5 วันก่อนได้ไปรับคุณทวดที่อยู่ที่ขุนยวม มาเที่ยวที่ปาย
ท่านมีเรื่องเล่าต่างๆที่น่าสนใจเสมอ
ผมรู้สึกดีมากๆที่ได้คุยและ ลปรรกับคุณทวด
ปีนี้ท่านอายุ84 แต่ยังแข็งแรง เดินเหินก็คล่องแคล่วมาก ท่านเคยมาอยู่ที่ปายสมัยที่เป็นตำรวจเก่า ยุคนั้นเป็นยุคของทหารญี่ปุ่นเข้ามาตอนสงครวมโลกครั้งที่2 พอดี สิ่งที่ได้เรียนรู้จากท่านคือ
- ภาพในอดีตของอำเภอปาย คือยากลำบากในการเดินทาง
- เป็นป่าดงดิบที่อุดมสมบูรณ์มาก มีสัตว์ทุกๆชนิดเลย
- ปายเป็นที่ๆมีป่าสักอุดมสมบูรณ์มาก แต่น่าเสียดายโดนตัดไปหมดแล้ว
- แม่น้ำปายเคยกว้างใหญ่และมีน้ำมาก แต่ตอนนี้เหืดแห้งลง และเล็กลงหลายเท่าครับ ท่านบอกว่าอนาคตก็จะคงแห้งไป
วันนี้พบคุณยายวัย78 ก็ได้คุยกันเรื่องนี้เช่นกัน ทั้งเรื่องป่า และเรื่องน้ำ ท่านบอกว่ามันเปลี่ยนไปมาก ไม่แน่ใจว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เพราะที่นี่เรื่องการพัฒนาและเปลี่ยนแปลงเร็วเหมือนรถสูตร1 แต่การอนุรักษ์ก็ช้าเหมือนเกวียน ไปไม่ทันและไม่สมดุลกับการพัฒนา
คนข้างนอกอาจจะเห็นว่าเรายังสมบูรณ์ แต่ผมกำลังมองว่าเรากลับกำลังจะสูญเสียความเขียว ความสงบและสิ่งแวดล้อมที่สมดุลย์ ที่นี่กำลังจะค่อยเปลี่ยนไป แบบไม่อาจจะย้อนกลับมาได้...
เวลาคุยกับคนแก่คนเฒ่าแล้วต้อมมีความสุขค่ะ เพราะท่านเหล่านี้มีประสบการณ์ชีวิตมาเล่าให้เราฟังมากมาย อย่างที่เราอาจจะไม่เคยพบเจอ
พอมาอ่านที่คุณหมอเขียนในวันนี้ สิ่งแรกที่ต้อมนึกถึงก็คือ ยาย เมื่อก่อนชอบนอนใกล้ ๆ ยาย ฟังยายเล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้ ฟังไปก็จับมือเหี่ยว ๆ ย่น ๆ ของยายมาดึงเล่นเสียนี่ คิดถึงยายค่ะ
ปาย กำลังเปลี่ยนไปจริง ๆ .. เมื่อก่อนปายคงสวยกว่าปัจจุบันมากมายหลายเท่า เสน่ห์ของปายจึงดึงดูดให้นักท่องเที่ยวจากทุกสารทิศมาเยือน เมื่อได้บางสิ่งก็ต้องสูญเสียบางอย่าง เป็นสัจธรรมดีแท้
ยังไง ต้อมก็ชอบ ปาย ล่ะค่ะ .. อยากให้การอนุรักษ์วิ่งตามทันการพัฒนาและความเปลี่ยนแปลงให้ทันเสียที เอ้อเฮอ
สวัสดีครับ