น้ำตาไม่ไหลหรอกนะค่ะ ไม่ใช่ว่ามันไม่เจ็บนะค่ะ มันเจ็บ เจ็บมากเลยหละ ไม่มีน้ำตาไหล เพราะว่าเธอมีความสุขกับการที่พ่อยอมรับ ยอมรับให้เธอได้ตัดสินความผิดตัวเองค่ะ
เธอเสียววาบไม่อยากเข้าใกล้แม่เท่าไรเลย ไม่เหมือนความรู้สึกเมื่ออยู่ใกล้พ่อ เธอมีความสุขเป็นนักหนา
การเข้าใกล้แม่แต่ละทีมีแต่เรื่องไม่ถูกตำหนิก็ถูกตีไม่ทันรู้ตัว หรือไม่ก็ถูกใช้ให้ทำงานบ้านตามคำสั่งซะมากกว่า
ผลักดันให้เธอไม่รังเกียจหญิงชายที่แต่งตัวธรรมดาไม่สวยหรือเซอร์ๆ ไม่เข้าใกล้ผู้หญิงที่แต่งสวยหรือไฮโซโดยไม่จำเป็น
เธอแอบล้วงกระเป๋าเสื้อของพ่อตอนพ่อหลับ ย่องเข้าไปขโมยเงินพ่อออกมางุบงิบเก็บไว้ ทำไปไม่กี่ครั้งเธอเลิกเพราะละอายใจตัวเองกับสิ่งที่ทำ เธอจำได้ว่าไม่มีใครสอนเธอหรอก ที่มันหยุดทันทีด้วยเธอรู้สึกพิกลในใจของเธอเอง
- อ่านแล้วได้พิจารณาเหมือนทุกครั้งที่ได้อ่านค่ะ
- ตอนสุดท้ายเหมือนกันเลยค่ะ...แอบล้วงเงินในกระเป๋าคุณพ่อ เพราะพ่อเป็นผู้ชายไม่สนใจนับเงินเหมือนแม่ที่เป็นผู้หญิง
- บทเรียนจากชีวิตจริง เป็นประโยชน์กับคนอื่น ๆ มากค่ะ
- ขอขอบพระคุณอย่างสูงค่ะ