านลุงเลี่ยม.... สุดยอดนักเล่านิทาน....ของหลานๆ

          ถึงตอนนี้มีไฟฟ้า...  มีทีวี....  แต่สิ่งดีๆ ของภูมิปัญญาท้องถิ่น  ได้หายไป....  มีละครทีวี....  ไม่มีคนเล่านิทาน.... ต้องหาอ่านจากหนังสือ.....     

     

คำสำคัญ (Tags): #พ่อของแผ่นดิน
หมายเลขบันทึก: 116218เขียนเมื่อ 1 สิงหาคม 2007 23:38 น. ()แก้ไขเมื่อ 14 เมษายน 2012 04:49 น. ()สัญญาอนุญาต: จำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (1)
ลุงเลี่ยม คือ แบบของผู้ให้การเรียนรู้ที่ดี...
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี