หลังจากที่กระต่ายเดินทางลงมาจากดวงจันทร์ ก็พยายามปลูกผักกาดขาวให้เจริญเติบโต และนำไปขายจนสามารถซื้อเพชรงามเม็ดใหญ่เม็ดหนึ่งไว้ได้ เช้าวันหนึ่ง ไก่เพื่อนบ้านเดินคุ้ยเขี่ยดินหากินตามประสาไก่ผู้ขยันมาทางไร่ของกระต่าย กระต่ายเห็นว่าไก่เป็นเพื่อนที่ซื้อสัตย์ จึงมอบเพชรเม็ดนั้นให้ไก่รักษาไว้ ไก่ในฐานะเพื่อนผู้ซื่อสัตย์ไม่ปฏิเสธความไว้วางใจนั้น พร้อมกับบอกอย่างตั้งใจมั่นว่า “จะเก็บรักษาไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด” จึงเดินจากไปพร้อมกับเพชรเม็ดงาม
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> ไก่คิดว่า การที่เราจะนำเพชรไปซ่อนไว้ในรังเห็นจะไม่สมควร เพราะรังของตนมนุษย์มักจะมาหาไข่ของแม่ไก่อยู่เสมอๆ จึงกลืนเพชรไว้ในท้อง ด้วยคิดว่าเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด เช้าวันต่อมา ไก่ก็ออกคุ้ยเขี่ยหากินไปตามปกติ แต่ประสาไก่ กินไปถ่ายไป หารู้ไม่ว่า เวลาที่ตนถ่ายไปนั้น คือเพชรเม็ดงามที่หลุดออกจากก้นของตนไป </p> กระต่ายถามไก่ว่า “เป็นไงบ้าง เหนื่อยไหมกับการต้องรักษาเพชรของข้าพเจ้าไว้” ไก่ก็ตอบไปอย่างมั่นใจว่า “อย่ากังวลเลยเพื่อน ฉันรักษามันไว้เป็นอย่างดี มันไม่สูญหายไปจากฉันอย่างแน่นอน”
ได้อ่านนิทานของคุณแล้ว สั้นดี แต่สุดท้ายจบอย่างไรล่ะ อยากให้บอกต่อว่า กระต่ายนั้นรู้หรือไม่ว่า เพชรนั้นไปไหนแล้ว ช่วยบอกหน่อย