รายอนี้...ไม่มีแม่

                                                              สุรชัย  ไวยวรรณจิตร(ฟูอัด)

อัลลอฮฺฮุอักบัร อัลลอฮฺฮุอักบัร...(เสียงอาซานดังขึ้น)...ผมเดินออกจากบ้าน  ในมือมีผ้าเช็ดหน้าสีชมพูที่ต้องการเอาไปให้ขุไลล่าเธอเป็นผู้หญิงที่หน้าตาดี  ใครๆก็หลงชอบเธอ  เพราะเธอเป็นดาวคณะของมหาวิทยาลัยก่อนผมจะออกไปพบเธอเธอโทรมาหาผม...ผมจึงวางผ้าเช็ดหน้าที่ผมวางไว้บนโต๊ะหลังจากที่เราทั้งสองพร่ำบอกรักกันด้วยถ้อยคำหวานหู ตามภาษาหนุ่มสาวเป็นเวลานานหลังจากนั้น...ผมรีบวางหูโทรศัพท์  แล้วคิดที่จะออกจากบ้านไปหาเธอ โดยหวังที่จะเอาผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นไปให้เธอผมเห็นแม่ของผมถือมันออกมา  ในผ้าผืนนั้นมีรอยเลือดแม่ทำอะไรหนะ  ผมโพล่งถามด้วยความโมโหแม่หน้าซีดทันทีไอ้เหมียวหนะลูก  ไอ้เหมียวมันโดนกัด  แม่เลยเอาผ้าไปเช็ดเลือดให้มันแม่รู้ไหม  ผมกำลังจะเอาผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ไปให้ขุไลล่า(คนรู้ใจของผม)แม่เงียบ   ผมเกลียดแม่จริงๆ  แม่ทำอย่างนี้ได้อย่างไร   แม่รู้ไหม  ว่าแม่กำลังทำลายอนาคตของลูกผมเกลียดแม่.............ผมเกลียด......................................................แม่..................แมมมมมมมมมม่ความโมโหของผมตอนนั้นสั่งผม  ให้ทำได้แม้กระทั่งจะผลักแม่ด้วยความโมโหแม่ขอโทษ  มา นี่............  แม่ยื่นมือมารับผ้าเช็ดหน้าแม่จะเอาไปซักให้เองผมโกรธแม่  เลยพาลไม่ยอมพูดคุยพูดจากับใคร  ไม่ยอมกินอะไร เอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในห้องทั้งวันมีเพียงน้องสาวเท่านั้นที่คอยส่งข้าว  ส่งน้ำให้ผมยามเมื่อผมมองตาน้องสาวครั้งใด  ดวงตาน้องสาวจะแดงปรี่ด้วยน้ำตาผมเริ่มรู้สึกว่า  บางครั้งผมทำอะไรเกินไปหรือเปล่าพรุ่งนี้เป็นวันรายอ (อีฎิลอัฎฮา)...ตั้งแต่ครั้งที่ผมเห็นน้องสาวของผมเอาแต่ร้องไห้ผมก็เริ่มรู้สึกว่าผมทำอะไรผิดไปหรือเปล่า(ผมอยู่กับแม่และน้องสาวเท่านั้น...พ่อของผมเสียตั้งแต่ผมยังเล็กแล้ว  เรามีกันแค่สามคนเท่านั้น)ผมออกมาจากห้องในตอนเย็น ผมไม่เห็นแม่เดินออกมาที่ลานซักผ้าหลังบ้าน  กะละมังยังมีผ้าที่ไม่ซักเป็นกองภูเขา  ข้างๆมีกองเลือดอยู่และที่ราวตากผ้า  มีผ้าเช็ดหน้าของผมตากอยู่ถึงจะล้างรอยเลือดไม่หมด  ก็ยังดีที่แม่ยังแคร์ผม  ยังห่วงใยผมอยู่แม่ครับผมอยากขอโทษครับแม่หันหน้าจะกลับเข้าในบ้าน  ก็พบกับน้องสาวน้องสาวผมร้องไห้มาแต่ไกลวิ่ง........มากอดผมแม่เสียแล้วผมอึ้งน้องสาวลำดับเหตุการณ์ให้ผมฟังว่า...แม่เป็นวัณโรครอยเลือดที่เห็นเป็นรอยเลือดที่แม่จามออกมาแม่กำชับน้องอย่าให้บอกพี่  ตอนที่พี่โมโห  ว่าแม่ป่วยทำไมละแม่กลัวพี่จะเสียใจ  จะพลาดโอกาสออกไปเจอพี่ขุไลล่าผมอึ้งเป็นครั้งที่สองแม่บอกน้องด้วยว่า  ถ้าแม่เป็นอะไรไปวันนี้  อย่าเพิ่งบอกพี่  ให้พี่ได้ออกไปพบกับพี่ขุไลล่าก่อน  แม่ไม่อยากให้พี่พลาดโอกาสสำคัญ  แม่บอกว่า  แม่ซักผ้าเช็ดหน้าให้แล้ว  บางครั้งมันอาจไม่สะอาด  แต่แม่บอกว่า  แม่ทำดีที่สุดแล้วผมกอดน้องร้องไห้วันนี้จะเป็นวันรายอ...ที่จะอยู่ในความทรงจำของผมตลอดไปแม่ครับผมขอโทษ  ผมรักแม่.........ครับ..........ครับบบบบบบบบบบบบบ......ผมรักแม่อัลลอฮฺฮุอักบัร อัลลอฮฺฮุอักบัร ลาอิลาฮาอิลลัลลอฮฺ...(เสียงอาซานสิ้นสุดลง  พร้อมการจากไปของแม่)
 
                              จริงอยู่ที่ว่า...สวรรค์อยู่ใต้ฝ่าเท้าของมารดา                                                                                แต่มันจะมีค่าอันใด                                                                                                หากลูกที่เกิดมาไม่เคยรู้ค่าของคำว่า...แม่