คราวนี้เล่าเรื่องจี้แบบน่ารัก...น่ารักกันดีฝ่าเนาะ ภาษาลาวเป็นภาษาที่ดิฉันชอบมั่กๆๆๆ เพราะเป็นภาษาที่ฟังแล้วใสซื่อบริสุทธิ์จริงๆ บวกกับอัธยาศัยที่สุดแสนจะน่ารักของคนลาวแล้ว เฮ้อ....อยากให้เมืองไทยเป็นแบบนี้มั่งจัง
ภาษาลาวเป็นภาษาที่ไม่ต้องแปลความ ทุกถ้อยคำชัดเจนในตัวเอง เก๋ไก๋ซะไม่มี วันนึง พวกเราพากันไปเที่ยวเวียงจันทร์ ใช้วิธีเช่ารถแท็กซี่จากฝั่งไทยเข้าไป ตกลงสนนราคากันเป็นที่เรียบร้อย ทุกคนก็เผ่นแน่บเข้านั่งประจำที่ บางคนก็ชวนโชเฟอร์คุย บางคนก็นั่งสัปหงก ใครอยากทำอะไรทำ เชิญตามอัธยาศัย ขับไปพักหญ่าย
ถึงสี่แยก รถติดไฟแดง โชเฟอร์ก็อยากจะชวนคุยและอยากจะ Entertain ผู้โดยสาร ก็เลยหาเรื่องคุยว่า“ รถต้องหยุดรอ.....ไฟอำนาจ ” ก่อน พวกเราบางคนกำลังเคลิ้มๆ สะดุ้งตื่นด้วยอิทธิพลของคำว่า “ไฟอำนาจ” โอ้..พระเจ้าจอร์จ จากนั้นก็มีเสียงถามขึ้น ดังเหมือนผึ้งแตกรังว่า
“เฮ้ย......แล้วไฟเขียว...ล่ะ ที่นี่เรียกว่าไฟอะไร” โชเฟอร์ตอบอย่างมั่นใจว่า “ ไฟ..เส..รี คร๊าบผ้ม ” “ อ๊ะ...อ๊ะ...เข้าท่านี่หว่า” เออะ..อ๊ะ...แอ๊ะ “แล้วเจ้าไฟเหลืองล่ะจ๊ะ เรียกว่าไฟอะไร” โชเฟอร์ตอบด้วยความภาคภูมิใจที่พวกเราสนใจว่า “ไฟสีเหลืองนั่นน่ะหรือ ที่นี่ เขา เรียกว่า ไฟ....วัดใจ คะ...คะคร๊าบบบบ” ตะแล่น ตะแล่น ตะแล่น ...ตะแล้น..ตะแล้น..ตะแล้น.....
