เวลาของเรา (คนเป็นพ่อเป็นแม่) รวดเร็วครับ แต่ความจริงเวลาของลูกเร็วกว่าครับ ดังนั้นพ่อแม่บางคนจะรู้สึกว่า ความน่ารักน่าอุ้มของลูกมันผ่านไปเร็วมาก รู้สึกว่า เมื่อวานเองที่อุ้มสะบายอยู่ มาวันนี้อุ้มไม่ไหวแล้ว เพราะลูกตัวหนักและโตขึ้นอย่างรวดเร็ว

พ่อแม่หลายคนงานยุ่ง จึงคิดว่า ช่วงแรกของลูกที่ยังไม่ประสาอะไร เลี้ยงง่ายที่สุด คือ ฝากคนเลี้ยงเอาไว้ ตอนกลับจากงานก็แวะรับลูก หรือบางคนก็ให้พี่เลี้ยงอยู่กับลูกที่บ้าน ถึงบ้านต่างคนก็ต่างนอน เวลาที่จะเล่นกับลูกไม่มีเลย หรือบางคนคิดว่า ยังเล็กอยู่ไว้ค่อยเล่นกันตอนโตจะดีกว่า

ผมว่าหลายคนลืมไปว่า ช่วงพัฒนาการที่สำคัญที่สุดสำหรับเด็กคือแรกเกิดจนถึงสามขวบ และการเล่นของลูกในช่วงวัยนี้มีความสัมพันธ์กับระดับสติปัญญา และอื่นๆ อีกมากมาย วัยถัดจากนี้ลูกไม่ค่อยเล่นกับพ่อแม่แล้วครับ เพราะเขามีสังคมของเขาแล้วนั้นคือเพื่อนๆ ของเขา

พ่อแม่คนใดที่ลืมเล่นกับลูกตอนก่อนถึงสามขวบสี่ขวบ ผมว่าเป็นเรื่องน่าเสียดายมากครับ นอกจากคุณจะไม่ได้ช่วยกระตุ้นพัฒนาการของลูกแล้ว ในอนาคตคุณก็อาจจะไม่ใช่ส่วนหนึ่งของโลกในทัศนคติของลูกคุณก็ได้

ข้อสรุปง่ายๆ คือ ยิ่งคุณได้เล่นกับลูกคุณตั้งแต่เล็กๆ นอกจากจะช่วยในการพัฒนาการลูกคุณแล้ว ยังช่วยสร้างความสัมพันธ์ที่ดีตอนโตด้วยครับ