กาลครั้งหนึ่ง "รับน้อง" (เมื่อปีที่แล้ว)

คำชี้แจงก่อนอ่านบันทึก : เรื่องราวนี้เขียนขึ้นเมื่อปีที่แล้ว และปีนี้ จัดรับน้องในวันที่ ๒๓ มิถุนายน ๒๕๕๐

“รับน้องใหม่” เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่ออาทิตย์ที่ ๒ กรกฎาคมที่ผ่านมาภายใต้ชื่อโครงการ “สานสายใยน้องพี่เสือดาว ๙”

หลายคนก็คงมีภาพความทรงจำที่แตกต่างกันออกไป ทั้งประทับใจ และอึดอัดใจ ! แต่ก็เชื่อว่า, โดยส่วนใหญ่แล้วน่าจะอยู่ในอารมณ์ “ประทับใจ” มากกว่าอย่างอื่น กาลครั้งนั้น : การรับน้อง หรือ ลอดซุ้มของชาว มมส ในที่นี้รวมความเฉพาะการรับน้องในภาพรวมของมหา’ลัย ไม่ใช่การรับน้องเอก และต้องเข้าใจให้ถูกต้องว่า เป็นคนละกิจกรรมกับการประชุมเชียร์ หรือ “คลาสเชียร์” อดีตเมื่อยุคที่ยังเป็นมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ มหาสารคาม (มศว มหาสารคาม) การรับน้องจะมีชื่อเรียกที่ต่างกันขึ้นอยู่กับองค์การนิสิตผู้รับผิดชอบโครงการจะใช้ชื่ออะไร เช่น รับขวัญเพื่อนใหม่ รับขวัญน้องใหม่ แต่ปัจจุบันเป็นรู้กันดีว่า “สานสายใยรับขวัญน้องใหม่” คือชื่อที่ถูกนำมาใช้อย่างต่อเนื่อง ซึ่งก่อเกิดชื่อนี้ในยุคที่พรรคพลังสังคมเข้ามาบริหารงานเป็นองค์การนิสิตขณะที่องค์การนิสิต ปี ๒๕๔๐ ในยุคของพรรคชาวดิน จัดรับน้องเมื่อวันที่ ๑๒ กรกฎาคม ก็ยืนยันจุดยืนในการใช้ชื่อเดิมคือ “รับขวัญน้องใหม่” กาลครั้งนั้น, การรับน้องในยุค มศว มักนิยมจัดในวันเดียวกับการไหว้ครู ช่วงเช้า, เป็นพิธีไหว้ครู ย่างสู่ช่วงบ่าย (จริง ๆ แล้วเริ่มรวมพลตั้งแต่เวลา ๑๒ นาฬิกา) ก็เข้าสู่การรับน้อง ซึ่งเรียกติดปากกันทั่วไปว่า “ลอดซุ้ม” การลอดซุ้มครั้งก่อนโน้น เป็นซุ้มวิชาเอก ไม่ใช่ซุ้มคณะเหมือนปัจจุบัน เนื่องจากเพราะยังไม่มีสโมสรนิสิตคณะ การลอดซุ้มจึงเป็นเสมือนมหกรรมชีวิตที่ต้องทนรับความหน่วงหนักจากซุ้มอันหลากสาขา และเป็นธรรมดาเมื่อหลากสาขาก็ย่อมหลาก “รสชาติ” ด้วยเช่นกัน แต่ที่แน่ ๆ ในสมัยนั้นทุกซุ้มมีภาพของการลุยน้ำ ลุยโคลนกันทุกซุ้ม ! และมักมีปาฏิหาริย์เสมอว่าในคืนก่อนการรับน้อง ฝนมักจะตกอย่างหนัก ยังผลให้บริเวณ “สวนป่า” หน้า “โภชนาคาร” (มอเก่า : ปัจจุบันคือที่ตั้งของโรงเรียนสาธิตฯ) เจิ่งนองไปด้วยน้ำและโคลน