ไม่ได้เขียนบันทึกซะหลายวัน(อีกแล้ว) เผอิญช่วงนี้คอมพิวเตอร์ที่หน่วยมีปัญหา(ได้บ้างไม่ได้บ้าง-ใช้เป็นข้ออ้าง) เอาเป็นว่าวิธีการแก้ของเราก็คือเขียนใส่ word ไว้ก่อนแล้วค่อยนำไปแปะเอาเหมือนอย่างบันทึกนี้.. <blockquote> วันเสาร์ ที่ผ่านมาผู้เขียนได้มีโอกาสไปเรียนคอมพิวเตอร์หลักสูตร Access มา เสียดายที่เรียนเพียงแค่วันเดียว แต่ภาคเราไปกันหลายคนกะว่าเวลาใช้จริงก็คงต้องสอบถามจากกูรูหลาย  ๆ ท่าน เพื่อเป็นการสร้างสัมพันธภาพ (ว่าเข้าไปนั่น) และเสียดายอีกเช่นกันที่ผู้เขียนน่าจะมีโอกาสได้เรียนก่อนการเขียนงานวิจัยเรื่องผลการตรวจสุขภาพน๊ะ เพราะไม่เช่นนั้นผู้เขียนคงไม่ปวดสายตาหรือมีอาการตาแตกอย่างที่เขียนไว้ในบันทึกนี้ </blockquote>สำหรับวันอาทิตย์ผู้เขียนไม่ได้เข้าเรียน เพราะผู้เขียนโดดร่มไปช่วยงานตรวจสุขภาพของสมาคมเทคนิคการแพทย์เนื่องในโครงการเทคนิคการแพทย์ร่วมใจเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา ซึ่งมีบริการเจาะเลือด เพื่อตรวจสุขภาพฟรี และรับบริจาคโลหิต ผู้เขียนได้มีโอกาสช่วยเพียงแค่ปั่นแยก serum ซึ่งกว่าจะคุ้นกับเครื่องปั่นก็เอาเป็นว่าเสร็จสิ้นภารกิจ เห็นพี่ ๆ น้อง ๆ หลายท่านที่ช่วยกันเจาะเลือด ทำให้ผู้เขียนอยากจะช่วยเจาะเลือดกับเขาบ้างเหมือนกัน คิดไปคิดมาไม่เอาดีกว่า เพราะนึกเห็นใจผู้รับบริการ เพราะตั้งแต่จบมาก็ไม่ได้เจาะเลือดใครนานมั่กมากแล้ว…แต่คิดว่าก็คงพอได้ล่ะน่า !!!   <blockquote> พูดถึงงานตรวจสุขภาพครั้งนี้เป็นครั้งที่ 3 ที่ผู้เขียนมีโอกาสได้ไปช่วยงานตั้งแต่ทำงานมาครั้งนี้ดูเหมือนจะสบายที่สุด เพราะที่ผ่านมาสองครั้ง เราต้องนำเครื่องตรวจวิเคราะห์อัตโนมัติจากหน่วยเคมีฯ มอ. เราไปเองอีกทั้งเป็นระบบ wet chem. ซึ่งต้องลำบากกับระบบน้ำ แต่ครั้งนี้เป็นเครื่อง dry chem แถมยังใช้ primary tube ได้ก็ช่วยลดขั้นตอนไปหลายขั้นตอนทีเดียว และเราก็ได้แต่ช่วยเป็นกำลังใจเพราะไม่คุ้นกับระบบของเครื่องฯ เท่าไรนัก และเครื่องที่นำมาก็เป็นเครื่องตัวเล็กดังนั้นจึงมีน้องที่เสียสละนำเลือดบางส่วนไปทำการตรวจวิเคราะห์ที่รพ.กรุงเทพ-หาดใหญ่ ฯ (ถ้าจำไม่ผิด) ซึ่งก็เช่นเดียวกับครั้งที่ผ่านมา เราก็ต้องวิ่งรอกนำเลือดไปส่งยังห้อง Lab. มอ. แล้วนำผลกลับมาให้ผู้รับบริการเช่นกันทำเช่นนี้ไปมาอยู่หลายรอบ </blockquote><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ซึ่งในฐานะนักเทคนิคการแพทย์คนหนึ่งผู้เขียนรู้สึกสนุกและรู้สึกดีมาก ๆ แต่ละครั้งก็มีความสุขและความประทับใจที่แตกต่างกันไม่มีลืม อีกทั้งได้มีโอกาสตอบแทนวิชาชีพ และมีโอกาสได้พบปะพี่ ๆ น้อง ๆ หลาย  ๆ ท่านจากหลาย ๆ ที่ และร่วมด้วยช่วยกันในพื้นที่เล็ก ๆ แห่งนี้เลยตั้งชื่อเป็นบันทึก “ไม่มีลืม” ก็แล้วกัน เพราะไม่รู้ตั้งชื่ออะไรดี อีกทั้งไม่ได้เขียนบันทึกซะนาน….แล้ว-อิ อิ</p>