ไมอามี่ :ระบบความปลอดภัยที่เข้มงวด ซับซ้อน และหวาดระแวง

บัตรป้ายชื่อนี้สำคัญต่อการทำงานมากๆ ถ้าไม่มีบัตร จะมีสิทธ์เท่าผู้ป่วยและญาติ
เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลแจกสันเมโมเรียล มหาวิทยาลัย ไมอามีไม่มีแบบฟอร์มชัดเจน  แต่จะ แต่งตัวกันสุภาพ และเน้นสะดวกในการทำงาน เห็นมากกว่าครึ่งที่ใส่รองเท้าผ้าใบทำงาน 

แพทย์ จะสวมกาวน์ ทับชุดที่ดูเรียบร้อย แพทย์ ฝึกหัด และนักศึกษาแพทย์ จะใส่ชุดเขียวหรือน้ำเงินเข้ม เสื้อคอวี กางเกงขายาวเอวรูด และใส่กาวน์ทับ

พยาบาลอาจใส่เสื้อคอวี กางเกงเอวรูดเช่นกัน แต่สีขาวหรือสีสันลายสวยงามอาจเป็นลายการ์ตูน น่ารัก น่ารัก หรือจะแต่งเสื้อยืด กางเกงสุภาพก็ได้

แต่ทุกคนจะเหมือนกัน อยู่อย่างหนึ่งคือ  จะต้องมีบัตรป้ายชื่อ ห้อยคอ ติดเสื้อ หรือ ติดเอว

xhkp

บัตรป้ายชื่อนี้สำคัญต่อการทำงานมากๆ  เพราะใช้เป็นกุญแจสอดเปิดในช่องเสียบบัตรของทุกประดูที่ห้องตรวจ และที่สำนักงานตรงข้ามห้องตรวจ  และกดผ่านลิฟท์ ไปยังชั้นบนอีก 3 ชั้นที่เป็นสำนักงานการวิจัย และห้องปฏิบัติการ(เหมือนระบบบัตรกุญแจ เปิดประตูห้องที่เราเห็นในโรงแรมใหญ่ๆนั่นแหละค่ะ)

 

ถ้าไม่มีบัตร จะมีสิทธ์เท่าผู้ป่วยและญาติ เข้าได้เฉพาะบริเวณรอตรวจ   ชั้น 1 และ2 ถ้าไม่มีบัตรจะเข้าออกสำนักงานหรือพบแพทย์ พยาบาลแต่ละครั้งต้องขอคนในห้องเปิดประตูให้

บัตรนี้แบ่งแยกคุณว่าคุณเปิด ประตูนี้ได้  หรือขึ้นลิฟท์ ได้สูงสุดถึงชั้นที่คุณทำงาน

ป้ายกระดาษที่หน้าประตู เขียนว่า

 

Please

for security purpose this door must remain locked at all times

used your access card for entry

อีกอย่างที่สำคัญมากคือ password ที่ใช้กับระบบ Com ซึ่งกำหนด สิทธิ์ การเข้าถึงข้อมูลในโรงพยาบาล

ผลแลปบางอย่างพยาบาล ตามให้ บางอย่างหมอเท่านั้นที่มีสิทธิและต้องเปิดดูเอง ซึ่งทั้งหมดนี้ ดิฉันในสถานะคนดูงานไม่มีสิทธ์ดูเลย ได้ใช้คอมเพียงส่งรับ Email  และเข้า อินเตอร์เนต เท่านั้น

และต้องขอยืม password เพื่อนๆใช้ ทุกวัน ใครผ่านมาใกล้ๆ โต๊ะ เป็นต้องโดนขอ กด password ให้หน่อย  

ใน ช่วงแรกที่ดิฉันไม่มีบัตรประจำตัว ก็ต้องใช้หัวคิดให้เยอะ  พยายามรบกวนเพื่อนๆซึ่งยุ่งกับ งานผู้ป่วยอยู่แล้วให้น้อยที่สุดในเรื่องที่จะต้องมากด password ให้ และเปิดประตูให้  ต้องไม่ลืม เอาของที่ต้องใช้ติดตัวมาให้ครบ สมุด ปากกา กะเป๋า หนังสือ น้ำ และขนมด้วย  

 ไม่งั้นนอกจากต้องใช้ขาเยอะ   เดินกลับไปมาผ่านระหว่างสองประตูที่ต้อง  ขอรบกวนเพื่อนๆเปิด ขอประตูให้หน่อย

  ผลจากการไม่มีบัตร ทำให้จำชื่อคนในสำนักงานที่มีประมาณ 50 คนได้เกือบหมด เพราะต้องขอทุกคนให้ช่วย (โดยเฉพาะสาวน้อยเลขา ชื่อ มีมี่ ที่ประจำหน้าสำนักงาน)

 Can you open the door for me?  

