วันนี้นั่งอ่านหนังสือไปตามปกติ แล้วก็นึกไปถึงวันที่ได้มีโอกาสไปทานข้าวเย็นกับ อ.วิบูลย์ อ.อมรรัตน์ และ มะเหมี่ยว ตอนที่ทานข้าวกันไป ก็มี Topic การสนทนาในเรื่องไก่ได้พลอย ในความหมายของสุภาษิตไทยโบราณ ก็จะมีความหมายว่า ผู้ที่ไม่รู้จักคุณค่า ของสิ่งที่มีค่า ตามความหมายนี้เหมือนกับจะบอกเป็นนัยๆ ว่า เจ้าไก่เนี่ยมันโง่เต็มทน ในเรื่องนี้ อ.วิบูลย์ ก็พูดมาว่า จริงๆ แล้วไก่มันโง่เหรอ มันฉลาดต่างหากที่มันรู้จักเลือกว่า อะไรที่เหมาะกับมัน คนที่โง่น่ะไม่น่าจะใช่ไก่หรอก แต่เป็นคนที่ให้พลอยกับไก่ ต่างหากที่โง่ ในประเด็นนี้ ผู้เขียนเห็นด้วยกับความคิดของ อ.วิบูลย์เต็มๆ เลยทำให้นึกไปถึงการจัดการเรียนการสอน ที่ครูหลายๆ คน มักจะบ่นว่า เด็กๆ พวกนี้ไม่รู้เป็นอะไรสอนเท่าไหร่ก็ไม่รู้เรื่อง ครูอุตสาห์หาความรู้ ต่างๆ มีประโยชน์ทั้งนั้นมาให้
โดยเจตนาแล้วครูทุกคนย่อมมีความปราถนาดีต่อลูกศิษย์อย่างเต็มที่ และพยายามเป็นอย่างมากที่จะยัดเยียดสิ่งที่ครูคิดว่าดีให้กับเด็ก โดยไม่ได้คำนึงถึงเลยว่าจริงๆแล้วสิ่งที่เด็กต้องการนั้นคืออะไร ดีของครูกับดีของนักเรียนมันอาจจะเป็นคนละดีก็ได้ สิ่งที่ครูพร่ำบอกว่าดีนั้น เด็กมันอาจจะมองไม่เห็นคุณค่า เพราะมันไม่รู้ว่าจะเอาไปเชื่อมต่อกับประสบการณ์เดิมของตนเองอย่างไร เมื่อเป็นเช่นนี้จึงทำให้การเรียนสอนนั้นไม่ประสบความสำเร็จ แล้วครูจะตัดสินจากสิ่งที่ได้เห็นว่าเด็กไม่รู้เรื่องเพราะเด็ก.............. เลยอยากให้ย้อนคิดอีกทีว่า ที่สอนเด็กแล้วเด็กไม่รู้เรื่องนั้น เป็นเพราะเด็กหรือเป็นเพราะครู
บางทีก็จาก class ใหญ่ไป class ใหญ่มากๆ ใช้วิดีโอดีกว่า :-P