ซึ่งยืนยันได้ว่ามีเพียงไม่กี่ปีเท่านั้นที่ฝนร้างห่างหายไปจากการรับน้อง กระนั้น, พี่ ๆ ก็มากด้วยจินตนาการขนลากสายยางต่อน้ำออกมาจากหอพักและสวนหย่อม เนรมิตพื้นที่สวนป่าให้กลายสภาพเป็นแหล่งเฉอะแฉะอย่างเป็นธรรมชาติ นั่นจึงเป็นภาพฟ้องที่สะท้อนให้เห็นแจ่มแจ้งว่าการลอดซุ้มในสมัยนั้น คือ การลุยทะเลโคลนดี ๆ นั่นเอง นอกจากนี้, ภายในซุ้มต่าง ๆ ก็จะมีกลเม็ดแสบคัน มันส์ สยอง แตกต่างกันไปตามสไตล์ของแต่ละสาขาวิชา มีทั้ง “ดื่ม กิน อม” ผสมสูตรปนเปไปกับการละเล่นหลากรูปรส ซึ่งล้วนแต่พิลึกกึกกือกันทั้งนั้น ! กระทั่งในบางทียังขึ้นป้ายอัตเอาท์ใหญ่ ๆ ประชาสัมพันธ์วันรับน้องนั้นว่า “วันมหาวิปโยค” และชุดที่ใส่มารับน้องจึงมักเป็นชุดที่พร้อมทิ้ง หรือไม่ก็ต้องแช่น้ำไว้เป็นเวลาหลายวันถึงจะลงมือซักได้ ยิ่งในกลุ่มนิสิตชายจะเห็นได้ชัดว่ารองเท้าที่ใส่นั้นหนีไม่พ้น “รองเท้านักเรียนคู่เก่ง” ที่ติดตัวมาจากโรงเรียนเก่าแต่ที่คงรูปแบบกลิ่นอายเดิม ๆ สืบมาจนทุกวันนี้ก็คือ เสร็จสิ้นการรับน้องในช่วงประมาณ ๔ โมงเย็นทุกคนจะมารวมกันที่สนามฟุตบอล อาบน้ำ ชำระตัว (จริง ๆ คือการชำระดินโคลนและเศษหญ้า ซะมากกว่า) โดยมีรถดับเพลิงของเทศบาลมาทำหน้าที่เป็นพระพิรุณประทานน้ำให้นิสิตใหม่และรุ่นพี่ได้อาบร่วมกันอย่างเป็นทางการท่ามกลางสาธารณชน ก่อนลอดซุ้ม, อดีตจะมีกิจกรรมอย่างหนึ่งคือการคัด “ฮีโร่” (Hero) และผมก็เคยทั้งเขียนและพูดข่วน ๆ แซว ๆ ว่า “ยุทธการฝ่าดงตีน” หรือไม่ก็ “ยุทธการฝ่าบาทา” - บรรดาผู้ชายทั้งหลายจะถูกพี่สต๊าฟไล่ต้อนให้วิ่งรอบสนามฟุตบอล ใครที่ถูกพี่สต๊าฟวิ่งแซงจะถูกตัดสิทธิ์ออกไป ส่วนคนที่เหลือจะถูกแบ่งออกเป็นกลุ่ม เพื่อนำเข้าสู่กิจกรรมคัดเลือกในฐานต่างๆ และจะคัดให้เหลือแค่กลุ่มเดียว ซึ่งส่วนใหญ่มักไม่เกิน ๒๐ คนเข้ารอบสุดท้ายไปชิง “ธงฮีโร่” ส่วนบรรดาน้องใหม่สวยใสทั้งหลาย ก็นั่งยิ้มพริ้มพรายบนอัฒจันทร์ส่งใจเชียร์ หรือส่งเสียงเชียร์อย่างถึงลูกถึงคน คนที่ได้เป็นฮีโร่ จะมีสิทธิ์เลือกเพื่อนหญิงท่านหนึ่ง (ที่อาจไม่ใช่เพื่อนสนิท) มาเป็นขวัญใจฮีโร่ พร้อมกับมอบธงนั้นแก่เธอ และเธอผู้นั้นจะได้รับการยอมรับนับถือโดยปริยายว่าเป็น “ดาวมหา’ลัย” ไปในตัว และเป็นเรื่องจริงที่ว่า – ฮีโร่สามารถควงเพื่อนหญิงนี้ได้เป็นเวลา ๑ เดือน ขณะที่กลางคืนของวันลอดซุ้มก็มีกิจกรรมรวมที่โภชนาคาร ซึ่งก็หนีไม่พ้นภาพวัฒนธรรม “ดู แดก ดิ้น” กันทั้งสิ้น !