“จุ๊กๆ สวัสดีจ้าสาวสวย” นกเขาตัวผู้ทักทายด้วยเสียงอันไพเราะ “กรู ๆ สวัสดีเช่นกัน พี่ผู้มีเสียงอันไพเราะ” นกเขาตัวเมียตอบ นกเขาตัวผู้กล่าวรับ “ถ้าน้องเข้าใจว่าพี่เสียงไพเราะนะน้อง พี่ว่าความไพเราะของเสียงหรือจะเทียบเท่าความงามของน้องได้” นกเขาตัวเมียต่อคำ “แหม พี่ก็พูดเกินไป ก็พี่เสียงไพเราะ จะให้น้องบอกว่าไม่ไพเราะได้อย่างไรกัน ส่วนตัวน้องนะหรือ ใครๆ เขาก็ว่างามแท้ๆ ได้ฟังจนชินแล้วล่ะพี่” นกเขาตัวผู้ถาม “ได้ฟังจนชินแล้วยังอยากที่จะได้ฟังอีกหรือเปล่าล่ะ” นกเขาตัวเมียตอบ “ก็แหงละ สิ่งดีๆ อย่างนี้ใครบ้างไม่อยากได้ฟัง”

  <p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">                นกเขาตัวผู้ “สิ่งดีๆ หรือสิ่งที่ทำให้เราลุ่มหลงกันแน่นะ….เห้ออออ.. ความงามนี่มันไม่บันยะบันยังแม้แต่ตัวพี่เลยนะน้องสาว ตกลงมีสัตว์ตัวผู้ใดที่น้องหมายตาหรือยังล่ะ ถ้ายังพี่ใคร่ขอยื่นใบสมัครไว้สักใบสิได้บ่”  นกเขาตัวเมีย จึงกล่าวตอบไปว่า “น้องก็ดูๆ กันไปหลายตัวแล้ว ผ่านมาก็ผ่านไป หาคนที่จะเข้าใจเราจริงนั้นไม่มีเลย ถ้าอย่างไร พี่ก็สมัครไว้ที่เลขาส่วนตัวละกัน แต่น้องน่ะ เปลี่ยนเลขาอยู่บ่อย เมื่อเขาทำไม่ถูกใจน้องก็เปลี่ยนทันที”   </p>  <p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt; text-align: justify" class="MsoNormal">นกเขาตัวผู้  “แหมจะให้ใครรู้ใจเราทุกอย่างได้ล่ะ แม้แต่ตัวเราเองที่บอกว่าน่าจะรู้ตัวเองมากที่สุด ก็ไม่ได้รู้ตัวเองเลย อีกอย่างหนึ่ง มัวแต่จะให้คนอื่นเข้าใจเรา แล้วเราล่ะเข้าใจคนอื่นเขามากน้อยเพียงใด แต่เอ๊ะ…นี่น้องไม่เคยจริงจังกับใครเลยหรือ”</p>  <p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">                นกเขาตัวเมีย        “จะไปจริงจังอะไรล่ะ ในเมื่อน้องสวยงามปานนี้ ยังมีอนาคตอีกไกล สัตว์ตัวผู้ในป่านี้ที่มาสนใจยังมีอีกเยอะ”</p>  <p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">                นกเขาตัวผู้            “อืมเนอะ ดอกไม้งาม ย่อมเป็นที่ต้องตาต้องใจของแมลงนานาชนิด[1] แมลงแต่ละตัวบินมาเกาะหาน้ำหวานแล้วจากไป บางตัวก็บินกลับมาซึมซับใหม่ จนกว่าดอกไม้นั้นจะเหี่ยวเฉา ไม่รู้กี่ตัวต่อกี่ตัวที่เข้าไปเหยียบย่ำดอกไม้นั้นให้ทรุดโทรม ดอกไม้นั่นก็ช่างกระไร ทนได้อย่างไร….แต่พี่ว่า พี่ไม่ยื่นใบสมัครไว้ดีกว่า”</p>  <p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">                นกเขาตัวเมีย        “ทำไมล่ะพี่ น้องกำลังคิดจะเปลี่ยนเลขาอยู่พอดีเลยนะ”</p>                 นกเขาตัวผู้            “แต่พี่ไม่เคยสัมผัสสัตว์ตัวเมียใดมาก่อน (ตัวผู้ก็ไม่เคย)  การจะหาคู่ชก ควรหาคู่ชกที่เท่าเทียมกัน หากพี่เปรียบคู่ชกกับน้องพี่คงต้องแพ้แน่ เชิงมวยจากประสบการณ์ต่างกัน อีกอย่างหนึ่ง พี่มิปรารถนาชีวิตที่อิสระปานนั้น พี่ไม่เคยเรียนการบริหารการจัดการที่ดี เมื่อลงในเชิงปฏิบัติ พี่ต้องสอบตกวิชานี้แน่ น้องไม่เคยจริงจังกับใคร ดังนั้นน้องจะไม่พบคนจริงจังกับน้อง น้องชอบชีวิตที่อิสระ ในความเป็นจริงชีวิตที่อิสระอยู่ในกรอบของกติกาสัตว์ เราต้องอยู่ท่ามกลางสังคมที่หลากหลาย หรือเราจะอยู่ในโลกตัวตนของตนอย่างเดียว  ยังไม่สายที่น้องจะให้ความสำคัญกับเลขาที่น้องกำลังจะขับไล่เขาออกจากมรดกหัวใจ ด้วยเหตุที่ ในสัตว์หนึ่งตัวจะมีค่าของสัตว์นั้นอยู่เสมอ…จงพิจารณาและเสาะหาคุณค่านั้น หากจะรักใคร จงรักให้สุดใจ และอย่าหวังสิ่งใดตอบแทน อีกอย่างหนึ่ง ธรรมดาการเป็นสัตว์เพศเมีย น่าจะเพศผู้ด้วยนะ สิ่งที่ควรธำรงรักษาไว้คือ ความซื่อสัตย์ รักเดียวใจเดียว การมุ่งแสวงหาสิ่งหนึ่งที่ถูกใจที่สุดนั้น ไม่มีอะไรถูกใจที่สุด จะถูกใจที่สุดก็ต่อเมื่อรู้จักพอ ไม่มีใครดีบริสุทธิ์ สัตว์ทุกตัวมีดีและไม่ดีผสม การสงวนตนไว้เพื่อผู้ที่เห็นคุณค่าในตนน่าจะคุ้มค่ากว่านะ” <div>
<hr width="33%" size="1" /><div id="ftn1">[1]เก็บมาจากการพูดคุยของ จิระศักดิ์ สังเมฆ (๒๕๔๘)</div></div>