การฝึกภาวนา

การฝึกภาวนาเป็นการทำบุญที่ได้กุศลมากกว่าการทำบุญด้วยวิธีอื่นรองลงมาคือการถือศีลและการให้ทาน  การฝึกภาวนาต้องมีทั้งสติและสมาธิควบคู่กันไปโดยเฉพาะสติจะต้องมีอยู่ตลอดเวลาขาดไม่ได้  ในการภาวนาบางคนก็จะเกิดนิมิตแต่บางคนก็ไม่เกิดนิมิตไม่เหมือนกัน  จากประสบการณ์ของข้าพเจ้าในการฝึกภาวนาข้าพเจ้ามุ่งให้เกิดสมาธิมากที่สุดและไม่กำหนดให้สติตามเมื่อสติไม่กำหนดรู้ปัจจุบันเมื่อมีสิ่งใดมากระทบก็จะไม่เกิดปัญญาที่จะแก้ไขปัญหาได้  สิ่งที่มากระทบอาจเป็นจิตใต้สำนึกลึกๆของเราหรืออาจจะเป็นอะไรที่เราไม่อาจจะรู้และเข้าใจได้ เมื่อข้าพเจ้าภาวนาจนรู้สึกว่าตัวเองเกิดสมาธิคือมีอาการเบาสบายมีความสุขสงบไม่คิดถึงอะไรนอกจากลมหายใจเข้าออกคือพุทธหายใจเข้าโทหายใจออกสักครู่ก็จะเกิดอาการยกมือขึ้นมาพนมไหว้และสั่น  ร้องให้มากไม่สามารถควบคุมร่างกายได้ทั้งที่รู้สึกตัวทุกอย่าง