ช้านมาสาย
วันนี้ช้านตื่นตามปกติ ช้านนั่งรถออกจากซอย แต่ว่ารถมันติดมาก มันไม่กระดิกเลย จนเวลาล่วงเลยไป 30 นาที ช้านโกรธคนขับรถในใจ "ทำไมไม่ซิ่ง แซงไปเลยเพ่.. "( แต่ถึงซิ่งก็ไปไม่ได้ เพราะติดมาก ) ในที่สุดหมดความอดทน ลงจากรถ ช้านสวมวิญญาณลูกเสือสำรอง คิดว่าตัวเองเดินทางไกล ช้านเดินจากซอยมหาดไทยจนเกือบถึงบิ๊กซีราม ช้านเหน็ดเหนื่อยมาก และแล้วช้านก็กระโดดขึ้นรถเมร์ เพราะรถเริ่มเครื่อนตัวได้แล้ว พอถึงหน้าเดอะมอลล์ ช้านเร่งฝีเท่าเพื่อให้ทันตอกบัตร มีเวลา 2 นาที ช้านไม่วิ่งเพราะยังห่วงสวยอยู่ แต่รีบเดินทุกคนที่เดินอยู่ข้างหน้าต้องหลบทางให้ช้าน ในที่สุดถึงประตูที่ทำงาน ช้านสาย 4 นาที มันเป็นครั้งแรกที่สาย แต่ไม่เป็นไรช้านมีเพื่อนสายอีกตั้ง 4 คน แอบเสียใจอยู่นะเพราะอดได้เบี้ยขยัน "เดือนนี้ขอทำบุญด้วยคนนะ"
เห็นด้วยอย่างยิ่งความสวยต้องมาก่อนสาย
มีมากมายหลายอย่างในชีวิตที่เราไม่อาจจะควบคุมและก็ยากเหลือเกินที่จะปล่อยวางมัน
ดีใจด้วยจ่ะที่ไม่ได้หงุดหงิดโมโหอะไร
ดีจังมาสายแล้วได้บุญ
ผมเองก็เคยผ่านชีวิตลูกจ้างมาก่อน เข้าใจความรู้สึกแบบนั้นดี แต่ตอนนี้ชีวิตแบบนั้น ผมไม่มีแล้วครับ แล้วก็ไม่หวนกลับไปเป็นลูกจ้างใครอีกแล้ว
ทุกคนมีโอกาสไม่เหมือนกัน ทำงานอะไร เป็นอะไร
ถ้ามีความสุขก็ทำไปเถอะครับ
ฉานนนนน ก็สาย
เหวยๆๆๆ