ขอบคุณครับคุณอ้อม

ผมไม่ได้ตั้งใจจะแก้ตัวจริงๆนะครับ ผมเพียงอยากถามข้อข้องใจและยกตัวอย่างประกอบเท่านั้น

ไหนๆถามมาก็จะตอบสั้นๆเพราะพิมพ์ไม่ค่อยเป็น

พูดตรงๆ การกำหนดกรอบงานที่ผ่านมานั้นใช้สมมติฐานที่คลาดเคลื่อนในหลายเรื่อง ทั้งส่วนของหัวปลา ตัวปลา และหางปลา หัวปลาและฟันปลา (ศัพท์ใหม่นะเนี่ย) ไม่แหลมและไม่คมเหมือนที่ตั้งกรอบไว้ ครีบปลา(ใหม่อีกแหละ) ไม่ค่อยโบกรอแต่แรงส่งจากหางปลา ตัวปลาแยกส่วนจากหัวและหาง หางปลาก็มีสาหร่ายพันจนขยับไม่ค่อยไหว พอจะขยับก็หาตัวปลาไม่ค่อยเจอ ต้องไปส่งแรงให้หัวปลาแทน หัวปลาบางหัวก็ทื่อ ดันไม่ไป  (เอ๊ะ ผมว่าปลาทูของอาจารย์ประพนธ์ประหลาดเกินไปแล้ว น่าจะเป็นพระยานาคจะใกล้เคียงกว่านะครับ-ขอหารืออาจารย์ประพนธ์หน่อยนะ ไม่สบายใจกับปลาทู ๕๐ หัว ๑๐ ตัว หางเดียวของครูบาสุทธินันท์) หรือผมเข้าใจอะไรผิดไปครับ ต้องเป็นพระยานาคจึงจะว่ายไหวนะครับ

คุณอ้อมลองนึกดูซิว่าปลาทูของอาจารย์ประพนธ์ที่สตึกจะว่ายน้ำอย่างไร ครูบาเห็นท่าไม่ไหวก็เลยสั่งรื้อปลาทูออก แล้วจัดกระบวนทัพใหม่ แทนที่จะตั้งกองทัพปลาทู ๕๐ หัว หาตัวยาก และหางเดียว ก็มาเป็นยุทธศาสตร์รวมดารา ตอนนี้จัดกระบวนอยู่ครับ ตัวชี้วัดก็ต้องมาไล่กันใหม่ แบบจริงล้วนๆไม่เอาฝัน เดี๋ยวจัดกระบวนเสร็จจะเล่าให้ฟังครับ ขอหารือกับหางปลาก่อนนะครับ ผมกำลังมันกับงานนี้มากครับ ที่ผ้านมาครูบากับผมเจ็บสาหัสพอๆกัน ตอนนี้ช่วยผลัดกันเอายาแดงป้ายแผลให้กันอยู่นี่แหละครับ แผลหายเมื่อไหร่จะไปว่ายโชว์ครับ  แม้แต่แผลยังอยู่ผลงานเราก็ไม่น้อยหน้าใครในจักรวาลนี้นะครับ ผมเอางานมานำเสนอที่ Kyoto วันนั้ มีแค่คนทึ่ง เพราะเสนอแบบหมูไม่กลัวน้ำร้อน ยังไม่มีใครกล้าแซวสักคนเลยครับ มั่นใจซะอย่าง พวกตาน้ำข้าวหลบเปิดทางให้วิ่งสบายเลย ตบมือให้อีกต่างหาก

กลับไปแล้วจะเล่าให้ฟัง ถ้าคุณอ้อมมีเวลารับโทรศัพท์ผมครับ

แสวง

๘ พย ๔๙ (Kyoto)