การคัดฮีโร่ยังดำเนินการต่อเนื่องมาจากอดีต ต่อเมื่อปี ๒๕๔๕ ผู้บริหารมหาวิทยาลัยเริ่มไม่เห็นด้วย เพราะถือว่าเป็นกิจกรรมเถื่อนดิบ และกดขี่สตรีเพศ แต่ก็ยังอนุโลมให้มีกิจกรรมนี้ได้เหมือนเดิม แต่ดูเหมือนจะเป็นสัญญาณเตือนให้รู้ว่าการคัดฮีโร่ได้ก้าวเดินมาถึงจุดสูงสุดและพร้อมที่จะดับสลายลงไปทุกขณะ .. ปี ๒๕๔๖ การคัดฮีโร่ก็ยังคงได้รับการขานรับและสืบต่ออีกครั้ง แต่เป็นครั้งแรกที่ประธานรุ่นที่จบการศึกษาไปแล้วอย่างคุณพัฒนายุทธ เพ็งบุญ ได้เข้ามาร่วมเป็นส่วนหนึ่งกับสต๊าฟในกิจกรรมคัดฮีโร่ และเป็นครั้งแรกที่นิสิตหญิงมีเวทีในการคัด “ฮีโร่หญิง” เป็นของตัวเอง หลังจากมีสิทธิ์แค่นั่งเชียร์อยู่บนอัฒจันทร์มามานานนับสามทศวรรษไม่เพียงเท่านั้น , ปี ๒๕๔๖ สต๊าฟเชียร์ยังพร้อมใจยุบเลิกยุทธการฝ่าดงตีนไปอย่างสิ้นเชิง โดยมีกิจกรรมนันทนาการเข้ามาสวมบทบาททำหน้าที่แทน พร้อมทั้งนำรูปแบบ Wall rally เข้ามาใช้ ในการรับน้องครั้งแรกอย่างเป็นทางการ มีพื้นที่ตั้งขามเรียงเป็นเวทีใหม่ของการรับน้อง ปลดระวางพื้นที่มอเก่าทั้งสนามฟุตบอล สวนป่าและโภชนาคาร ให้กลายเป็นเวทีตำนานมหกรรมการรับน้องสืบมาจนถึงปัจจุบัน เช่นเดียวกับกิจกรรมคัดฮีโร่ทั้งชายและหญิงก็ปิดตัวลงอย่างเงียบงันในปี ๒๕๔๗ เป็นที่น่าสังเกตว่าห้วงยุค มมส, การรับน้องไม่ถูกจัดขึ้นในวันเดียวกับการไหว้ครู แต่ยังมีการรวมพลตั้งแต่เช้าตรู่ (๐๕.๐๐ น.) รักษากิจกรรม “ฮีโร่” ไว้เหมือนเดิม พร้อมกับการนำพาวัฒนธรรมการ “ประกวดดาว” มาสู่มหา’ลัย โดยให้มีการประกวดดาวของมหา’ลัย บนเวทีในคืนรับน้อง ท่ามกลางแสง สี เสียงอันตระการตา (และพร่ามัว) บางปี, ผู้เข้าประกวดดาวมหา’ลัยถูกกำหนดให้แต่งชุดนิสิต บางปีแต่งกายด้วยชุดราตรี และที่แน่ๆ คือ การล้อภาพมาจากเวทีนางงามนั่นแหละ พร้อม ๆ กับกระแสการประกวดดาวและเดือนในสังคมมหา’ลัย ก็กลายสภาพเป็นที่นิยมแพร่หลาย หรือบางปีเป็นพิเศษหน่อยก็จัดดนตรีวงใหญ่มาโหมโรงหรือไม่ก็จัดคอนเสิร์ตเอาใจขาโจ๋ไปเลยก็มี กาลครั้งนี้ ๒ กรกฎาคม ๒๕๔๙ การรับน้องเปิดตัวมาตั้งแต่ก่อนพระอาทิตย์ขึ้น