มันเป็นเรื่องเศร้าใจเสียจริงๆ......หมาหนูมันได้จากหนูไปแล้ว.......เจ้าหมาน้อยเจ้าอยู่ที่ไหน ....เรียกหาอยู่ภายในใจ

                  ตอนเช้าก่อนจะออกจากบ้านเพื่อไปแข่งขันอัจฉริยะทางภาษาไทย  หนูได้กอดและเล่นกับหมาของหนูซึ่งหนูรักมาก....และบอกกับมันว่า " เดี๋ยวตอนเย็นจะซื้อขนมมาฝาก "  แล้วคุณพ่อก็ออกมาส่งหนูที่โรงเรียนเพื่อไปรวมตัวกันที่โรงเรียน....เจ้าหมาของหนูก็วิ่งตามหนูจนหนูมองสุดสายตา......

                   เมื่อหนูกลับจากการแข่งขัน หนูก็ซื้อลูกชิ้นมาฝากเจ้าหมาของหนู   แต่ก็ต้องพบกับเหตุการณ์....ที่ทำให้หัวใจหนูแทบจะแตกสลายกลายเป็นผุยผง........เจ้าหมาหนูนอนสงบ ไม่ลุกวิ่งเข้ามาหาหนูเลย.......ภายในใจถามตัวเองว่า  เจ้าหมาเป็นอะไรหรือเปล่า....จิตใจเริ่มไม่ค่อยดี

                   เจ้าหมาทำไมไม่หายใจ......ไม่กินลูกชิ้นหรอซื้อมาฝากนะ.....ถามไป...น้ำตาหยดใสๆ ก็ไหลออกมา.....เจ้าหมานอนเงียบไม่แสดงอาการโต้ตอบ......หนูหยิบลูกชิ้นใส่ปากเจ้าหมา.....ถามในใจว่า....ทำไมไม่เคี้ยว....อร่อยไหม.......เจ้าหมาของหนูนอนนิ่งอย่างเดียว......" แล้วใครจะกินลูกชิ้นหนู "

                   เมื่อหนูนำร่างเจ้าหมาหนูไปฝัง........ลูกชิ้นที่หนูซื้อมาให้เจ้าหมา......หนูก็ได้กินแทนเจ้าหมา........เพราะหนูเสียดาย

              มันช่างน่าเศร้าเสียจริงๆ.....หนูรักหมาตัวนี้มาก......เพราะมันคือเพื่อนตายของหนู.....เวลาหนูไปไหน ก็จะมีเจ้าหมาตัวนี้ไปเป็นเพื่อนทุกๆที่ มันไม่เคยทิ้งหนู........แต่มาวันนี้ ....มันก็ทิ้งหนูไปแล้ว........ใครทำให้แกต้องตาย.....คำถามนี้ยังคาใจอยู่เสมอ

                  หนูเสียใจจัง-------------> T๐T