ความรักทางจิตวิญญาณ หรือความรักทางชีววิทยา ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ ที่เราทั้งหลายล้วนต้องเผชิญ ซึ่งเป็นอีกหนึ่งสภาวะกรรมของฉัน
มนุษย์ทุกคนล้วนแล้วแต่เกิดมาจากความรัก...เราพูดเรื่องนี้กันมาก และฉันก็ศรัทธาความรักเป็นที่สุด..ความรักก่อให้เกิดมนุษย์ ...ก่อให้เกิดความสุข ความดี ความงดงาม...ก่อให้เกิดงานและความสำเร็จทั้งหลายทั้งปวง ....ทุกวันนี้ที่ชีวิตดำเนินมาและอยู่ได้ถึงทุกวันนี้ก็เพราะความรักเป็นองค์ประกอบที่สำคัญมาก.. ความรักอยู่รายล้อมรอบๆตัว และอยู่ในศูนย์กลางแห่งตัวหรือหัวใจของฉันด้วย... แต่นั้นหมายถึงรักต้องหนักไปทางจิตวิญญาณ ซึ่งเป็นการให้ ไม่มีความคาดหวังหรือหวังน้อยๆ.. ไม่ใช่รักที่หนักไปทางชีววิทยา ซึ่งเป็นเรื่องของความต้องการทางเพศ...อันมักจะก่อให้เกิดทุกข์ตามมาในภายหลังเสมอ...
อาจจะด้วยกรรมเก่าที่ฉันมี ทำให้ชีวิตครอบครัวของฉันเริ่มต้นจากการเสียสละความสุขหรือความอยากได้อยากมีด้วยความพึงพอใจส่วนตัว เป็นการยอมทำตามใจบุพการี เนื่องจากท่านป่วยและอยากให้เรามีครอบครัว...โดยที่ฉันยังมิได้มีความรักกับผู้ใดในทางจิตวิญญาณคู่กับความรักทางชีววิทยาด้วยซ้ำ...ปัญหาอะไรล่ะที่จะติดตามมาในภายหลัง เมื่อจริตการดำรงชีวิตหลักของคนนั้นต่างกัน...เพราะฉันเป็นมนุษย์ที่ฝักใฝ่แต่เรื่องรักทางจิตวิญญาณเป็นส่วนใหญ่...ฉันให้อิสระกับคน และฉันเองก็ปรารถนาอิสรภาพ ...แต่คนหลายคนมีความรักทางชีววิทยา...ต้องการครอบครอง...มันเป็นรักเทียม...ที่มุ่งตอบสนองความต้องการของตนเองต่างหาก...วันเวลาผ่านพ้นไป...ปัญหาทุกอย่างเริ่มคลี่คลายด้วยการแก้ปมพันธนาการในสิ่งสมมุติที่เราและสังคมสร้างขึ้นมา จวบจนทุกอย่างลงตัวด้วยดี ด้วยการร่วมกันเปิดใจและแก้ไขปัญหาทีละปม ..และอิสรภาพก็พิสูจน์ได้ด้วยตัวของมันเองว่า...มันคือสิ่งสำคัญสำหรับทุกคน...ทุกคนต้องมีพื้นที่นี้ไว้ ไม่ควรที่ใครๆจะเอาความรักเทียมมาแอบอ้างและเบียดบัง...เพราะมันอาจกลายเป็นจุดจบของความรักไม่ว่าจะเป็นความรักแบบใดๆ
ฉันยังพบอีกว่าฉันแตกต่างจากบุคคลอื่นๆอีกหลายคน...ชีวิตในทางโลกมักทำให้เราต้องเจอกับผู้คนที่ปรารถนาความรักทางชีววิทยา...ซึ่งมุ่งเน้นในเรื่องของผัสสะ ฉันก็ยังมีอยู่มากแต่หนักไปทางด้านจิตวิญญาณ ด้านของหัวใจเป็นส่วนใหญ่...ฉันศรัทธาความรักที่เป็นอิสระ...เป็นการให้หรือถ้ารับก็เป็นเรื่องของใจ..ไม่ครอบครอง..หวงแหน..เหนี่ยวรั้ง...ซึ่งรักนี้มีอยู่แล้วในพ่อ-แม่ พี่..น้อง...