...งานนะทำเท่าไหร่ก็ไม่หมดไม่เสร็จ...ให้แยกให้ดีๆ เลิกงานแล้วก็ปิดลิ้นชัก...กลับบ้านไปทำหน้าที่ของชีวิตให้สมบูรณ์ พรุ่งนี้ค่อยทำต่อ....ก็ไม่เห็นเป็นไร

วันนี้เป็นอีกวันที่ดิฉั้นนอนไม่หลับในรอบปี เพราะความอยากได้ ใคร่เป็น...เพราะติดใจในคำพูดใครบางคน...สรุปความคือเพราะสลัดเรื่องงานไม่ออกติดหัวกลับมาที่บ้าน..เอาหล่ะในเมื่อนอนไม่หลับก็ลุกขึ้นมาเขียน มาทำอะไรสักอย่างดีกว่านอนหายใจทิ้ง...เผื่อจะได้อีกสักเรื่อง แล้วอารมณ์เช่นนี้เขียนเรื่องอะไรดี....นานนมมาแล้วดิฉั้นเป็นเด็กสาวที่สนใจทำงาน กลับบ้านค่ำๆ หรือหากกลับเร็วก็จะมีงานติดกลับมาทำที่บ้านทุกวัน...ตอนนั้นยังโสด....มีสายตาของพ่อคอยมองดูดิฉั้นด้วยแววชื่นชมว่าท่านมีลูกที่รับผิดชอบการงาน....เป็นลูกที่ได้ดั่งใจ.....รับผิดชอบ...จริงจังกับสิ่งที่ทำ...ดิฉั้นรู้สึกดีที่ทำให้พ่อภูมิใจ....มีงานมากมายที่ให้ทำ ต้องทำ ทำ ทำ ทำ โดยไม่คิดอะไรไปกว่างานเสร็จ...ชื่นใจ จับงานไหนก็จะตั้งใจทำไม่เสร็จไม่เลิกจนเพื่อนๆแซวว่าเป็นนิสัยประจำครอบครัวเป็นกันทั้งบ้านจริงๆ(ตั้งสมมติฐานว่าเป็นนิสัยที่ฝึกฝนได้) กระนั้นยังมีหนุ่มตาถั่วมานั่งเฝ้าดิฉั้นทำงานเสมอ....เย็นวันหนึ่งเจ้าหนุ่มคงเบื่อรอ จึงออกปากชวนไปกินไอศครีม...งานยังไม่เสร็จไปได้ไง ค่อยไปวันหลังก็แล้วกัน วันหลังของดิฉั้นนับไป 2 เดือน ก็ยังไม่ได้กิน เธอบอกกับดิฉั้นว่า...งานนะทำเท่าไหร่ก็ไม่หมดไม่เสร็จ...ให้แยกให้ดีๆเลิกงานแล้วควรเก็บงานไว้ในลิ้นชัก...กลับบ้านไปทำหน้าที่ของชีวิตให้สมบูรณ์...พรุ่งนี้ค่อยทำต่อ....ก็ไม่เห็นเป็นไร แล้วเธอก็จากฉันไป(ไปกินไอศครีมกับคนอื่น)ดิฉั้นไม่ตัดสินว่าเขาหรือดิฉั้นใครคิดถูกหรือผิด...แต่วันนี้..ตอนนี้...ดิฉั้นกลับคิดถึงคำพูดของเธอผู้นั้น....เพราะเหตุดิฉั้นสลัดเรื่องงานไม่ออก ไม่ได้เก็บงานไว้ในลิ้นชัก ดังที่เธอแนะนำ...