ผมพยายามใช้แผนภาพนี้อธิบายเรื่อง...วิธีคิดของผู้สูงอายุ...
โดยอ้างอิงจากคำบอกเล่าบางประการ...จากประสบการณ์ส่วนหนึ่งที่แม่ผมก็เป็นผู้สูงอายุ...ที่เสียชีวิตไปไม่นาน...
โดย
- ผู้สูงอายุมองตนเอง = คนทำงานหนักก็หวังว่าพออายุ 60 ก็เป็นช่วงพักชีวิตหลังตรากตรำ แต่พอหยุดทำงานจริง ๆ ก็รู้สึกขาดอะไรไป เลยรอคนชวนทำงานต่อ รอแล้วรอเล่าไม่มีใครอยากมาชวน...เพราะคนอื่นก็คิดว่าท่านควรพัก ทำให้รู้สึกไร้คุณค่าความหมาย สุดท้ายก็คิดเอาเองว่าไม่เป็นที่ต้องการของคนรอบข้างเสียแล้ว
- มุมมองครอบครัวต่อผู้สูงอายุ= ส่วนใหญ่เราคนไทยก็ถือว่าต้องเลี้ยงดูท่านแบบกตัญญูทดแทน แต่ทำไปนานๆกลายเป็นภาระเลี้ยงดู เพราะต้องมีคนดูแล และมีค่าใช้จ่าย ซึ่งหลายคนรายได้ไม่พอ บางคนก็รู้สึกเสียเวลา สุดท้ายท่านก็ถูกทอดทิ้ง
- มุมมองชุมชน = เรามักจะเห็นสภาพความเป็นไปของชุมชนว่ามีผู้เฒ่าเฝ้าบ้าน ซึ่งมักรับหน้าที่ฝากหลานเลี้ยงดู แม้ว่าเดี๋ยวนี้หลายชุมชนใช้โอกาสรดน้ำดำหัวผู้สูงอายุทำให้ท่านรู้สึกภูมิใจแต่ก็เป็นแค่คนสำคัญวันเดียว นอกนั้นก็ปล่อยท่านรวมวัยเข้าวัด นับวันท่านก็คอยนับสหายตายจาก แต่ละชีวิตที่ล้มลงพาให้ท่านเงียบเหงาระทมทุกข์ ยิ่งเป็นสังคมที่ไร้สวัสดิการท่านก็เป็นส่วนเกินของชุมชนเท่านั้น
- มุมมองสังคม = คนส่วนใหญ่เห็นว่าผู้สูงอายุหมดเวลาทำงาน ควรจะนั่งดูคนหนุ่มสาวเขาเล่น หัวโบราณแบบท่านอย่ามายุ่งกิจการเลย แม้ว่าบางช่วงจะได้มีโอกาสทำงานก็ถูกเรีกว่าพลังขิงแก่ เวลาทำงานไม่ทันใจ ไม่กล้าตัดสินใจเชื่องช้าอืดอาด เลยปล่อยให้หมดสภาพ และรอวันร่วงโรย
แล้วสรุปเป็นแผนภาพที่อยากเปลี่ยนกรอบวิธีคิดใหม่ดังนี้
กราบ 3 หน