็มีภาคประชาชน ภาครัฐ และภาคส่วนท้องถิ่น ร่วมเป็นตัวแทนของการบูรณาการในระดับจังหวัด

     เสียงบ่น เสียงรำพันของคนทำงานชุมชนที่เป็นภาคประชาชน อย่างน้องนา หรือพี่ชำนิ รวมถึงหลายต่อหลายคนในทีมงาน ศวพถ. ที่บอกว่า "บอกให้บู(รณาการ)เท่าแต่เรา แล้วไยเขาไม่บูกันมั่ง" คงหมายถึงการที่ใครต่อใครพูดถึงการบูรณาการงานต่าง ๆ ที่ลงสู่ชุมชนชน ทั้งเชิงประเด็นและเชิงพื้นที่ จนติดปากและเป็นกระแส หรือจะเรียกว่าเป็น "วาทะกรรมร่วมสมัย" ก็ได้

     เกษตรลงไปทีนึงเรื่องนึง สาธารณสุขลงไปอีกเรื่องนึง กศน.ก็ลงไปอีกเรื่องนึง หรือเดี่ยวนี้หน่วยงานแปลก ๆ ใหม่ก็ลงไปกันทั้งนั้น เช่น ปปส. สวรส. สปสช. ศตส. คสช. มสช. ฯลฯ (ตัวย่อทั้งนั้น เต็มบ้านเต็มเมือง) ต่างคนก็ต่างมาและมากันโดยไม่ได้นัดหมายกันเลย ชาวบ้านบอกต้องประชุมซ้ำ ๆ เดือนนึงตั้งหลายวัน พอไม่มาก็กลัวขาดโอกาสอีก เดี่ยวนี้จะยิ่งเหลือคนมาน้อยลงเรื่อย ๆ แล้วมอบให้แกนนำมาแทน ก็ไม่ดีอีก โดยเฉพาะชุมชนจะขาดโอกาสไปเลย เพราะหาว่าไม่พร้อม

    เชาเสนอมาว่า (ผมรับมาป่าว) หากจะมีศูนย์ข้อมูลที่มีปฎิทินชุมชนต่าง ๆ รวมกันไว้สักแห่ง และแต่ละชุมชนก็มีภาคประชาชน ภาครัฐ และภาคส่วนท้องถิ่น ร่วมเป็นตัวแทนของการบูรณาการในระดับจังหวัด ตัวแทนคนนี้ได้รับการฝึกฝนให้เป็นนักจัดการชุมชนที่ดีด้วย น่าจะดีไหม หรือจะเป็นวิธีการอะไรก็ได้ที่ไม่รบกวนปฎิทินงานเลี้ยงชีพ หรือปฎิทินชุมชนจนเกินไป และได้ประโยชน์กันถ้วนหน้า จะเป็นไปได้ไหม?