ปีการศึกษา 2544  มีนักเรียนชั้น ม.1อยากเรียนดนตรีมังคละแต่โรงเรียนไม่มีครูสอนมาขอให้ดิฉันสอน  ดิฉันอึดอัดใจมากเพราะไม่มีความรู้ทางด้านนี้เลย มองดูหน้าลูกศิษย์กลุ่มนี้มีความตั้งใจที่จะเรียนมากเลยดิฉันไม่อยากทำให้เด็กผิดหวังจึงตอบตกลงแต่ครูขอเวลา  1  เดือนดิฉันไม่ได้บอกเหตุผลใดๆแก่เด็กเลยแต่บอกเพียงว่า"ครูขอเตรียมอุปกรณ์การสอนก่อน"คำพูดนี้เด็กนักเรียนดีใจกันมากอย่างเห็นได้ชัด

           ตอนเย็นโรงเรียนเลิกดิฉันไปพบลุงถนัด  ทองอินทร์  ผู้มีความรู้ด้านดนตรีมังคละและฝากตัวเป็นศิษย์  ทุกๆวันหลังเลิกเรียนดิฉันจะไปฝึกซ้อมจนสามารถเล่นดนตรีมังคละได้  นำความรู้ที่ได้รับมาทำแผนการสอนโดยใช้เสียงและจังหวะในการตีโดยให้นักเรียนท่องจำและให้ฝึกซ้อมหลังเลิกเรียน  นักเรียนมีความสนุกสนานและเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมในทางที่ดีเมื่อนักเรียนเข้าร่วมเล่นวงได้แล้ว  ดิฉันได้นำวงไปร่วมในงานพิธีต่างๆในชุมชน  ทำให้โรงเรียนมีชื่อเสียงและจ้างไปแสดงในงานพิธีทำให้นักเรียนมีรายได้และเป็นที่รู้จัก

            ทางโรงเรียนเปิดการสอนดนตรีมังคละเป็นชุมนุนอิสระให้กับเด็กกลุ่มสนใจดิฉันใช้วิธีการสอนแบบพี่สอนน้องเมื่อนักเรียนมีความสุขดิฉันมีความภูมิใจมากและมีกำลังใจที่จะสอนต่อไป

 

ดนตรีมังคละเป็นดนตรีพื้นบ้านใช้เล่นในงานสนุกสนานรื่นเริงและในงานพิธีต่างๆ