ไปอ่านบล็อคนคนพลัดถิ่น ซึ้งใจเรื่องรายความรักที่ต้องอดทน ยาวนานถึง 17 ปี เป็นความรัดที่มั่นคง ดุจดังหินผา แม้ระยะทางก็มิบาจมากั้นความคิดถึงได้ ชอบวิเคราะห์บทความ แต่ความนี้ไม่ต้องวิเคราะห์ยาก เหมือนคนพลัดถิ่นลำพีง คนวัยรุ่นลำพึงตามอารมณ์และความรู้สึกที่มีอยู่ แล้วกลันออกมาเป็นตัวหนังสือ ต้องอ่านตามแล้วอินตาม  พอมาอ่านเรื่องของท่านก็ซาบซึ้งไม่แพ้กัน ขอให้รักกันนานๆตลอดไป จนโลกถล่มแผ่นดินทลาย ก้ไม่มีวันจะพรากจากกัน

และอาจารย์ขจิต ยกเรื่องข้ามมาบล็อคนี้มาแซวอีก ได้อ่านซำเรื่องความรักดีๆ ยังเป็นตำนานรักได้จนถึงทุกวันนี้ และตลอดไป

ส่วนเรื่องอาหารแพง ราคาคนต่างชาติ เคยโดนมาแล้วคะ ข้าวผัดจานละ 170 บาทคะ  ไม่ต่างกับข้างผัด ทั่วไป เพียงแต่ว่า ไปอยู่ร่วมกับบริเวณที่มีคนต่างชาติโรงแรมหรู เข้ามาท่องเที่ยว เขาก็เลยเหมาเป็นราคาคนต่างชาติไป  มันจะยุติธรรมไหม ก็ว่าเขาไม่ได้เนาะ เราซื้อบริการ ซื้อบรรยากาศ ก็ได้หลงเข้าไปแล้วนิ ถิ่นคนมีเงิน  จะกินครั้งต่อไป ก็อย่าสั่งกินที่คิดว่าแพง

แต่ที่บอกว่าออกมากินโต้รุ่ง เป็นที่คนระดับทั่วไปกินได้ ราคาไม่สมควรแพง แต่ทำไมแพง ต้องมีคนบุคคลิกเสี่ยแน่นอน อาจเป็นท่านก็ได้ ที่หน้าตาดี มันเกี่ยวกับราคาอาหารไหมเนี่ย ควรจะทำความเข้าใจ กับเจ้าของร้านคิดเงินผิดหรือเปล่า แต่ทุกคนด้วยเกียรติ คงจะไม่มีใครกล้าถามเขาละซี หรือไม่ก็มีคนจ่ายเงินให้เลยไม่มีใครสนใจ ทางร้านก็เลยได้ใจ  อาจจะทำโมเมกับหลายคนแล้ว เป็นวิธีหากินอีกแบบหนึ่งหรือเปล่า ต้องใส่ใจ ดูแลรายจ่ายตามเศรษฐกิจพอเพียงด้วย 

ทักทายทุกๆคนด้วยคะ ถ้าไม่ตาลายก็จะไปเยี่ยมทุกๆคนแหละคะ สวัสดีคะ