มีการใช้ยุทธวิธีรุกคืบปลุกน้องแบบถึงลูกถึงที่ จนบางท่านต้องร้องทุกข์ผ่านสายตรงไปยังอธิการบดีว่ารบกวนเวลานอน ยังดีที่ไม่ร้องในข้อหา บุกรุกหอพัก ! นิสิตใหม่รวมตัวกันที่สนามฟุตบอลใกล้อาคารพลศึกษา - รุ่นพี่นำขนมขบเคี้ยวมาให้รองท้อง ปีก่อน ๆ โน้นปล่อยให้รุ่นน้องดูแลปากท้องตนเองหรืออาจเป็นเพราะปีนี้เป็นเสือดาวกระมัง จึงต้องหาอะไรให้รองท้องซะก่อน เดี๋ยวเกิดเสือหิวขึ้นมากะทันหัน เห็นทีจะกระโจนกระเจิงกันไม่ทันเป็นแน่ ! ดูเหมือนว่า, สนามฟุตบอลสนามนี้ได้ถูกสถาปนาเป็นสถานที่รวมพลคนรับน้องแทนสนามฟุตบอล (มอเก่า) พร้อมกับอาคารพลศึกษาก็เข้ามายืนเป็นตัวแทนของโภชนาคารรองรับกิจกรรมเหล่านี้โดยอัตโนมัติ เมื่อเวลาประมาณเกือบ ๐๘.๐๐ นาฬิกา โน่นแหละชาวเสือดาว ๙ ก็ถูกจับแยกเป็นกลุ่ม ๆ ตามเจตจำนงขององค์การนิสิตและสต๊าฟเชียร์ โดยมี ๑๔ ซุ้มจากคณะต่าง ๆ และอีก ๓ ซุ้มจากชาวองค์การนิสิต สต๊าฟเชียร์และผู้สนับสนุนรายใหญ่ คือ “วัน ทู คอล”นี่คือวัฒนธรรมของซุ้มใหม่ที่เกิดขึ้นในยุคหลังๆ เป็นซุ้มที่รวมอยู่ในภาพของคณะ มิใช่สาขาหรือวิชาเอกดังในอดีต แต่ก็ไม่ทิ้งกลิ่นอายสไตล์ดินโคลนเลยแม้แต่น้อย จะแตกต่างบ้างก็ตรงที่ว่าจำนวนซุ้มที่ชุ่มแฉะนั้นมีจำนวนน้อยลง กว่าเดิมมาก กอปรกับความเข้มข้นก็เบาบางกว่าสมัยก่อน ยกเว้นซุ้มศิลปกรรมเท่านั้นที่ดูจะตั้งอยู่บนสมรภูมิที่ชื้นแฉะ มีหญ้ารกรุงรังที่ขึ้นเองตามธรรมชาติคอยประดับประดา พองามตา… กระนั้น, ทุกซุ้มก็ยังคงสืบสานมรดกทางความคิดของรุ่นเก่าก่อนมาอย่างสนิทแน่น ไม่ว่าจะเป็นแป้งฝุ่น สี ของกิน ของเคี้ยวที่รสชาติพิสดาร เพลงและเกมส์ที่เน้นความสนุกเริงรื่น แต่ไม่ทิ้งความทะลึ่ง ทะเล้น รวมถึงการเนรมิตซุ้มขึ้นบนพื้นดินเพื่อให้นิสิตใหม่ได้ “ลอดซุ้ม” ตามวิถีแห่งการรับน้องที่ขาด “ซุ้ม” ไม่ได้ ซึ่งก็ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่จะโสภาสถาพร เพราะเสือดาวแต่ละตัวก็มอมแมม เลอะโคลน เปื้อนสี เปื้อนฝุ่นกันถ้วนทั่ว ! ก็เป็นธรรมดาที่กิจกรรมนี้จะมีสภาพเป็นเช่นนี้ ถ้าจะไม่ให้มีก็คือ “ไม่ให้จัด” สถานเดียว แต่สำหรับรุ่นพี่แล้วดูเป็นความสุขที่เกิดจากการรอคอยมายาวนาน - ยาวนานเพราะปีที่ผ่านมาไม่มีกิจกรรมรับน้อง ไม่มีการลอดซุ้มเหมือนเช่นกาลครั้งนี้…และไม่ลืมที่จะปิดท้ายด้วยการอาบน้ำร่วมกันกลางสาธารณชนเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ช่วงบ่าย, พิธีการเริ่มเมื่อเวลาประมาณ ๑๔.