สัปดาห์นี้มีเรื่องอยากจะเขียนมากมายหลายเรื่อง ทั้งจากการทำงานและจากการประชุม รวมทั้งจากการพูดคุยกับเพื่อนร่วมงาน แต่เมื่อผสมกับเวลาที่มีเพียงไม่มากในแต่ละวัน ก็จะมีโอกาสได้ลงมือน้อยมาก มักจะเลือกเอาเรื่องที่เขียนได้ทันทีในขณะที่ได้นั่งหน้าคอมพิวเตอร์แล้วมันผุดขึ้นมาก่อน

ช่วงเปิดเทอม มีเวลาเป็นส่วนตัวบ้างในยามพักเที่ยง ที่จะใช้เพื่อการอ่านเขียนเมลและ GotoKnow (ส่วนมากจะอ่าน) ส่วนเวลาเขียนจะเป็นหลังจากภาระคุณแม่บ้านเสร็จสิ้นในแต่ละวัน ซึ่งมักจะไม่ต่ำกว่า 4 ทุ่ม

ในสภาพที่ทั้งที่ทำงานและที่บ้านมีอินเตอร์เน็ตความเร็วสูง ทำให้สามารถเขียนอ่านได้ทันทีทุกครั้งที่มีเวลา แต่สัปดาห์นี้ทราบมาจากการสอบถามที่ศูนย์คอมพิวเตอร์คณะแพทย์ว่า กำลังมีปัญหากับไวรัสที่ยังไม่พบทางแก้ไข จึงใช้วิธีบล๊อกการ access จากเครื่องในจุดต่างๆที่สงสัยว่ามีปัญหา จึงทำให้ไม่สามารถทำสิ่งที่เคยทำได้เป็นประจำ

รู้สึกได้เลยค่ะว่า ชีวิตนี้อึดอัดเหลือเกิน ทำงานอย่างอื่นได้มากขึ้น แต่ก็รู้สึกว่า การไม่ได้อ่านไม่ได้เขียนสิ่งที่เคยทำได้ผ่าน internet นั้นเป็นเรื่องอุปสรรคกับความต่อเนื่องของสมองส่วนหนึ่งทีเดียว ทำให้นึกได้ถึงหลายๆคนที่เราเคยไปร่วมอบรมการใช้บล็อก แล้วต่างก็ห่างหายไป ความสะดวกในการเข้าถึง internet ก็เป็นปัจจัยที่มีส่วนสำคัญมากทีเดียว มองดูทีวีที่มีสัญญาณได้ทั่วถึงตลอดเวลา 24 ชั่วโมงแล้วอยากเนรมิตให้มันกลายเป็นเครื่องมือที่สามารถเอามาเขียนอ่านได้เหมือนคอมพิวเตอร์จังเลย เราคงสร้างสังคมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ได้ง่ายขึ้นอีกเยอะเลย

ฝันเฟื่องเพราะเผอิญเข้าเน็ตได้เอาเมื่อเวลาตี 2 แล้วคิดว่าจะใช้ได้นานอีกแค่ไหนหนอ...อยู่ค่ะ