ความเป็นครู

สิ่งดีดีที่เป็นความภาคภูมิใจในภาคเรียนที่ 1  ปีการศึกษา 2549   คือการได้สอนวิชาจริยศึกษาให้นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2/2 โดยไม่ต้องเป็นครูประจำชั้น  ได้เห็นพัฒนาการด้านความประพฤติกิริยามารยาทต่างๆของนักเรียน  ในด้านการไหว้ การทำความเคารพ การแสดงออกกับผู้ใหญ่ ซึ่งสามารถสังเกตได้อย่างชัดเจน ระหว่างก่อนสอนและหลังสอน  และถึงแม้จะสอนวิชางานเกษตรแต่ก็ไม่เคยละเลยที่จะสอดแทรกคุณธรรมจริยธรรมในระหว่างการสอน  และในการสอนก็ไม่ใช่ทำแค่สอนและอบรมอย่างเดียว แต่ตลอดระยะเวลาในการเป็นครูได้ประพฤติปฏิบัติตนเป็นแบบอย่างที่ดีให้แก่นักเรียน เพราะมีความเชื่อว่า  ตัวอย่างที่ดี  ดีกว่าคำสอน  เมื่อบอกให้นักเรียนไหว้คุณพ่อคุณแม่ของเพื่อน ครูก็ไหว้คุณพ่อคุณแม่ของนักเรียนให้ดูเป็นตัวอย่าง การทำความเคารพผู้อาวุโสการไหว้ขอบคุณเมื่อมีครูผู้อาวุโสกว่าให้ของ  การไหว้เพื่อแสดงความขอบคุณเมื่อผู้ใหญ่ให้ความช่วยเหลือ  การตรงต่อเวลาในการสอน การเตรียมตัวก่อนสอน และให้เกียรติต่อผู้เรียน ไม่ใช่เห็นผู้เรียนเป็นเด็กๆจะทำอย่างไรก็ได้ สิ่งต่างๆเหล่านี้เป็นสิ่งที่ทำให้รู้สึกภาคภูมิใจในความเป็นครูเพราะการเป็นครูไม่ใช่เป็นแค่เพียงคนสอนหนังสือ ยังต้องมีคุณธรรมจริยธรรมควบคู่กันไปด้วยเพราะหากคนเป็นครูไม่มีคุณธรรมจริยธรรมก็ไม่อาจสอนให้เด็กเป็นคนที่มีคุณธรรมจริยธรรมได้(คนที่ไม่มีก็ไม่สามารถให้ในสิ่งที่ตนเองไม่มีกับคนอื่น) เมื่อมีโอกาสก็ศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับวิชาการในด้านที่เกี่ยวข้องกับงานที่ตนเองสอน  เพื่อที่จะนำมาปรับปรุงและพัฒนาการเรียนการสอน  และอ่านหนังสือที่เด็กๆในวัยที่ตนเองสอนอ่านเพื่อจะได้เรียนรู้ธรรมชาติและพื้นฐานจิตใจของเด็กๆว่าเด็กๆคิดอย่างไร สนใจสิ่งใด เพื่อให้สามารถเข้าใจเด็กๆได้ดียิ่งขึ้น  และจัดการเรียนการสอนได้อย่างมีประสิทธิภาพ  ทำให้เด็กๆมีความสุขกับการเรียน ครูอำไพ  อรุณไชยโรงเรียนพระมารดานิจจานุเคราะห์