๐๐ นาฬิกาเศษ เป็นห้วงเวลาของการแสดงดนตรีและการประกวด “ดาว – เดือน” บรรยากาศช่วงนี้ต้องยอมรับมาเป็นไปอย่างสนุกสนาน เป็นกันเอง อบอุ่น และไม่ยุ่งเหยิง มีหลายภาค หลายส่วนเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม ทั้งที่เป็นอาจารย์ เจ้าหน้าที่ นิสิตรุ่นพี่และรุ่นน้องที่พกพาความเป็น “เฟรชชี่” มาอย่างเต็มเปี่ยม แต่ก็ดูไม่ออกว่าอะไรคือสัญลักษณ์ของเฟรชชี่ เพราะเสื้อเฟรชชี่ที่น้องใหม่ใส่เข้ามาในงานนั้นน้อยจนนับคนได้ หรือเพราะเสื้อยังไม่แจก หรือเพราะเสื้อไม่สวยจึงไม่ใส่ หรือเพราะอื่นใดก็ไม่อาจคาดเดาได้ ?ปีนี้, การประกวดดาวเดือนยังคงกำหนดให้น้องใหม่ใส่ชุดนิสิตที่เป็นชุดพิธีการ แต่งเติมสีสันบนใบหน้าพอประมาณ ช่วยให้ความสดสวย ดูสดใส น่ารักขึ้นอย่างเห็นได้ชัดหลายคนพูดในทำนองเดียวกันว่าดาวและเดือนที่คว้ารางวัลนี้ไปครองเป็นไปตามความคาดหมาย ชัดเจน อย่างไม่น่ากังขา ซึ่งทั้งสองก็มาจากคณะการท่องเที่ยวและการโรงแรม อัน ประกอบด้วยนางสาวสุทธาทิพย์ วงค์รัตนะและนายนรากร นอนกลาง(แว่วยินมาว่าผู้สนับสนุนรายใหญ่และรายเดียวในครั้งนี้จะพาไปประกวดรอบสุดท้ายทั่วประเทศกันอีกครั้งในเร็ววันนี้)หลังการประกวดดาวเดือนสิ้นสุดลง คอนเสิร์ตของนักร้องวง play growd (ที่ผมไม่คุ้นหู) แต่วัยรุ่นคุ้นเคยทางโสตประสาทก็เปิดวงนำความบันเทิงมากำนัลผู้คนทั้งหลายอย่างถึงพริกถึงขิง บ้างแบกเขาควายกรีดกรายเข้าจับจองหน้าเวที (ทั้งที่ไม่ใช่วงเพื่อชีวิต) บ้างถอดเสื้อโบกสะบัดอย่างเร่าร้อน และมีไม่น้อยที่เทียวเข้าออกระหว่างหน้าเวทีกับถังน้ำดื่มที่ตั้งรองรับอยู่ด้านข้างของเวทีคอนเสิร์ต แต่ละคนเหงื่อโชกเรือนกาย ส่ออาการกระหายและขาดน้ำขั้นวิกฤต เดือดร้อนพี่น้องชาวองค์การต้องแวะวนเติมน้ำให้บริการดื่มอยู่เป็นระยะ ๆ …ที่หนักหนาบางคนที่ผมเคยเห็นล้มพับในคลาสเชียร์ทุกวัน ๆ ละไม่ต่ำกว่า ๓ – ๔ ครั้ง วันนี้, เธอกลับโลดเต้นไปตามจังหวะเพลงอย่างไม่บกพร่อง แถมยังเอาน้ำดื่มที่จัดไว้บริการเทราดศีรษะเพิ่มความสดชื่นให้กับตนเองอย่างไม่เขินอาย ขณะที่ผมกลับรู้สึกผิดแทน และอายที่จะเหลือบมอง !