ความรู้ส่วนใหญ่มีธรรมชาติฝังลึก (tacit) และขึ้นอยู่กับบริบท (contextual) ความรู้เหล่านี้อยู่ในเครือข่ายทางสังคมและปฏิสัมพันธ์ระหว่างคน อยู่ในการสนทนาประจำวัน และอยู่ในประสบการณ์ของผู้ปฏิบัติงานฐานความรู้
จุดเน้นของ KM เปลี่ยนจากการจัดการความรู้ ไปสู่การเอื้อบริบทและสภาพแวดล้อมให้ความรู้งอกงามขึ้น ความรู้อาจถูกเปล่งออกมาเป็นคำพูดและเข้ารหัส เช่น เป็นข้อเขียน แต่อีกส่วนหนึ่งจะยังคงซ่อนอยู่ในสังคมและความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน
ความรู้อาจมองเป็นวัตถุ (object) ก็ได้ หรือมองเป็นการเลื่อนไหล (flow) ก็ได้ สภาพที่เป็นขั้วตรงกันข้ามนี้เองที่เป็นเส้นแบ่งเขตแดนระหว่าง knowledge management, information management และ data management
Ref. Standards Australia. Knowledge management - a guide. AS 5037 - 2005
วิจารณ์ พานิช
3 มิ.ย.50