May I borrow your password?

โดยวิธีนี้ ทำให้ได้เพื่อนอีกเพียบ เช้ามาก็ทักทาย  Hi  Good morning กัน ทุกคนก็จะจำทักและเรียกชื่อ Doctor Wee กันได้ คล่อง  

บัตรประจำตัวนี้  กว่าหมอรวิวรรณจะได้  ต้องหลายขั้นตอน ค่ะ

ต้องทำบัตรประกันสังคมก่อน รอ 3 อาทิตย์ กว่าจะโทรทวงให้ส่งทางไปรษณีย์มาได้ เอาบัตรประกันสังคมใหม่ไปยื่นทำบัตรประจำตัว ต้องยืนยัน ผ่านระบบ HRD (human resorce development) ของมหาวิทยาลัยว่าเราเป็นส่วนหนึ่งของเขา ใช้เวลาอีกสองอาทิตย์

เมื่อชื่อเราอยู่ในระบบ เราก็ ไปติดต่อและทำที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยด้านหลัง รพ 2 ครั้ง   ครั้งแรกชื่อไม่มีในระบบ ต้องทวนว่าทำผิดกระบวนการอย่างไรและทำใหม่อีกครั้ง

ในที่สุด ดิฉัน ก็มี password ใช้คอมพิวเตอร์ที่โต๊ะในระบบของมหาวิทยาลัยได้ และมีบัตรประจำตัวห้อยคอ

แต่ก็ไม่เข้าใจว่ายังขัดข้องใช้บัตรเสียบเปิดประตู ไม่ได้ ต้องขอคนอื่นๆ เปิดประตูให้จนถึงวันกลับเลยค่ะ(ขอบ่นหน่อย)

 

เวลาไปตามราวน์ผู้ป่วยกับอาจารย์ในช่วงแรก เช่นกัน พนักงานรักษาความปลอดภัยไม่เห็นบัตรประจำตัว จะไม่ให้ขึ้นบนตึก

ถึงแม้นพนักงานจะรู้จักอาจารย์เกวนทักทายกันอย่างดี   แต่อาจารย์ก็ต้องรอให้ดิฉันไปเข้าแถว ทำสติกเกอร์ 

 เราต้องแจ้งว่าจะไปส่วนไหน ชั้นไหนของตึก Scan  รูป ใน passport หรือถ่ายรูป และรอทีม security ทำสติกเกอร์ให้เราแปะอกแบบนี้

 สติกเกอร์นี้ใช้ได้ 1 วัน  (เก็บสติกเกอร์มาเมืองไทยเป็นที่ระลึกได้เลย ส่วนบัตรประจำตัวก็ต้องคืนเขาก่อนกลับ)

ไม่มีระบบเส้นสายนะคะ อาจารย์ ผู้ใหญ่พามา ก็ ต้องไปรอคิวทำบัตรสติกเกอร์ visitor เยี่ยม        เหมือนญาติทีมาเยี่ยมผู้ป่วยเช่นกัน 

มีสติกเกอร์ จึงจะสามารถเข้าไปที่ตึกเยี่ยมผู้ป่วยได้

อาจารย์ เกวน บอกว่า ระบบเมื่อก่อนก็ ไม่เข้มงวดขนาดนี้ มาเต็มที่ตอน nine  one one ที่ อิรัก โจมตีอเมริกานี่เอง  เออ เลยเข้าใจ

คุณอลัน ผู้ดูแลดิฉันพูดเชิงเห็นใจดิฉันเมื่อทำบัตรประจำตัวไม่สำเร็จสักทีว่า ทุกคนในอเมริกา เป็นโรค Paranoid กันหมดแล้ว

  เจอปัญหาที่ไม่ได้คาดคิดมาก่อน  ก็พยายามมองอีกมุมหนึ่ง ไม่ให้ทุกข์ และเห็นเป็นอุปสรรคว่า

 โชคดีนะคะ ที่เป็นคนไทย   ไม่ต้องอยู่ที่อเมริกานานๆ  ในระบบรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวด ซับซ้อน และหวาดระแวงแบบนี้

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ชีวิตที่มีความสุข



ความเห็น (11)

เขียนเมื่อ 

เรียน อาจารย์หมอรวิวรรณ

เมืองไทยไม่ค่อย สนใจ และ ใส่ใจ เรื่องนี้ครับ ทั้งๆที่มีเหตุการณ์หลายๆอย่างที่มีคนแปลกปน มาทำลายความมั่นคง

