ช่วงสองสามวันที่ผ่านมารู้สึกว่าอากาศจะแปรปรวนเหลือเกิน เช้าสายจนกระทั่งบ่ายแดดเปรี้ยงๆ  แต่พอตกเย็นเวลาเลิกงานทีไรก็เปรี้ยงเหมือนกันแต่  เป็นเสียงฟ้าร้อง ฟ้าแลบ  และฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่เกรงใจคนจะกลับบ้านเอาซะมั่งเล๊ย          เห็นแบบนี้แล้วเซ็งจิต หงุดหงิตในอารมณ์  หลายๆคนคงจะรำคาญในความเฉอะแฉะ และอาการรถติดที่เป็นผลพวงมาจากฝนตกทุกทีไม่รู้ทำไม เป็นคำตอบที่คาใจบ้านนอกเข้ากรุงอย่างวีวันมาก                                                   

           แต่ในแง่มุมของคนนอกเมืองอย่างวีวันกลับมองว่า ทุกครั้งที่ฟ้าหม่นและฝนมา ช่างเป็นเวลาที่แสนสุขของเกษตรกรแถวๆบ้านวีวันซะนี่กะไร เวลาฝนตั้งเค้ามันทำให้ชาวนาเริ่มมีความหวัง ต้นไม้ใบหญ้าที่เริ่มเหลืองและเหี่ยวย้อยลงไปตามแรงโน้มถ่วงมันเริ่มไหวเล็กๆตามแรงลม แล้วฝนที่ตกลงมาก็เหมือนการให้ชีวิตใหม่กับต้นไม้ ต้นข้าว ต้นหญ้า รวมถึงมนุษย์อย่างเราๆด้วย  ฟ้ามีฝน คนมีข้าวกิน              

          ฉะนั้นทุกครั้งที่ฝนขอให้คิดบวกแบบนาตาลี ว่าอย่างน้อยๆถ้าฝนตกชาวนาก็จะได้ทำนาปลูกข้าว เราก็มีข้าวกิน ไม่ต้องรถน้ำต้นไม้ด้วยและสุดท้ายจะได้มีฝนไว้ให้พระเอกนางเอกเอ็มวีไว้วิ่งกัน อย่าเพิ่งเบื่อกับฝนเลยนะ คิดถึงชาวนาตาดำๆแล้วจะชื่นใจเหมือนสายฝน อยู่ใต้ฟ้ากลัวอะไรกับฝนล่ะจริงมั๊ย