สวัสดีค่ะทีมผู้บำบัดรักษายาเสพติดด้วยกัน
ปัญหาที่ยังค้างคาใจพวกเรานักบำบัดก็คือดัชนีชี้วัดผลการปฏิบัติงานได้แก่ ผลการติดตามผู้ผ่านการบำบัดรักษา แล้วไม่กลับไปเสพซ้ำภายใน 1 ปี ซึ่งถ้าเป็นผู้ป่วยสมัครใจ เราสามารถทำได้เองแต่ปัจจุบันนี้ผู้ป่วยส่วนใหญ่เป็นผู้ป่วยระบบบังคับบำบัดควบคุมตัวแบบไม่เข้มงวด ระบบการติดตามนี้จึงเป็นหน้าที่ของพนักงานคุมประพฤติ ที่เราสามารถติดตามค้นหาได้ ในระบบ บ.ส.ต. แต่บางครั้งทำได้ช้าตัวเลขจึงไม่ทันสถานการณ์ จึงเป็นมูลเหตุให้เราทีมงานผู้ดูแลผู้ป่วยเสพติดหญิงตึกมุก ได้พยายามคิดต่อยอดว่าทำอย่างไรจึงจะทำให้เราสามารถติดตามผู้ผ่านการรักษาของเราไปแล้วว่าอยู่ดีมีสุข สมดังกับที่ร่วมกันวางแผนการดำเนินชีวิตไว้หรือไม่ เราจึงคิดเป็นโครงการนำร่องเล็กๆขึ้นมาว่า เมื่อผู้ป่วยผ่านเกณฑ์ครบ 120 วัน เราจะบอกให้ผู้ป่วยและญาติทราบว่าถึงความห่วงใยที่เรามีต่อกัน โดยการติดต่อกันโดยทางไปรษณียบัตรเป็นระยะๆ ทั้งหมด 7 ครั้ง ภายใน 1 ปี ควบคู่ไปกับการติดตามของระบบคุมประพฤติ โดยเราจะมอบไปรษณียบัตรกับผู้ป่วยไว้ 7 ใบ ภายในเนื้อหาถามถึงการ สบายดี ไม่สบาย หรือ เจ็บป่วย และการมีอาชีพ ซึ่งคำถามนี้เป็นcode ที่บ่งบอกถึงการไม่ได้ใช้ยาเสพติด เริ่มใช้บ้าง หรือ กลับไปใช้แล้ว เพียงแต่เป็นข้อตกลงกันโดยให้ทำเครื่องหมายถูกลงหน้าข้อความ สิ่งที่คิดว่าผู้ผ่านการบำบัดรักษาจะให้ความร่วมมือได้คือ ผู้ป่วยไม่ต้องบอกชื่อของตัวผู้ส่ง ด้วย เพราะเราทีมงานเห็นว่ามันเป็นสิทธิของตัวผู้ป่วยในการจะบอกชื่อหรือไม่ เราจึงใช้ H.N.ของผู้ป่วยแทน ซึ่งจะทำให้เราสามารถรู้ได้ว่าเลขทะเบียนนี้เป็นของผู้บำบัดรักษาท่านใด สรุปได้ว่าเป็นความคิดต่อยอดเรื่องการติดตาม ผู้ผ่านการบำบัดรักษาตามกำหนดโดยทางไปรษณียบัตรของผู้ป่วยเสพติดหญิงตึกมุก ที่จะทำเพิ่มควบคู่ไปกับการติดตามในระบบคุมประพฤติที่ทำอยู่แล้ว ให้ได้ผลรวดเร็วและมีทะเบียนตัวเลขของทางตึกที่ใช้ติดต่อและติดตาม เพื่อให้เกิดความมั่นใจในการรักษามากยิ่งขึ้น โดยทีมงานได้เริ่มทำตั้งแต่ วันที่ 1 มิถุนายน 2550 เป็นต้นไป ได้ผลประการใดจะแจ้งให้ทราบนะคะ
จากทีมงานผู้ดูแลผู้ป่วยหญิงเสพติดหญิงตึกมุก
เนื้อหาดีมากครับ แต่น่าจะตั้งชื่อเรื่องที่อ่านแล้ว เดาเนื้อหาได้ชัดกว่านี้อีกหน่อยครับ