สวัสดีครับอาจารย์

ที่ KK hospital ของผม (เป็นของผมไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย) ก็ต้องมีบัตรห้อยคอเหมือนกัน ใบตัวบัตรจะมีแถบสัญญาณแม่เหล็ก ซึ่งจะต้องมีการกดรหัสผ่านเข้าประตูก่อนเสมอ หรือบางประตูจะเปิดอัตโนมัติเมื่อเราซึ่งมีบัตรเดินเข้ามาใกล้มัน

มีเรื่องหนึ่งที่ผมแย้งอาจารย์เล็กน้อยก็คือ 911 นั้น ไม่น่าจะเกิดจากอิรักก่อนหรอกครับ

P
เรียนอาจารย์ JJ ค่ะ
P
สวัสดีค่ะ อ.ธนพันธ์ ชูบุญ
ที่ KK hospital ของอาจารย์ คงเหมือนกัน เลย นะคะ (เป็นของอาจารย์ไปแล้ว ในบล็อก) 
ความรู้สึก เรื่อง  911 พี่ว่าเราไม่แย้งกันนะคะ
 แต่อาจแย้งกับคนอเมริกัน
sasinanda
IP: xxx.121.188.63
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ

P

มาอ่านต่อค่ะ

รู้สึกจะเข้มงวดไปหรือเปล่าคะ ที่อเมริกา รู้สึกไม่เข้มงวดแบบนี้นะคะ อาจารย์เห็นว่าไงคะ

ฮาครับฮา เราแย้งกับอเมริกันชนแน่นอน

ก็เพราะอย่างนี้ยังไงเล่า เขาจึงเลือก George W Bush

ก็เพราะพวกเขากลัวจนหัวกุด เลือก George W Bush ทำสงคราม

น่าสงสารผู้คนชาวอิรัก เจอกับดักเป็นเป็นระเบิดน่าเกรงขาม

อเมริกาบุกเข้ามาและคุกคาม ก็เพราะความกระหายใคร่ได้น้ำมัน

เขียนเมื่อ 

เปิดหูเปิดตา คนที่เมือไทย ด้วยเรื่องเล่าของคุณหมอครับ

อ่านสนุกดีครับ

อ ธนพันธ์

P

ชัก เก่งกลอน ไม่ใช่ แค่สอนเก่ง แล้วนะคะ

ขอบคุณค่ะ

 

 

สวัสดีค่ะ คุณ เอนก

P

แห่ง ธาตุพนม

น่าชื่นชม เพราะเป็นมือจอมเจ๋ง

และเป็นกันเองจาก เชียงราย เก่า

  ขอบคุณนะคะ ที่มาเชียร์

เพิ่งได้มาอ่านบล็อกคุณหมอวันนี้เอง หลังจากหายไปนาน

ไม่นึกเลยว่า อเมริกาจะหวาดกลัวขนาดนี้

ขนาดที่ปัตตานียะลา ระเบิดกันทุกวัน เข้าสถานที่ราชการ ยามข้างหน้ายังไม่ยอมตรวจเลยครับ (คนไทยใจกล้า ฮิฮิ)

ขอบพระคุณค่ะ

อาจารย์ จารุวัจน์

 

ภาคใต้ก็น่ากลัว และต้องระแวดระวังเช่นกันนะคะ

อำนาจ แช่มชื่น
IP: xxx.8.121.121
เขียนเมื่อ 

เข้าใจอเมริกาได้ครับ

ประเทศนี้เมืองนี้ก็ไม่แตกต่างกับเศรษฐีบ้านเราเท่าไหร่คับ เศรษฐีบ้านเราก็หาประโยชน์ ใช้แรงงานคนจน เอาทรัพยาการที่เป็นสิทธิของคนจนเป็เจ้าของ

แต่พวกนี้กลัวคนจนปล้นบ้าน ทำร้าย โขมยของ

ประเทศเขาโตมาจากการเอารัดเอาเปรียบ ก็เลยไม่แปลกที่ระเวงกลัวคนอื่นเอาคืน

สงสาร ไอ้แดงไอ้ดำ แลไอ้อำนาจ อย่างพวกผมที่ไม่รู้ว่าจะมีใครมาทำอะไรกับชีวิต ทรัพสิน น้ำ อากาศ ดิน อีกไม่นานคงมีการสัมประทานอากาศที่พวกเราหายใจใครหายใจผมหายใจต้องเสียตัง คงไม่นาน

พรบ การบริหารจัดการน้ำเริ่มมาแว้ว อีกไม่นานน้ำฝนคงกินไม่ได้เพราะการบริหารจัดนี้ (บ่นนิดหนึ่งคับ อาจารย์)

รวิวรรณ หาญสุทธิเวชกุล
IP: xxx.24.108.66
เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ

ประเทศไทยดี ที่สุด นะคะ