ฉันมีพี่น้องที่เกิดขึ้นมาใหม่ๆ เสมอ เมื่อจริตค่อนข้างตรงกัน ทั้งพี่ชาย..น้องชาย..พี่สาว..และน้องสาวอีกเป็นขบวน บางครั้งก็เรียกฉันเป็นแม่หรือ “หม่ามี้”กันอยู่ถึง 3 คน (ไม่รวมน้องอินลูกสาวแท้ๆ อายุ 15 ปี ที่ฉันรักเขาและก็ไม่ลืมที่จะให้อิสระแก่เขา ตามที่เขาควรจะได้โดยมีฉันเป็นแม่และเพื่อนแท้มาตั้งแต่เด็กเพื่อปูหรือแนะแนวทางในชีวิตในวันข้างหน้าที่ดีงามตามแต่ความรู้และสติปัญญาและกำลังความรักที่ฉันมีต่อเขา)
สิ่งที่ฉันยังพานพบอีกก็คือถึงแม้ฉันจะรักผู้คนอีกแบบหนึ่ง แต่ฉันกลับห้ามไม่ได้ที่จะมีผู้คนรักฉันอีกแบบหนึ่ง หรือมีภาวะพึ่งพิงสูง จนก่อเกิดเป็นการเบียดบังอิสรภาพ...นี่คือปัญหาที่เคยเกิดขึ้น และทำให้ฉันต้องคอยระมัดระวัง...เพราะมันกลับจะกลายเป็นการสร้างความทุกข์ในภายหลังเมื่อคนไม่สมหวัง...และฉันจะกลายเป็นคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับทุกข์นั้นๆ โดยไม่รู้ตัว...ฉันไม่ต้องการสร้างกรรมใหม่...ฉันไม่อยากมีเจ้ากรรมนายเวร...ฉันมีเส้นทางและเป้าหมายที่แน่ชัดแล้วว่า...ฉันจะดำรงชีวิตแบบโลกๆนี้เพียงเพื่อรักและรับผิดชอบบุคคลอันเป็นที่รักอันเกิดจากกรรมเก่า คือ พ่อ-แม่-ลูก จนกว่าเราหรือท่านจะถึงกาลเวลาแห่งการดับสูญ หรือลูกสาวที่เธอจะดูแลเลี้ยงตัวได้เองแล้ว...ฉันจะปลีกวิเวกและปฏิบัติธรรมเพื่อการหลุดพ้นอย่างเต็มรูปแบบเสียที...เสียงเรียกร้องจากภายในของฉันบอกอย่างนี้มานานแล้ว...(หลายๆครั้งตั้งแต่โตขึ้นมา..ฉันมักจะเห็นภาพในฝัน เป็นผู้หญิงนุ่งกระโปรงสีขาว ยืนอยู่บนโขดหินชายทะเลบ้าง บนเนินเขาบ้าง ..บ่อยๆ... ซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว)...ส่วนเส้นทางที่ยังต้องเดินในช่วงนี้ที่เป้าหมายยังมาไม่ถึง...ฉันจะรับผิดชอบดูแล กายและใจของฉัน..งาน...สิ่งมีชีวิตทั้งหลายที่รายล้อมฉันอยู่...ด้วยความรัก...ความปรารถนาดี..เพราะทุกสิ่งทุกอย่างรวมทั้งชีวิตฉันนั้น...ล้วนเชื่อมโยงเป็นหนึ่งเดียวกัน....
เราจะช่วยกันสร้างความรักและขยายเมล็ดพันธ์รักทางจิตวิญญาณให้กับผู้คนที่ปรารถนารักทางชีววิทยา หรือผู้ที่มีภาวะพึ่งพิงสูงจนก่อเกิดปัญหากักกันอิสรภาพและสัมพันธภาพ ไห้ได้ผลชะงัด ...อย่างไรกัน..ท่านใดมีประสบการณ์ได้โปรดช่วยแนะนำหรือแลกเปลี่ยน เพื่อเพิ่มพูนความรู้ให้ผู้บันทึกด้วยนะคะ ถ้ามีหลายๆ วิธีจะได้นำมาใช้ได้เหมาะกับหลายๆจริตของผู้คน...ขอบพระคุณล่วงหน้าค่ะ...
โอ๊ย..มาเร็วจริงๆ..ยินดีต้อนรับที่บ้านแห่งความรักค่ะ
ธรรมะสวัสดีครับ
สวัสดีตอนเช้าๆค่ะคุณธรรมาวุธ