แมลงกว่างบินมาเกาะที่ขอนมะพร้าวผุกร่อนเป็นขุยต้นหนึ่งซึ่งวางราบอยู่บนพื้นดิน วันนี้แมลงกว่างคิดจะเข้าไปกินขุยต้นมะพร้าวผุกร่อนประทังชีวิต หลังจากที่หิวโซมาหลายวัน อันที่จริงแล้วแมลงกว่างจะชอบกินใบไม้ยอดอ่อนๆ อ้อย ไม้ไผ่อ่อนๆ แต่ขี้เกียจที่จะออกไปหาอาหารไกลๆ เขาค่อยๆ เดินไปที่ขุยมะพร้าวและทำท่าจะกิน ขณะนั้นมีบางอย่างกระดืบๆ อยู่ใต้ขุยมะพร้าว แมลงกว่างถอยหลังกรูด “อะไรน่ะ กิ้งกือหรือเปล่านะ” เขาคิดอยู่ในใจแต่ก็เฝ้าดูอยู่ห่างๆ เพราะหากเป็นกิ้งกือเจ้ารถไฟสายมรณะนั่น แมลงกว่างคงร้องโวยวายด้วยความขยาดกลัวเป็นแน่
<p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"> ย้อนไปเมื่อหลายเดือนก่อน ขณะที่แมลงกว่างนอนหลับอยู่นั้น กิ้งกือตัวหนึ่งเดินไต่ขึ้นบนตัวแมลงกว่าง พอดีที่กิ้งกือเดินไปเหยียบศีรษะ แมลงกว่างตื่นขึ้น เขาตกใจสุดขีด ขยะแขยง และเห็นกิ้งกือไม่ได้ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ธรรมดาสิ่งใดเข้ามากระทบกับจิตอย่างรุนแรง จิตจะเก็บความรู้สึกที่รุนแรงนั้นไว้ ครั้นประสบอะไรบางอย่างที่น่าสงสัย จึงมักจะวาดภาพถึงสิ่งที่ฝังจิตอยู่นั้นเสมอๆ ผู้มีจิตเข้มแข็ง มีจิตอันฝึกดีแล้ว จึงจะแก้ไขอาการนี้ได แต่ผู้ที่ไม่สามารถพัฒนาให้ถึงขั้นได้ ครั้นมีอะไรมากกระทบอีก แม้จะไม่ใช่สิ่งที่เคยผวามาก่อน เขามักจะคิดว่าเป็นสิ่งอันน่ากลัวนั้น เช่นกับแมลงกว่างตัวนี้ </p> <p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"> เมื่อสัตว์ตัวที่อยู่ข้างใต้ขุยมะพร้าวโผล่อออกมา “โธ่เอ๋ย เจ้าด้วงสกปรก แกเกือบทำให้ฉันหัวใจวายแล้วรู้ไหม แต่…นี่แกไปอยู่ในอาหารที่ฉันจะกินนั้นได้อย่างไร” แมลงกว่างกล่าวหลังจากที่พบว่า ใต้ขุยมะพร้าวนั้นไม่ใช่กิ้งกือ แต่เป็นตัวด้วง</p> ด้วงค่อยๆขยับเนื้อตัวมอมแมม เปรอะเปื้อนขุยมะพร้าวออกมาอย่างช้าๆ เพราะร่างกายของตนไม่มีกำลังอะไรมากมาย “อ้าว..สวัสดีจ้าแมลงกว่างหนุ่ม สุขสบายดีหรือ” ด้วงกล่าวทักทาย ธรรมดาสัตว์ที่มีจิตใจดีงาม มักแสดงออกในทางที่ดีงามเสมอ เช่นการทักทายที่ดี การช่วยเหลือเรื่องดีๆ การส่งของให้ดีๆ เป็นต้น จากนั้นด้วงก็พูดต่อไปว่า ฉันอาศัยอยู่ในนี้มาตั้งแต่เกิดแล้ว และท่านก็เคยอาศัยอยู่ในนี้ เช่นนี้เหมือนกัน”“ไม่จริง” กว่างโต้เถียงเสียงแข็ง และกล่าวต่อไปว่า “อันตัวฉันมีปีก ขา เขา ล้วนแวววาวให้เห็นถึงความสะอาด มิใช่เป็นตัวสกปรกอย่างเจ้า ดังนั้น ฉันไม่มีความเชื่อว่าฉันเคยเป็นด้วงสกปรกอย่างแกมาก่อน” ด้วงจึงกล่าวว่า “ไม่เป็นไร ถ้าท่านไม่เชื่อ ส่วนฉัน ฉันก็สกปรกอย่างนี้แหละ และฉันรู้ว่าฉันสกปรก เหมือนกับท่าน ท่านรู้ว่าเนื้อตัวของท่านสะอาด จะให้ทำอย่างไรได้ล่ะก็ฉันเป็นด้วง ดูเหมือนหนอนตัวใหญ่แต่ไม่มีใครเรียกฉันว่าหนอน หรือว่าฉันเป็นหนอนด้วงก็ไม่รู้ ฉันอาจสกปรกตามเนื้อตามตัว แต่ฉันก็ไม่เคยนินทาให้ร้ายใคร ทุบตีใคร หรือเอาเปรียบแย่งชิง ตัดพ้อต่อว่าใครนี่”“อย่า…อย่ามาพิไรรำพันกล่าวอ้างสรรพคุณของยาผีบอกให้เสียเวลาเลย ออกไป ฉันหิว ฉันจะกินอาหาร” แมลงกว่างเกรี้ยวกราดขับไล่ด้วงให้ออกไป จากนั้น จึงใช้เขาดันด้วงให้กลิ้งตกไปจากขอนมะพร้าว และรีบเข้าไปกินขุยมะพร้าวอย่างเอร็ดอร่อย ธรรมดาในยามหิวกระหาย อาหารที่ไร้รสชาติ ก็กลายเป็นอาหารอร่อยไปได้ ดวงมองขึ้นไป เห็นแมลงกว่างกำลังกินอาหารเช่นนั้น ให้รู้สึกอ่อนใจ จึงเปรยขึ้นว่า “ของกินมีเยอะแยะ ไม่กิน ทำไมมากินมูลที่ฉันถ่ายทิ้งไว้ ทำไมกันนะ อืม…เหมือนกับสัตว์บางตัวบนโลกนี้ เก็บกินของเสียที่ผู้อื่นถ่ายทิ้งไว้ ด้วยความเอร็ดอร่อย และทึกทักว่าเป็นของดีที่ผู้สูงส่ง”
สวัสดีค่ะ ครูเอก...........เช่นเคย มาหานิทานดีๆ มีสาระอ่าน......ผ่อนคลายในเวลาตรึงเครียด........ขอบคุณนะค่ะที่เอานิทานมาเล่าให้ฟัง----------> น้องจิ ^_^
วันหลังอเมาอีกนะคับเพราะว่ามันสนุกดี