มะเหมี่ยวขอร้อง

        วันนั้นเป็นวันที่ฉันเข้าเที่ยง  และแล้วฉันก็เพิ่งได้รู้ว่าเวลามันเป็นสิ่งที่มีค่ามากแค่ไหน  ก็ต่อเมื่อ 21.00 น. ตรงเป๊ะ  ฉันก็รอแล้วรอเล่า ก็ยังไม่ได้กลับบ้านซร้าที  จนกระทั่ง 21.05 ก็แล้ว  21.10 ก็แล้ว  ใจฉันก็จดจ่อกับการที่ได้กลับบ้าน จน 21.15 ฉันก็รู้สึกขุ่นข้องหมองใจเป็นอย่างยิ่ง จนที่เสรีได้ปิดไฟกันหมด  สถานการณ์รอบข้างดูน่ากลัวแต่ไม่ถึงกับสยดสยอง แต่ฉันก็หวั่นๆ สาวสวยอย่างฉันต้องนั่งอยู่เดียวดายภายใต้บรรยากาศอันอึมครึมและน่าสะพรึงกลัว นอกจากนั้นยังต้องเดินออกไปข้างนอกคนเดียวอีก แหม......ใจจริงก็อยากจะให้นักเรียนเรียนได้เต็มที่แต่ถ้าบนชั้นสามเสรีไม่เปลี่ยวล่ะก็ถึงไหนถึงกัน แต่คราวนี้ขอเถอะค่ะ มันทนรอไม่ไหวจริงๆ   เห็นใจหนูด้วย มะเหมี่ยวขอร้อง