ตั้งแต่ไทยมุ่งเป้าโกอินเตอร์ควบคู่การรักษาศิลปะวัฒนธรรมไปพร้อม กัน ผมก็มุมานะ หัดแหลงภาษาอังกฤษสำเนียงชาวสงขลา มาตลอด

เป็นการยิงนกตัวเดียว ใช้ลูกปืนหลายลูก  เอ๊ย ยิงนกนัดเดียว ได้นกหลายตัว

สำเนียงอื่น ผมพยายามหัด แต่ไม่สำเร็จ อาจเพราะยังไม่เข้าถึงแก่นแท้ของเอกลักษณ์สำเนียงภาษาถิ่น ก็เป็นได้

ไม่ว่าจะเป็นสำเนียง เจ๊ะเห สายบุรี-ไม้แก่น-ตีนเขา ปัตตานี-นาประดู่ เทพา นคร ตรัง กระบี่ สุราษฎร์ กาญจนดิษฐ์ ภูเก็ต-พังงา ประจวบ-ชุมพร (ตกหล่นใครไปก็ขออภัยนะครับ เพราะบางถิ่น ผมไม่เคยฟังเดโมจริง ๆ)

ตอนนี้ เริ่มจะพอ 'แหลงได้' นิดหน่อย

เสียดายยังไม่ได้ลองใช้เท่าไหร่...

แต่ใครได้ฟัง ต้องถือเป็น "บุญหู"  สร้างสมมาแต่ปางบรรพ์เทียวแหละ เพราะไม่รักกันจริง ผมไม่แหลงให้ควัง

อือม์...ลองมาหัดอ่านออกเสียงไปพร้อม ๆ กับผมดีกว่า

ผมจะเขียนวิธีการอ่านให้สามารถอ่านตาม แล้วได้ยินเหมือนที่ผมแหลงอังกฤษสำเนียงชาวสงขลา

ถ้ากระแสตอบรับดี ค่อยมาต่อ หุหุหุ (หัวเราะร่าเริงแบบสำรวมกิริยา)

ถ้าไม่งั้น ม้วนเสื่อหนีตั้งแต่ตอนแรกเลย

แน๊...มีขู่ด้วย

 

ลองคำแรกก่อน:  How come ?

ไม่ได้แปลว่า "มาไง" นะครับ

แต่แปลว่า "ได้ไง (ฟะ) ?"

ภาษาใต้ แถวนคร ต้องแปลว่า "พรื่อได้"

แต่แม้อ่านเสียงถูก ก็จะผิดขนบ ต้องพูดว่า "ม่าดายม๊ะ"

("หาได้ไม่" ="ได้ฤา ก็หาไม่")

แถวสงขลา อ่าน "ผรื่อดาย" แต่อาจพูดว่า "ฮ่อนดาย"

(=บ่ ห่อนได้ = ไม่ได้)

และอ่านอังกฤษสำเนียงสงขลา ต้องอ่านว่า

"เฮ่า คั่ม"