ความเห็น: อยู่กับไม่อยู่ : สู้ไม่อยู่ดีกว่าไหม๊

มาให้กำลังใจค่ะ
"เขาให้ช่วยอะไรก็ช่วย ให้ทำอะไรก็ทำ แต่พอทุกคนได้ทุกอย่างก็เดินจากสิ่งที่ให้เราช่วยไปกันหมด บอกว่าเราต้องอยู่เพื่ออุดมการณ์ สุดท้ายเหลือเพียงเราที่ต้องทำหน้าที่"
"ขอให้ผมได้รับความช่วยเหลือแค่สักเรื่องสักครั้งเถอะครับ... ก่อนการจากไปจะมาถึง"
"หากบอกว่าไม่ต้องรอก็จะได้เดินหน้าต่อ แต่นี่ไม่รู้จะให้รอคำตอบไปถึงเมื่อไหร่ "
นี่คือ "ความอ้างว้าง"และ"ความโดดเดี่ยว"ของคนทำงานค่ะ นกเองก็เคยประสบแบบนี้เหมือนกัน
บางทีเราไม่จำเป็นต้อง "ไม่มีเสียง" การบอกกล่าวปัญหาให้ผู้ใหญ่รับรู้บางทีมัน "จำเป็น" และก็เชื่อว่า "ผู้ใหญ่"ท่านคงทราบปัญหาอยู่แล้ว แต่หนทางแก้ไขนั้นอาจจะยังไม่มีจึงจำเป็นต้องใช้คนของตนที่มีอยู่ก่อน
การปรึกษาและบอกเล่าปัญหา เป็นทางออกที่ดีกว่าการเก็บงำไว้คนเดียว
เชื่อว่า "ท่านจะสามารถแก้ไขปัญหาได้ลุล่วงไปได้"
เป็นกำลังใจให้นะคะ