เช้านี้  ครูอ้อยทำใจได้แล้ว   ที่จะเดินทางด้วยการเดินถนน  หมายถึง  ไม่ได้ขับรถยนต์ไปทำงาน 
ครูอ้อยทำใจได้  หมายถึง  รู้ว่า  รถยนต์ของครูอ้อยแก่มากแล้ว   คงจะพึ่งพาไม่ได้อีกต่อไปแล้ว  
แต่ยังมีรถอีกหลายคันที่ไม่ใช่ของครูอ้อย   แต่ครูอ้อยยังใช้และพึ่งพาได้  นั่นคือรถรับจ้าง 
รถรับจ้างของครูอ้อย  ก็จะมีหลายชนิด  ตั้งแต่ราคาปกติธรรมดา...ด้วยรถบัสประจำทาง 
ราคาแบบรวดเร็ว...ด้วยมอเตอร์ไซค์รับจ้าง   
ราคาแบบสบาย...รถแท็กซี่  
ครูอ้อยก็จะดูสภาพอากาศกับสภาพตัวเอง  
เมื่อวานนี้ตอนเย็น  ครูอ้อยต้องหอบหิ้วกระเป๋า 2 ใบหนักๆ ครูอ้อยจึงต้องเดินทางแบบสบาย...
แต่วันนี้  ทั้งเช้าและเย็น  อากาศดี  ฝนก็ไม่ตก  ครูอ้อยจึงคิดที่จะเลือกรถรับจ้างแบบปกติธรรมดา   แบบเศรษฐกิจพอเพียง 
ทำไมครูอ้อยต้องคิดแบบนี้ล่ะ   ทั้งๆที่ครูอ้อยทำประมาณการแล้ว   ราคาค่าเดินทางแบบสบาย...ราคาเพิ่มขึ้นมาจากการเดินทางแบบปกติธรรมดาเพียงเล็กน้อย...แต่คุณภาพและความปลอดภัยที่ได้รับแตกต่างกันมากมายเหลือเกิน  
การเดินทางไปโรงเรียนตอนเช้า   ต้องเดินทาง 3 ต่อ    จึงจะถึงโรงเรียน แบบ..ปกติ 
ต้องเสี่ยงภัยในการนั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างถึง 2 ครั้ง  และ  4 ครั้ง ต่อวัน  หากเดินทางแบบเดียวกัน 
ครูอ้อยจึงเปลี่ยนใจมาเลือกแบบสบายและปลอดภัย.....ที่ต้องเสียเงินเพิ่มอีกเล็กน้อย..ดีกว่า  เพราะครูอ้อยกลัวที่จะตกจากรถมอเตอร์ไซค์  แล้ว  ได้ยาหม่อง 1 ตลับมารักษาเท่านั้น .....