"มารยาทนิยม" หายไปจริงหรือ ? หายไปไหน... ใครจะช่วยสั่งสอนได้...

สิ่งที่กำลังจะพูดต่อไปนี้...  มิได้ต้องการว่าร้ายต่อใคร  หากแต่เป็นการตัดพ้ออย่างจงใจ...  และจักยอมรับความคิดเห็นอย่างหน้าชื่นตาบาน...  ทุกข้อความ !

เริ่มจากสิ่งที่ได้พบมา...  จนเป็นเหตุให้เกิดความสงสัยตามมาหลาย ๆ  เรื่อง  "ทำไม"  "เพราะอะไร"  "ทำเพื่ออะไร"

วันที่  26  มิถุนายน  2550  เวลา  15.00  น.  โดยประมาณ  เวลานี้เป็นเวลาที่ไม่ค่อยคุ้นเคยนักในการกลับบ้าน  เพราะปกติจะล่วงเวลาไปอีกยาวไกล...  วันนี้ติดธุระเลยต้องรีบกลับ  หลังจากเก็บกระเป๋าเพื่อลงลิฟท์ไปชั้นล่าง  ภายในลิฟท์มีตัวละครอยู่  4  คนด้วยกัน...  คือ  1.  ตัวผม  2.  นิสิตรุ่นพี่  (STAFF)  3.  อาจารย์ใหม่ที่เพิ่งเข้ามาสอนในเทอมแรก  4.  อาจารย์อาวุโส  ตัวละครทั้งสี่คนได้ลงลิฟท์มาพร้อมกัน  ซึ่งช่วงเวลานั้นเป็นช่วงที่มีนิสิตมาเรียนบนอาคารเรียนมากกว่าปกติ  มากถึงมากที่สุด...

เมื่อลิฟท์ลงมาถึงชั้นหนึ่ง...  สิ่งที่สายตามองเห็นเป็นอันดับแรก  คือมารยาทในการเข้าแถวต่อคิวกันขึ้นลิฟท์ที่เป็นแถวยาวมากเป็นพิเศษ  ถึงแม้ว่าแถวนั้นจะไม่ใช่แถวที่เป็นระเบียบเรียบร้อยอย่างที่หลาย ๆ  คนกำลังคิด...  สำหรับผมถือว่าใช้ได้  นับว่ายังคงหลงเหลือมารยาทอยู่บ้าง...

แค่กำลังคิดเท่านั้น...  แหละ

จังหวะที่ผมกำลังตั้งท่าออกจากลิฟท์ไป...  สายตาที่ผมเห็นตรองหน้าก็คือ  ตัวละครคนที่ 4  (อาจารย์อาวุโส)  ตามด้วย...  ตัวละครคนที่ 2  (นิสิตรุ่นพี่) สิ่งที่เห็นก็คือนิสิตหนุ่มสาวกลุ่มใหญ่ที่ยืนรออยู่หน้าลิฟท์  ต่างยกมือทำความเคารพ  แม้ว่าจะแข้งทื่อเป็น...!...  ก็ตาม  นั่นก็ยังรับได้...  แต่ไอ้เรื่องมันเกิดต่อจากนี้  ตรงที่ผม  ตัวละครคนที่ 1  กำลังจะเดินออกนี่สิ...  ร่างมนุษย์อันเจริญแล้วโถมเข้าใส่อย่างไม่ทันตั้งตัว  ไหล่กระทบไหล่คนแล้วคนเล่า...  ร่างผมสะดุดจนต้องก้าวถอยหลังเพื่อพยุงร่างตัวเองไว้ไม่ให้ล้ม  ตอนนี้เกิดคำถามเกิดขึ้นในใจทันที...  นี่หรือมนุษย์ที่เราพึ่งชมอยู่ในใจ  นี่หรือมนุษย์ที่เจริญแล้ว  และนี่หรือผู้มีการศึกษาระดับสูง...

แต่...  ไม่เป็นไร  คนเราผิดกันได้  เขาคงรีบไปเรียน...

แต่...  ตัวละครคนที่ 3  (อาจารย์ใหม่)  หายไปไหน...  และสิ่งที่ผมเห็นก็คือ  ร่างอาจารย์ยังคงอยู่ในลิฟท์  สุภาพสตรีคนหนึ่งกำลังพยายามแทรกตัวเพื่อออกจากที่ตรงนั้น...  ก่อนที่ลิฟทืจะปิดและขึ้นไปชั้นบนอีกครั้ง  ไม่มีเสียงต่อว่า  ไม่มีเสียงบ่น  ไม่มีคำใด ๆ  จากอาจารย์ผู้นั้น  มีเพียงหน้าที่ซีดเผือด

นี่อะไรกัน...

และ...  ก่อนที่ลิฟท์กำลังจะปิด...  ผมจึงรีบเดินกลับไปและใช้แขนตัวเองกันประตูไว้ไม่ให้มันปิด  พร้อมกับเปล่งเสียงดัง ๆ  ว่า  "พวกคุณเห็นอาจารย์กันบ้างมั้ย"  ถ้าเห็นก็ช่วยกรุณาออกมา  แล้วให้อาจารย์ออกมาก่อน  ถ้าอาจารย์ยังแทรกตัวออกมาไม่ได้ประตูลิฟท์ก็ยังจะคงเปิดอยู่อย่างนี้...

สายตาทุกคู่บริเวณนั้น...  จับจ้องมาที่ผม  จะขุ่นเคืองกันหรือไม่อย่างไร  ผมไม่ทราบ...  ผมเป็นแค่เจ้าหน้าที่ธรรมดา ๆ  การไม่เคารพซึ่งกันและกันมันไม่เสียหาย  ผมไม่ถือ...


ขอรูปภาพไม่เกี่ยวข้องกับบันทึก
ขอบคุณรูปภาพประกอบบันทึกจาก  http://i96.photobucket.com

แต่คำถาม...  ที่ติดอยู่ในสมองผมอยู่ตลอดเวลานั่นก็คือ

1.  "มารยาทนิยม"  หายไปจริงหรือ ?

2.  การเลือกที่จะกระทำในการเคารพซึ่งกันและกันมันทุกต้องแล้วหรือ  ?

3.  เกิดความสงสัยว่าเขาทำความเคารพรุ่นพี่  แต่กระทำกิริยาอันไม่เหมาะสมกับผมที่อาวุโสกว่าเท่าตัว  ถูกต้องแล้วหรือ  ?

4.  การรับน้อง  การว๊ากน้อง  การเชื่อมสัมพันธ์ไมตรี  ไอ้ที่รวมกลุ่มกันเสียงดัง ๆ  อยู่พักหนึ่งเนี่ย  เป็นกิจกรรมที่กระทำแค่กลุ่มรุ่นพี่  กับรุ่นน้องเท่านั้นหรือ  ?

5.  ในเรื่องมารยาททางสังคม  รุ่นพี่สั่งสอนแล้วรุ่นน้องไม่ทำ  รุ่นพี่ไม่ได้สอน  หรือรุ่นพี่ไม่สอนน้องก็ไม่ทำ  มันอย่างไรกันแน่...  ?

*  และนี่คือสมองตั้งคำถาม  ถามใคร  ถามเพื่ออะไร  และคำตอบจะเป็นอย่างไร  ถูกต้องไหม  ปฏิเสธหรือไม่อย่างไร...  ทุกอย่าง  "นานาจิตตัง"