• สวัสดีอาจารย์หมอค่ะ

• โดยส่วนตัว ดิฉันมีความเห็นว่า ในหมู่คนไทยเรา โดยทั่วไป คำว่า "ทีม" เกิดขึ้นได้ไม่ง่ายนัก ดิฉันหมายถึง "ทีม" ที่มีความยั่งยืน ทำอะไรในตอนแรก ๆ ก็ไม่ค่อยจะได้ "ทีม" พออยู่ตัวค่อยเหนียวแน่น แต่ไป ๆ แล้วมักจะตกหล่น "ทีม" เลยไม่ค่อยยั่งยืน

• จึงต้องอาศัยการกระตุ้นแบบมีเทคนิควิธี มีศิลปะอย่างเป็นระยะ ๆ

• ในเรื่องการทำความดีเพื่อสังคม บางครั้งอาจไม่มีโอกาสได้ร่วมทีม หรือกว่าจะรวมทีมก็ต้องรอกัน แต่ถ้าทำความดีโดยเริ่มได้จากแต่ละคนก่อน เริ่มได้เลย

• เมื่อวานดิฉันเลือกที่จะช่วยเหมาผักจากชาวบ้านคนหนึ่งที่ตลาดนัด แทนที่จะซื้อผักแม่ค้าทั่วไป โดยไม่ต่อราคา หวังให้เขาได้มีเงินมากขึ้นและกลับบ้านเร็วไม่ต้องนั่งร้อนแดด

• ออกจากตลาดไปแวะไหว้พระ มีโอกาสพาคนแก่ที่มาแวะไหว้พระ ไปเข้าห้องน้ำ เป็นการช่วยเหลือคนที่กำลังมีทุกข์ (ปวดท้องอยากเข้าห้องน้ำ)

• เสร็จแล้วรีบไปอยู่เวรที่ศาลากลางจังหวัด (ที่ตั้งปัจจุบันของที่ทำงาน) ขณะอยู่เวรก็ช่วยเก็บเศษกระดาษ ถุงขนม ฯลฯ ที่ตกหล่นลงถัง แม้ว่าจะมีแม่บ้านทำความสะอาดอยู่แล้ว แต่อาณาบริเวณที่กว้างใหญ่ แม่บ้านก็ดูแลไม่ทั่วถึง

• ยังคิดว่าถ้ามีคนช่วยทำอย่างเราหลายคนหน่อย ศาลากลางคงจะสะอาด มีความสง่างาม

• อีกเรื่องหนึ่งคือสำนักงานจังหวัดจะจัดให้ข้าราชการ ระดับ 6 ลงมาจากหน่วยงานต่าง ๆ ที่อยู่ในศาลากลางเปลี่ยนเวียนกันมาอยู่เวรในวันหยุด ใครเลื่อนระดับสูงขึ้นกว่าระดับ 6 ก็สามารถไปทำเรื่องเปลี่ยนเป็นตรวจเวรได้ จะได้ไม่ต้องอยู่โยงแบบอยู่เวร ทุกวันนี้ดิฉันเป็นข้าราชการระดับ 8 แล้ว แต่ยังไม่ไปทำเรื่องเปลี่ยนเป็นตรวจเวร เพราะคิดว่าถ้าใคร ๆ ก็อยากจะไปตรวจเวรกันหมด แล้วจะเหลือคนอยู่เวรอีกสักเท่าไร ก็เลยเฉย ๆ ไม่ได้ไปทำอะไร ดิฉันคิดว่าการมาอยู่เวรเป็นการตอบแทนคุณของสถานที่ที่เราทำงานค่ะ

• มีคนเคยบอกดิฉันว่า เราจะเอาอะไรมาตัดสินว่าสิ่งที่เราทำดีนั้น ดีไม่ดีอย่างไร เขาบอกว่าถ้าสิ่งที่เราทำ ทำไปแล้วเราสบายใจ สิ่งนั้นก็น่าจะเป็นการทำดี แต่ถ้าตรงข้าม หากทำไปแล้วไม่สบายใจ คงเป็นเรื่องที่ไม่ดี

• ที่เล่ามานั้นเป็นการกระทำที่ทำให้ดิฉันสบายใจ จึงคิดว่านั่นแหละทำดี และคิดว่าการทำดีโดยเริ่มที่ตัวเราสามารถทำได้ทันที ไม่ต้องรอเงื่อนไขใด ๆ

• เป็นกำลังใจให้อาจารย์หมอเสมอค่ะ