ผู้ป่วยอัมพาต

ในเรื่องของการเจ็บป่วย  ไม่มีใครอยากให้เกิดกับบุคคลอันเป็นที่รักยิ่งของเราเลย  แต่บางครั้งการเจ็บป่วยก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้  โดยเฉพาะโรคอัมพาต บางคนเป็นแค่ครึ่งซีก บางคนเป็นทั้งตัว  แต่ถ้าผู้ป่วยสามารถรับรู้และตอบสนองได้บ้างนั่นถือว่าโชคดีแล้วสำหรับผู้ใกล้ชิด  แต่สำหรับตัวดิฉันเองผู้เป็นที่รัก  คือ  คุณแม่  ไม่สามารถรับรู้และตอบสนองต่อเราหรือบุคคลรอบตัวได้เลย  นั่นถือว่าเป็นความเจ็บปวดอย่างสุดที่จะหาคำบรรยายมาเปรียบได้  แต่นั่นไม่ได้ถือว่าเป็นการบั่นทอนกำลังใจของตัวดิฉันเลย  ในทางตรงกันข้ามดิฉันพยายามดูแลและให้การพยาบาลท่านอย่างสุดกำลังและเต็มความสามารถและเต็มความรู้ในขณะที่ความรู้ไม่มีเลยในเรื่องของการดูแลและการพยาบาลผู้ป่วยในเฉพาะโรคอัมพาต  แต่ตัวของดิฉันเองได้ค้นคว้า หาความรู้และสอบถามเกี่ยวกับทุกอย่างในเรื่องของโรคอัมพาต  สิ่งสำคัญที่สุดคือ  กำลังใจและความรักในตัวของคุณแม่ที่เราเองไม่เคยได้คาดคิดมาก่อนเลยว่าจะเกิดขึ้นกับท่าน  แต่ในเมื่อเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้  เราก็สามารถจัดการกับปัญหานี้ได้ถ้าเรามีแค่กำลังใจและความรักค่ะ  ตอนนี้  คุณแม่เป็นอัมพาตตั้งแต่วันที่ 15  มกราคม  2548  ถึงตอนนี้  กำลังใจและความรักของตัวดิฉันเองก็ไม่ได้ลดน้อยหรือท้อลงแม้แต่น้อย  ยังคงพยายามหาความรู้ในเรื่องของการดูแลและการพยาบาลท่านอยู่จนถึงทุกวันนี้  ทั้งที่ตัวเองเป็นแค่ลูกจ้างร้านขายของ  จบแค่ชั้น ม.6  ไม่มีความรู้ทางด้านการพยาบาลเลย  แต่แค่คำว่ากำลังใจและความรักเท่านั้นที่ทำให้ลูกจ้างธรรมดา ๆ คนหนึ่ง  ขวนขวายหาความรู้ตลอดเวลาเพื่อคนที่เรารักค่ะ  ขอบคุณค่ะ