ดิฉันวาสนาดีเคยได้ฟังอาจารย์บรรยาย 3-4 ครั้งกลับไม่เคยคิดว่าอาจารย์จะมีปัญหาเรื่องผู้ฟัง...ดิฉันเคยเห็นแต่ห้องที่อาจารย์บรรยายไม่มีเก้าอี้นั่งฟังเพราะคนล้นห้อง...ต้องยืนเบียดกัน...ยิ่งถ้ามีการบรรยายมากกว่า 1 ห้องให้เลือกฟัง   ห้องที่อาจารย์บรรยายแทบแตก(ทุกครั้งที่ดิฉันพบ)...ไปนั่งฟังห้องอื่นก็ไม่มัน..เห็นตัวเป็นๆมันกว่า....

     ดิฉันว่าอาจารย์ใส่ใจผู้ฟังมาก(ไป)...นับเป็นวาสนาขององค์กรที่ได้อาจารย์มาบรรยาย   แต่คนในองค์กรเท่าที่ดิฉันเคยสัมผัส....บางครั้งผู้น้อยก็คิดว่า...เอาอะไรมาให้ทำอีกแล้ว...ไม่อยากรู้..เอามาทีไรก็มีแต่สั่งให้ลูกน้องทำ...พอถึงเวลาจะเอาผลงานก็มาถามหา...ไม่เคยมาดูเลยว่าลูกน้องจะอยู่..จะทำกันยังไง...มันก็น่าเบื่อหน่ายยยย...   (ซึ่งไม่เกี่ยวกับอาจารย์เลย)

     หรือหัวหน้ามาฟัง...Getแล้ว...แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง...พอเดาได้ว่าถ้ากลับไปแล้วเอาไปบอกลูกน้อง...มันต้องว่ามาอีกแล้ว..เจ้าproject...เอาอะไรมาให้รู้..ให้ทำอีกล่ะ..ลูกน้องไม่เอากะเรา  รอ early retired ท่าเดียว...เฮ้อ!...

     เมื่อเร็วๆนี้ฉันเคยเห็นบางคนตั้งความคาดหวังในการอบรมว่า...มาพักผ่อน...เบื่อผู้ร่วมงานก็มีค่ะ

    หรือบางครั้งดิฉันว่าเขาอาจไม่สนุกเพราะดูแล้วทำลำบาก...ทำคนเดียวไม่ได้(ไม่รู้จะแลกกับใคร)...ทำกับเพื่อนไม่ได้(ความคิดมันคล้ายเรา)...ทำกับคนถิ่นอื่น(เขาจะเอากะเราไหม?..)...(สารพัด....)

    บางครั้งองค์รต่างๆเน้น process เกินไป (เช่นบังคับว่าต้องมีตัวชี้วัดเรื่องการจัดการความรู้ในหน่วยงาน).....ทำไมล่ะคะ...ถ้าให้เขาเดินทางจากเมือง ก.ไปเอาอาหารจากเมือง ข....ต้องบังคับให้เขานั่งรถได้อย่างเดียวหรือ ...แล้วถ้าน้ำท่วมเมืองอย่างที่เป็นข่าวเมื่อไม่นานนี้ล่ะคะ...อดตายกันพอดี

...เขาคงไม่เข้าใจแก่นแท้ว่า KM เป็นเพียงอาวุธ...

    ก็เขาอิ่มแล้ว...ไม่เห็นต้องจับปลาเลย...

    เฮ้อ!..ความต่างของคน (เป็นเรื่องปกติค่ะ..นิ้วมือเรายังไม่เท่ากันเลย...นิ้วโป้งแคะหูไม่ได้ดีเท่านิ้วก้อยด้วยซ้ำ...ต้องเลือกใช้นิ้วให้ถูกงานเอาก็แล้วกัน...)

      ขอบคุณอาจารย์ที่ให้โอกาสออกความคิดเห็นค่ะ...ถ้าได้ไปฟังอาจารย์บรรยายที่ไหน...จะตั้งใจฟังเหมือนเดิมค่ะ........