อาจารย์ขา.....พรุ่งนี้หนูกลับแล้วนะคะ  เป็นคำพูดของนักศึกษาฝึกงานจากมหาวิทยาลัยรามคำแหง 
ที่มาฝึกงานด้านการบริหารชั้นเรียน...ตลอดจนงานในห้องเรียน  และสังเกตการสอนของครูปฏิบัติการ   
กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศจะได้น้องฝึกงานมา 2 คนเป็นผู้หญิงกับผู้ชาย.....น่ารักทั้งคู่
 
ครูอ้อยนึกย้อนกลับไปเมื่อวันแรก  ที่น้องฝึกงานมาทั้งหมด 
ได้นำเข้าห้องประชุมเพื่อปฐมนิเทศ  พอถึงตอนที่ท่านรองผู้อำนวยการแนะนำ...หัวหน้ากลุ่มนั้น 
พอมาถึงครูอ้อย  ก็มีน้อง 2 คนโผล่หน้าดูหน้าครูอ้อยและยิ้ม....
จากนั้นครูอ้อยได้เขียนบันทึกเรื่อง.....สาวๆหนุ่มเดินไปมาเต็มโรงเรียน   จากนั้น..ครูอ้อยได้มอบหมายให้ครูในกลุ่มสาระฯได้ดูแลน้องทั้ง 2 คน  ชั้น ป.5 และ ป.6  
มีหลายๆคนทักท้วงว่า...ทำไมครูอ้อยไม่เก็บไว้ฝึกงานด้วยตัวเอง....
ครูอ้อยอยากให้น้องๆ  ได้ฝึกงานตามธรรมชาติของความเป็นครู   ไม่อยากให้เห็นบรรยากาศของการทำงานแบบ..ที่ครูอ้อยกำลังทำ....
กลัวน้องๆ...จะคิดกลับใจ...ไม่อยากมาเป็นครูอีก  วันนี้น้องๆ 
ก็จะพากันกลับมหาวิทยาลัยแล้ว....ครูอ้อยย้อนนึกไปถึงตอนที่ครูอ้อยฝึกสอน...
เมื่อปีพ.ศ.2520  ครูอ้อยมีครูที่ปรึกษา  ในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง  ย่านมีนบุรีในปัจจุบัน  
ครูอ้อยทำงานหนักมาก  เพราะ...ครูพี่เลี้ยง..มีงานมาก  และมอบหมายให้ครูอ้อยทั้งสอน  และทำงานประจำชั้น  
นักเรียนก็ชั้น ม.1  ดื้อมาก  
แต่ครูอ้อยมานั่งนั่งยิ้มตอนนี้ว่า.....ครูพี่เลี้ยงท่านนี้มีบุญคุณกับครูอ้อยมาก 
อย่างน้อยก็ไม่ทำให้ครูอ้อย...ท้อถอย   และทำทุกอย่างด้วยความคิดของตัวเอง