การแสดงดนตรีในยุคนี้แตกต่างจากการรับน้องในอดีตอย่างสิ้นเชิง ก่อนนั้น, จะเริ่มจากโฟล์คเพื่อชีวิต หรือเพลงเบาสบาย สไตล์นั่งฟังเหมือนอยู่ในภวังค์รักโรแมนติค จากนั้นจึงเริ่มเพิ่มดีกรีความเร็วเร้าใจขึ้นอย่างมีจังหวะกระบวนเพลงที่ถูกนำเสนอในยุคนี้สามารถเปิดตัวด้วยเพลงสนุกเร้าใจวัยมันส์ได้ทันที ไม่มากนักหรอกที่จะ “จั่วหัว” นำด้วยเพลงช้าเป็นอันดับแรก แต่ทั้งหลายทั้งปวงผู้ฟังก็สามารถออกลีลาโลดเต้นได้อย่างไม่ยากเย็น เรียกได้ว่า “เครื่องร้อน” ทันทีทันควัน – โชคยังดีที่คืนนั้นไม่มีใครเผลอไปเหยียบเท้ากันหนักถึงขั้นให้อภัยกันไม่ได้ แต่ก็เป็นที่น่าเสียดายว่าบางสิ่งได้เลือนหายไปจากเวทีค่ำคืนของการรับน้อง ไม่ว่าจะเป็นการแสดงของพี่สต๊าฟ การแสดงของน้องใหม่ รวมถึงการแสดงของสโมสรนิสิตคณะ ภายใต้แนวคิด “จากพี่ ถึง น้อง” และ “จากน้อง ถึง พี่ทั้งนี้ทั้งนั้น, ทุกสิ่งอย่างก็คือปรากฏการณ์ของยุคสมัยที่หนุ่มสาวในคราบนิสิตได้สร้างและเสพกันเป็นกิจวัตรอยู่แล้ว ขึ้นอยู่กับว่าจะสร้างและเสพในวัน เวลา และสถานที่ใดเป็นสำคัญ กาลครั้งโน้น (ที่ยังมาไม่ถึง) การรับน้องใหม่และค่ำคืนของการประกวดดาวเดือนปิดตัวลงในเวลาไม่ดึกนัก ถ้าไม่นับภาพความสนุกสนานอย่างหลุดโลกของหนุ่มสาวชาวมหา’ลัย ทั้งที่เป็นเฟรชชี่และที่ล่วงผ่านวัยนี้มาแล้ว ต้องยอมรับว่า ภาพและเนื้อหาของงานน่าประทับใจไม่น้อยกว่าครั้งที่ผ่านมา หรืออาจจะดีกว่าปีที่แล้วเลยด้วยซ้ำไป แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า “ความเป็นเฟรชชี่” หรือ “น้องใหม่” จะสิ้นสุดลงในค่ำคืนนั้น น้องใหม่, ก็ยังคงเป็นน้องใหม่ไปจนกว่าจะมีน้องใหม่เข้ามาแทนที่..!สำคัญที่ว่า น้องใหม่ จะเรียนรู้การเติบใหญ่เพื่อเป็นรุ่นพี่ที่ดีอย่างไร !เช่นเดียวกับ, รุ่นพี่จะเป็นแบบอย่างที่ดีได้แค่ไหน !เพราะต้องไม่ลืมว่า ตัวตนของรุ่นพี่นั่นแหละ คือส่วนหนึ่งในบทเรียนการเรียนรู้และเติบใหญ่ของน้องใหม่อย่างแท้จริงเช่นเดียวกับซุ้มที่ลอดในวันนี้ก็จะถูกซึมวับไว้ในมโนภาพของน้องใหม่ที่พร้อมและรอวันจัดซุ้มอีกครั้งในปีการศึกษาใหม่ที่กำลังย่างกรายมา เปลี่ยนจากผู้ลอดซุ้มไปสู่การเป็นผู้จัดซุ้มแทน

