น้ำใสในลำธาร
ละลายไหลมาจากหิมะอันปกคลุมยอดเขาสูงไกลออกไป
ณ ที่นี้ มันกรากกระทบโขดหิน
ฟองฝอยสาดซ่าสู่อากาศ
เป็นประกายในแดดอ่อนรุ่งอรุณ
วันใหม่มาถึงแล้ว....
สรรพชีพเพิ่งตื่นจากความหลับ
นกยังไม่ร้อง
มีแต่เสียงน้ำซัดเซาะโขดผาดังซ่า
ฟ้าสีครามอ่อนไม่มีเมฆ
ไม้ใหญ่ยืนต้นเรียงรายเหนือพื้นหญ้าราบริมธาร
กิ่งก้านแผ่นิ่ง
ใบไม้ไหวน้อยๆ
ในสายลมอ่อน
ต้องแสงอรุณเป็นสีเขียวเรืองวาววับงามจับตา
ผีเสื้อตัวหนึ่งเกาะกิ่งไม้นิ่ง
อาบเอิบแสงแดดอุ่น
อีกครู่หนึ่งก็โผบิน
ปีกสะท้อนทอแสงอรุณเป็นประกายดังทองเปลว
ธรรมชาติเปล่งสำเนียงปราโมทย์
รับอุบัติกาลแห่งวันใหม่
ชีวิตใหม่เริ่มแล้ว...
หลังจากความตายของวันวาน
นิ่งอยู่ ณ สถานที่นี้....
กาลอุ่นด้วยแสงอรุณ
จิตเอิบอาบในโชติสว่างแห่งความวิเวก
