คิดถึงมาก

หลังจากที่ตั้งหน้าตั้งตาทำงานในพื้นที่สามจังหวัดมา 1 ปีเต็มก็ได้เวลาต้องออกจากพื้นที่แล้วแต่อย่างไรก็แล้วแต่นะ บ้านเราอย่างไรก็ต้องกลับไปบ้านอยู่ดีแหละนะ  คิดถึงปัตตานีคิดถึงเขตรั้วสีบลูที่เราเคยอยู่ด้วยกันมาตั้ง 4 ปีคิดถึงอาสาชนรุ่นเดียวกัน คิดถึงต้นหูกวาง คิดสหายร่วมอุดมการณ์ที่หมาวิทยาลัย คิดถึงห้องทำงานที่สนุกสนานเฮฮา หวังไว้เป็นอย่างยิ่งว่าเพื่อนร่วมงานเก่าจะเปิดบล็อกนี้บ้างนะ 

ทุกวันนี้เฝ้าแต่ฟังข่าวเหตุการณ์ที่มันเกิดขึ้นอยู่ทุกวันถ้าเป็นแต่ก่อนเราจะเป็นคนคอยตอบคำถามว่ามันเกิดอะไรกันขึ้นในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้แต่หลังจากที่ออกจากพื้นมาเราก็กลับกลายเป็นคนนอกพื้นที่ต้องคอยถามคนในพื้นที่ว่าเกิดอะไรกัน  มันคงเป็นความรู้สึกอีกแบบหนึ่งที่ผมจะได้สัมผัสหลังจากที่เป็นคนคอยตอบคำถามมาเป็นเวลา 4 ปีเต็มแล้ว