เบิร์ด

เขียนเมื่อ 23 มิ.ย. 2550 08:58 น.23 มิ.ย. 2550

สวัสดีค่ะคุณแผ่นดิน

เบิร์ดตามอ่านมาทุกบันทึก แต่ไม่ได้ทิ้งรอยเพราะความข้องขัดทางเทคโนโลยี่ของตนเอง

อ่านแล้วนึกถึงบรรยากาศเก่าๆ เพราะไม่ได้แตะต้องกับบรรยากาศรับน้องใหม่ๆในมหาวิทยาลัยมาเนิ่นนาน...แสนนาน รู้สึกว่าทุกอย่างล้วนแปรเปลี่ยนตามวัน เวลา ไม่ว่าเราจะอยากหรือไม่อยากก็ตาม...

เบิร์ดชอบข้อความนี้มากเลยค่ะ...

ไม่ได้หมายความว่า...“ความเป็นเฟรชชี่” หรือ “น้องใหม่” จะสิ้นสุดลงในค่ำคืนนั้น

น้องใหม่, ก็ยังคงเป็นน้องใหม่ไปจนกว่าจะมีน้องใหม่เข้ามาแทนที่..!

สำคัญที่ว่า น้องใหม่ จะเรียนรู้การเติบใหญ่เพื่อเป็นรุ่นพี่ที่ดีอย่างไร !

เช่นเดียวกับ, รุ่นพี่จะเป็นแบบอย่างที่ดีได้แค่ไหน !

เพราะต้องไม่ลืมว่า ตัวตนของรุ่นพี่นั่นแหละ คือส่วนหนึ่งในบทเรียนการเรียนรู้และเติบใหญ่ของน้องใหม่อย่างแท้จริง

....................................................

นี่คือความหมายของการรับน้องอย่างสมบูรณ์ด้วยความจริงและการเรียนรู้ที่จะเติบโต...

ขอบคุณมากเลยค่ะสำหรับบันทึกที่ภาษาสละสลวยแต่แฝงสาระตลอดมาในทุกๆบันทึกของคุณแผ่นดิน...ขอบคุณมากๆค่ะ

แผ่นดิน

เขียนเมื่อ 24 มิ.ย. 2550 13:42 น.24 มิ.ย. 2550

สวัสดีครับ คุณเบิร์ด <table border="0" width="100%" class="plain"><tbody><tr class="plain">

</tr></tbody></table>ยังมึน ๆ เพลีย ๆ กับวันรับน้องลอดซุ้มเมื่อวานอยู่เลยครับ… บันทึกนี้ต้องการที่จะสะท้อนเรื่องราวของปีที่แล้ว เพื่อโยงมาสู่ปีนี้, เพื่อที่จะอธิบายรอยต่อ หรือความต่อเนื่องในเชิงวัฒนธรรมประเพณีของชาวอุดมศึกษาที่มักถูกสังคมเพ่งเล็งกิจกรรมในช่วงนี้ พี่น้อง, ร่วมร้องเพลงสถาบันเป็นเรื่องอันดี พี่น้องร่วมลอดซุ้มก็น่าจะเป็นเรื่องที่ดี เพียงแต่เนื้อหาและรูปแบบในซุ้มเท่านั้นกระมังครับที่เราต้องแยกแยะว่าอันไหนดี, อันใดไม่ดีบ้าง….ขอบคุณครับ - ผมยังมึน ๆ ไม่หายเลย

กาลครั้งหนึ่ง "รับน้อง" (เมื่อปีที่แล้ว)

ความเห็น

บทความในวันเดียวกัน